La rexón del Llevante o más específicamente'l Llevante mediterraneu ye'l términu col que se noma históricamente a una gran zona d'Oriente Próximu asitiada al sur de los montes Tauro, llindada pol mar Mediterraneu al oeste, el desiertu árabe al sur y Mesopotamia al este. El Llevante nun inclúi los montes d'El Cáucasu, nin cualesquier parte de la península árabe o Anatolia, anque dacuando inclúyese Cilicia. La península del Sinaí tamién s'inclúi, pero como área marxinal, como ponte ente'l Llevante y el norte d'Exiptu. Dacuando, los pueblos llevantinos apoderaron la rexón asitiada ente'l Sinaí y el ríu Nilu, pero esa rexón escluyir del Llevante xeográficu.
Foi una zona comercial por excelencia, con distintes rutes comerciales xuniendo la mariña y Exiptu colos países del Oriente Mediu, lo que tamién provocó que fora mientres sieglos l'escenariu de distintos conflictos bélicos ente los pueblos qu'intentaben caltener el control del codalosu comerciu qu'escurría pela zona.
El Llevante ye tamién el nome de la cuenca oriental del mar Mediterraneu (mar Llevantín). Les sos fueses baxen hasta cerca de 3300 m (cerca de la islla de Creta). Tamién foi un pasu comercial importante, yá que ta nel encruz de delles víes de comunicación mítiques: les antigües de los fenicios, ruta de la seda, ruta marítima al Estremu Oriente pela canal de Suez, etc. Ta llindáu por Palestina, Turquía, Israel, El Líbanu, Siria y Exiptu.
Etimoloxía El términu Llevante, del llatín levare, empieza a ser utilizáu col sentíu de al este d'Italia alredor de 1497, y hasta'l sieglu XIX el términu entós incorporaba toles rexones sol Imperiu otomanu, incluyida Grecia.
Cuando'l Reinu Xuníu asumió'l control de Palestina tres la Primer Guerra Mundial, los gobernadores adoptaron el términu, y los mandatos franceses en Siria y El Líbanu dende 1920 a 1946 fueron llamaos los estaos de Llevante. El términu aportó a común ente los arqueólogos de la dómina pa referise a munches escavaciones, por casu Ebla, Qadesh y Ugarit. Yá que estos sitios non podíen clasificase como mesopotámicos, norteafricanos o árabes, empezaron a ser llamaos llevantinos.
"Llevante" ye un términu utilizáu güei polos arqueólogos y los historiadores pa referise a la prehistoria y a la historia antiguo y medieval de la rexón. El términu tamién s'emplega de xemes en cuando pa referise a acontecimientos modernos o contemporáneos, a la xente y a estaos, o a partes de los estaos de la mesma rexón, a saber Israel, Xordania, El Líbanu, Siria y los Territorios Palestinos.
Xeografía Toma principalmente los países d'Israel, Xordania, El Líbanu, Siria, y los Territorios Palestinos. Na zona converxen trés plaques tectóniques importantes: africana, eurasiática y árabiga. Les llendes ente les plaques tectóniques siguen la llinia Azores, Xibraltar, África del norte, mar Roxu, ya Irán. La placa árabe ta moviéndose escontra'l norte contra la placa d'Anatolia (Turquía) na falla del este d'Anatolia, y la llende ente la placa exea y la Anatolia del este ye activu sismicamente.
Clima Los países del Llevante son sobre manera grebos o semiáridos, sometíos a frecuentes seques; sicasí, esisten estensiones de montes y valles fértiles. La rexón abonda en prado, deveses, zones desérticas y montes. La escasez d'agua ye un problema en munches partes, con una demanda d'agua potable n'aumentu por cuenta de que les poblaciones tán en continua crecedera ente que la salinización y la contaminación amenacien los ríos. La mayor fonte d'agua ye'l mar de Galilea, dende'l que se lleva agua pa regar amplies zones, como'l ermu del Néguev. En Libia realizóse una gran obra d'inxeniería, el Gran Ríu Artificial, que lleva agua per mediu d'acueductos hasta les ciudaes, dende acuíferos aniciaos na última glaciación, desgraciadamente non anovables. El riego por hinchente de riegos o por asperxadura utilízase extensivamente, cubriendo casi'l total de terrenos destinaos a l'agricultura.
Les temperatures bazcuyen ente -10 °C y 25 °C en xineru y ente 20 °C y más de 35 °C en xunetu. Les temperatures añales na mayoría de la rexón nun sufrieron casi nengún cambéu mientres el periodu 1901-96, pero preve un aumentu de 1 o 2 °C hacia l'añu 2030.
Historia
Edá de Piedra L'home modernu, homo sapiens, habitó na zona del Monte Carmelo nel Paleolíticu Mediu, escontra'l 90000 e. C., pero depués foi sustituyíu pol Neanderthal, del que s'atoparon restos del 60000 e. C. en Amut (Israel). Probablemente'l Sapiens tornó a África por un enfriamientu del clima..
200px|left|thumb|Petroglifu nel Negev. Pruebes d'una segunda migración dende África atopáronse nel nivel XXV de Ksar Akil, correspondiente al 52000- 50000 e. C. Demuestra una cultura asemeyada a la cultura Badishan de Persia y a la Sebilian I d'Exiptu (circa 50000 e. C.)..
Afítase asina la fecha en que'l Homo Sapiens sustituyó definitivamente al de Neanderthal, pasando del periodu Musteriense (Paleolíticu Mediu) al Auriñaciense (Paleolíticu Cimeru), que duró del 40000 e. C. al 24000 e. C.: la cultura Ahmarian.
Dempués de la última glaciación, apaez una nueva cultura epipaleolítica, que s'estiende ente'l 18000 y 10500 e. C., llamada Kebariense, qu'utiliza microlitos, arcu y fleches y piedres de moler que demuestren la collecha de granos monteses, que pudo evolucionar dende la cultura de Halfan (Exiptu, 24000-17000 e. C.). Dellos llingüistes ven nesti periodu la llegada del idioma nostrático al Oriente Mediu.
180px|thumb|Ámbitu de la cultura de Natufiense. La cultura Kebariense espolletó, y dio llugar más tarde a la Natufiense, (10500-8500 e. C.), que s'estendió por tola rexón llevantina. Esta xente empecipió los primeros establecimientos sedentarios, y ayudábase de la pesca y de la collecha de granos monteses, abondosos na rexón naquella dómina. La cultura Natufiense tamién amuesa la doma temprana del perru, y l'ayuda d'esti animal na caza y guardar d'establecimientos humanos pudo contribuyir a la so prosperidá. Nel norte de Siria y na rexón del este d'Anatolia, en Cayonu y Mureyabet, la cultura Natufiense convertir na primera dafechu agrícola a partir de granos selvaxes, y más palantre adomó cabres y oveyes, sistemes copiaos de la cultura de Zarzian (norte d'Iraq ya Irán), evolucionada tamién dende la Kebariense..
En 8500-7500 e. C., la cultura neolítica de la precerámica A (PPNA), evolucionó en Canaan meridional dende l'anterior Natufiense, colos sos habitantes morando en cases redondes y construyendo el primer sitiu defensivu en Xericó (que tenía un pervalible depósitu d'agua duce). Foi sustituyida en 7500 e. C. pola precerámica B (PPNB), na que s'usen viviendes cuadraes, y que provién del norte de Siria y del valle del Éufrates.
Nesti mesmu periodu, asitiar nel Sinaí otru grupu de cazadores pañadores qu'amosaba munches afinidaes coles cultures d'Exiptu, sobre manera cola téunica lítica d'Outacha. La cultura de Harifian paez adoptar l'usu de la cerámica de les exipcies d'Isnan y Helwan (9000-4500 e. C.), xunto con elementos de la cultura PPNB na crisis climática de 6000 e. C., lo que Juris Yarins llama'l technocomplex pastoral siriu-árabe, que vio l'espardimientu de los primeros pastores nómaes nel Cercanu Oriente, creciendo a lo llargo de la mariña del mar Roxu y entemeciéndose coles cultures árabes, pa evolucionar escontra un llendo neolíticu y estendiéndose escontra'l norte y l'este, hasta Martu (Amurru) na vera occidental del Éufrates y Acad, na baxa Mesopotamia.
Nel valle d'Amuq de Siria, la cultura PPNB caltúvose influyendo desarrollos culturales posteriores na so frontera sur. Los elementos nómades fundíos con PPNB pa formar la cultura de Minhata y la de Yarmoukian dieron llugar al desenvolvimientu de la cultura clásica mediterránea, entemecida cola agricultura, qu'a partir del 5600 e. C. acomuñar cola cultura Ghassulian de la rexón, la primer cultura calcolítica del Llevante.
Edá del Bronce 230px|thumb|Cultures mesopotámiques escontra'l 5600 e. C. Les primeres ciudaes empezaron a crecer nel sur de Mesopotamia mientres el cuartu mileniu e. C. Foi nestes ciudaes onde los llazos de la relixón empezaron a sustituyir a los del parentescu como base de la sociedá. Mientres l'apoxéu d'Uruk, los colonos y los comerciantes del Iraq meridional establecer nos más importantes asentamientos del norte de Llevante. En Sumeria, nel sur d'Iraq, cada ciudá tenía un dios como patrón, que yera adoráu nun templu central llamáu zigurat, y yera gobernada por un rei sacerdote (ishaku). La sociedá estremar en clases y especializóse y capacitó pa realizar proyeutos coordinaos, como la regación o la guerra..
Coles ciudaes llegaron les meyores en teunoloxía. Nel sieglu XXXI e. C. la escritura, la rueda y otros apaecieren yá. Daquella los pueblos sumerios del sur de Mesopotamia taben entamaos en ciudaes estáu, como Ur y Uruk, que nel sieglu XVI e. C. empezaren a entemecese n'unidaes polítiques mayores. Al almitir a los dioses de los pueblos conquistaos, la relixón foi faciéndose cada vez más politeísta y l'estáu cada vez más llaicu. El títulu de Lugal, home estraordinariu, apaez al llau de los anteriores calificativos relixosos de los reis, anque'l so deber primariu sigue siendo l'adoración de los dioses del estáu..
left|thumb|Imperiu acadiu, añu 2300 e. C. Esti procesu llegó a la so conclusión natural col desenvolvimientu de los primeros imperios alredor del sieglu XXIV e. C. Sargón de Acad y los sos socesores apoderaron la rexón y establecieron la hexemonía sobre los sumerios, estendiendo'l control sobre Siria, hasta la mariña. Los archivos atopaos en Ebla menten les ciudaes de Hazor y Xerusalén ente otros llugares. Mientres esti tiempu siguió entendiéndose la cultura de Khirbet Kerak, amosando afinidaes colos pueblos caucásicos y los hurritas. Mientres los sieglos XXII y XXI floriaron los imperios de Ur y paleobabilónico, nengunu de los cualos estendióse pel Llevante. Nesti tiempu'l reinu de Yamkhad xunto al Éufrates, y de Qatna nel Orontes, yera les ciudaes estaos importantes de la rexón siria.
Paralelamente, mientres el sieglu XXXII e. C. el progresu avanzaba nel Exiptu que s'unificara, y nel valle del Indo. Toes estes civilizaciones dar en valles fértiles onde l'agricultura ye relativamente fácil pola regación consiguida per mediu de preses que controlen les llenes.
Esti panorama empezó a camudar a la fin del tercer mileniu, cuando delles ciudaes crecieron dixebraes pelos montes: los asirios, al norte de Mesopotamia, los cananeos en Canaán, los minoicos en Creta, y los hitites nel este d'Anatolia. Coles mesmes diéronse diverses migraciones, como les de los hitites, aqueos y hicsos.
200px|thumb|Llevante ente'l 1560 y el 1300 e. C.: en verde'l Antiguu Exiptu, en colloráu escuru'l Imperiu hitita a principios del periodu y más claru, a finales. Estos grupos tán acomuñaos al carru de guerra y al idioma indoeuropéu. Los caballos y los carros riquen enforma tiempu pal so cuidu, asina que'l so usu foi confiáu principalmente a un pequeñu grupu, la nobleza. Estes sociedaes tán reflexaes na Ilíada y el Rāmāyana..
Mientres los sieglos XVII y XVI e. C., les ciudaes más antigües camudaren: Babilonia foi conquistada polos casines, y la civilización del valle del Indo foi aniquilada polos indo-arios. Los sos parientes, los mitanos, conquistaron Asiria y amenaciaron al Imperiu hitita, siendo espulsaos por dambos nel sieglu XIV e. C. En Grecia desenvolviéronse dellos reinos aqueos, el más notable Micenas, que nel sieglu XV e. C. apoderaben toles ciudaes minóicas. El pueblu semita de los hicsos utilizó les nueves teunoloxíes pa invadir el Baxu Exiptu, calteniéndose nel poder mientres 300 años.