El reinu del Ponto () foi un Estáu de l'Antigüedá fundáu nel añu 291 e. C. por Mitrídates I, mientres el periodu helenísticu. Taba alcontráu al nordeste de la península d'Anatolia na mesma mariña del mar Negru, ente los ríos Fasis y Halys. Tien De considerase un estáu iraniu herederu de la cultura persa, pero dende los sos oríxenes esperimentó una continua influencia de la cultura helénica por cuenta de les colonies griegues de la mariña del mar Negru y a les rellaciones colos sos vecinos del reinu de Pérgamo y l'Imperiu seléucida.El reinu del Ponto Luis Ballesteros Pastor Universidá de Sevilla

El so nome deriva de Ponto Euxino, nome que dieron los griegos xonios al mar Negru. Gradualmente, el territoriu identificar con esi nome y en dalgún momentu del sieglu III e. C. amenorgar a Ponto, que significa a cencielles mar. Lo más probable ye que'l nome de Ponto nun fuera orixinalmente'l nome propiu del reinu: llegó a selo solo mientres el reináu del últimu rei (Mitrídates VI), coincidiendo col so cenit y mayor espansión; lo que provocó una serie de guerres cola República romana conocíes como guerres mitridáticas.La Republica romana,Isaac Asimov,páx.55Looklex enciclopedia n'inglés Dempués de la muerte de Mitrídates VI, el reinu foi desmanteláu por Roma nel añu 63 e. C.

Historia

Nel so orixe foi una satrapía del Imperiu aqueménida, consolidada pol sátrapa Ariobarzanes II de Cíos nel añu 363 e. C., que consiguió someter a les tribus del interior y estabilizar la satrapía. El porvenir de la rexón foi alteriáu radicalmente cuando nel añu 334 e. C. Alexandru Magnu empecipió les sos campañes n'Anatolia.La República Romana Isaac Asimov: Al este y sureste de Bitinia había una serie d'otros reinos, tolos cualos fueren creaos dempués de la muerte d'Alexandru Magno. Sobre la mariña oriental del mar Negru, por casu, taba'l Ponto, que tomó'l so nome del nome griegu del mar Negru. Tres les batalles del Gránico y d'Issos el poder de Persia n'Asia Menor derrumbóse. La satrapía del Ponto nun foi primero ocupada polos exércitos griegos, xenerándose un vacíu de poder que consolidó a Mitrídates II de Cíos como gobernador.La República Romana, páx.55; Isaac Asimov

Nacencia

thumb|350px|Mapa de los territorios de los Diádocos. Tres la muerte d'Alejandro, Asia Menor foi asignada a Antígono I Monóftalmos pol tratáu de Triparadiso de 321 e. C., quedando la rexón del Ponto en dalgún momentu desconocíu como tributaria de Antígono I Monóftalmos. Unu de los asistentes de Antígono yera Mitrídates, el fíu del antiguu sátrapa gobernador de Cíos, quien yera amigu personal del fíu de Antígono, Demetrio. Antígono asesinó al padre de Mitrídates na so ciudá, Cíos, nel añu 302 e. C., posiblemente pa evitar la so unión a la lliga de Casandro y los sos confederaos. La so intención yera tamién asesinar a Mitrídates col fin d'evitar posibles vengaciones, pero primero que Antígono llevara a cabu los sos planes Mitrídates recibió l'alvertencia del so amigu Demetrio, el fíu de Antígono, avisándo-y del peligru que corría.Plutarco La vida de Demetrio El mozu Mitrídates fuxó esa nueche de Capadocia xunto con seis caballeru y abellugóse na fortaleza de Cimiata, en Paflagonia.Apiano: Historia romana: Guerres Mitridáticas, parte III Tres la derrota de les fuercies de Antígono y Demetrio na batalla de Ipsos, el poder macedonio na rexón esmorecióse y munchos xuniéronse a Mitrídates por ver nél al llexítimu gobernante de la rexón por ser miembru de la sumida casa real persa. Nos años siguientes, Mitrídates I espandió'l so dominiu pol Ponto y llibró continuos combates contra los seléucidas. Mientres esti tiempu creó les bases pa la nacencia d'un nuevu reinu. Finalmente asumió nel añu 281 e. C. el títulu de rei (Βασιλεύς, basileus).Apiano, The Foreign Wars, "The Mithridatic Wars", 9; Estrabón, Geography, xii. 3; Plutarco, Vides, "Demetrio", 4 Mientres el so reináu, Mitrídates I robló una alianza cola ciudá bitinia de Heraclea Póntica pa concede-y proteición contra Seleuco I Nicátor.Memnón, History of Heraclea, 7 Foi asocedíu pol so fíu Ariobarzanes y soterráu nun mausoléu real allugáu xunto a Amasya, la capital inicial del reinu. Tolos reis del Ponto tendríen sepultura xunto a él hasta la conquista y conversión de Sinope en capital nel añu 183 e. C. Apiano afirma na so obra que Mitrídates yera descendiente n'octava xeneración del primer sátrapa del Ponto baxu Darío'l Grande y antecesor en sesta de Mitrídates VI.Apiano, 112 Sicasí, los llibros de Plutarco afirmen que les xeneraciones ente Mitrídates I y VI del Ponto fueron ocho.Plutarco, 4 Pocu más se sabe del so reináu, que concluyó tres 36 años.Diodoro Sículo, Histoire Universelle, xx. 111 , páx. 457

Afitamientu thumb|350px|Mapa del mundu helenísticu ca. 200 e.C. Tres la cayida del imperiu de Antígono, Ptolomeo, el gobernador d'Exiptu, facer con munches de les sos posesiones n'Anatolia. Ptolomeo aprovechó los problemes internos de los seléucidas pa empecipiar la Primer Guerra Siria nel añu 274 e. C. contra los seléucidas, cola pretensión de siguir estendiendo los sos dominios en Siria y Asia Menor, lo que lu llevó a enfrentase a dellos estaos, ente ellos el Ponto.M.Holleaux, Bull.Corr.Hell..XXVIII (1904),p.408 Ariobarzanes ganó a les fuercies unviaes na so contra por Ptolomeo I d'Exiptu cola ayuda de tropes gales, apocayá instalaes n'Asia.Esteban de Bizanciu, Ethnica, s. v. Ancyra Nestos enfrentamientos, Exiptu nun consiguió controlar Asia Menor, pero aumentó los sos territorios controlando'l sur de Siria y Fenicia. Amás consolidó la so posición como primer potencia naval del Mediterraneu oriental. Dempués de terminar la guerra nel añu 271 e. C., Exiptu controlaba numberosos enclaves que s'estendíen dende les Cícladas a Samotracia, y los puertos y ciudaes costeres de Cilicia, Traquea, Panfilia, Licia y Caria. Tres la muerte de Ariobarzanes, el so fíu tuvo que faer frente a una invasión polos gálates, que fueron espulsaos con ésitu.

Años dempués, nel añu 260 e. C., empezó la Segunda Guerra Siria na que Antígono Gónatas y Antíoco II Theos, socesor de Antíoco I Sóter, aliáronse y atacaron a Ptolomeo II, quien pela so parte intentó atraer al so bandu a Eumenes I de Pérgamo. La guerra concluyó nel añu 253 e. C. cola derrota de la flota exipcia en Cos, na que'l faraón perdió'l predominiu naval nel Exéu. Esto motivó la perda del control de munchos territorios per parte d'Exiptu n'Asia Menor y que'l Reinu del Ponto entrara dientro de la esfera d'influencia seléucida. Exiptu siguió controlando delles ciudaes del sur d'Anatolia, ensin siguir influyendo decisivamente na rexón. thumb|left|Escudo col nome de Farnaces. Mitrídates II peracabó la política d'acercamientu colos seléucidas casándose con Laodicea, fía de Seleuco II Calinico, recibiendo la provincia de Frixa como dote.(Porph., FGrHist 260,F 32.8; Just. 38.5.3);Nel añu 222 e. C. apurrió en matrimoniu a la so fía, la princesa póntica Laodicea, a Antíoco III. En 220 e. C. empecipió una guerra contra la rica ciudá griega de Sínope, que cuntó con ayuda enemiga unviada dende Rodes. L'aventura militar terminó en fracasu, y por esta dómina Capadocia independizar del Ponto sol so rei Ariarates IV.Historia universal antigua Nun hubo socesos notables hasta la llegada al tronu de Farnaces I del Ponto, quintu rei del Ponto, quien ente los años 184 e. C. y 170 e. C. tres la Guerra Romanu-Siria arreyó al Ponto nun conflictu con dellos de los sos vecinos, ente ellos el Reinu de Pérgamo gobernáu por Eumenes II, quien estendiera llargamente'l reinu faía l'este a cuenta de los seléucidas, lo que llevó a dellos enfrentamientos y a repitíes embaxaes de dambos a Roma. Mientres l'intre de la guerra, los pónticos conquistaron nel añu 183 e. C. la ciudá llibre de Sinope, convirtiéndola na capital del reinu. Los rodios, proteutores d'ésta, unviaron una embaxada a Roma protestando pola agresión, pero nun llograron resultáu. Nel 181 e. C., ensin esperar la vuelta del so embaxador, Farnaces mandó a Leocrito xunto con diez mil homes a escalar la tierra de los Galatas. En primavera, axuntó les sos tropes nuevamente cola pretensión d'invadir Capadocia, gobernada por Ariarates IV.Polibio de Megalópolis, Historia Universal so la República Romana, TOMU III, llibru XXV, capítulu III Eumenes, al ver violaos los trataos, tamién se punxo al mandu del so exércitu, pero les hostilidaes suspendiéronse llueu, cola llegada de los unviaos del senáu romanu, dispuestos a investigar les causes de la disputa.Polibio de Megalópolis, Historia Universal so la República Romana, TOMU III, llibru XXX, capítulu X Alcordáronse negociaciones en Pérgamo, pero nun llograron resultáu y les demandes de Farnaces fueron refugaes.Polibio de Megalópolis, Historia Universal so la República Romana, TOMU III, llibru XXX capítulu V La guerra siguió hasta l'añu 179 e. C., cuando Farnaces foi incapaz de faer frente a les fuercies combinaes de los sos enemigos y solicitó un alcuerdu de paz, viéndose obligáu a dexar les sos conquistes en Paflagonia y Capadocia sacante Sínope. El reinu ye heredáu pol so hermanu Mitrídates IV Filopator, qu'empecipió una política amistosa del Ponto con Roma y los sos aliaos, al unviar una fuercia n'auxiliu d'Arreyar II de Pérgamo contra Prusias II de Bitinia.Polibio de Megalópolis, Historia Universal so la República Romana, TOMU III, llibru XXXIII capítulu X y XI El so socesor foi'l so sobrín Farnaces I del Ponto, quien siguió la política d'alianza con Roma, collaborando con barcos y una pequeña fuercia auxiliar na tercer guerra púnica (150 e. C.-146 e. C.), darréu emprestó plena asistencia na guerra contra Aristónico (131 e. C.-130 e. C.). Polos sos servicios a Roma foi compensáu pol cónsul Manio Aquilio cola provincia de Frixa. El Senáu rescindió les actuaciones del cónsul acusáu de sobornu, pero Mitrídates caltuvo la posesión de Frixa hasta la so muerte. Tamién intentó estender la so influencia na rexón col matrimoniu de la so fía Laodicea con Ariarates VI de Capadocia.just_37.1_38.1_memn_22 El so reináu terminó de forma tráxica, siendo asesináu en Sínope nuna combalechadura de la so redolada inmediata, que posiblemente incluyía a miembros de la so familia.STRABO'S GEOGRAPHY.: BOOK X.: GREECE.: CHAPTER IV Nel aspeutu cultural, el so reináu carauterizar por fuertes enclinos helenizantes, siendo recordáu poles sos arrogantes donaciones a Atenes y Delos y la so gran veneración a Apolo.

Reináu de Mitrídates VI Nel añu 120 e. C., tres dellos años de rexencia de la so madre, llegó al tronu Mitrídates VI. N'asesinando a la so madre y al so hermanu, siguió cola política espansionista del so padre, intentando unificar toles tierres a veres del Mar Negru: Bitinia, Táurica y Capadocia. Colos recursos necesarios y un exércitu capaz, empecipió un programa d'espansión principalmente na direición opuesta a los dominios romanos.Isaac Asimov:La Republica Romana. páx.55. Rápido apoderóse de la Cólquide, la llexendaria tierra a la que llegaron Jasón y los argonautas pa llograr el vellocino d'oru. Estendió'l so poder poles mariñes septentrionales del mar Negru onde, seis siglos antes, estableciérense ciudaes griegues no que ye agora la Península de Crimea, formando'l Reinu del Bósforo, al que tomó como protectoráu nel añu 115 e. C. pola so incapacidá de defendese ante les incursiones escites. Afirmó la dominación del Ponto sobre Galacia y Capadocia y formó una estrecha alianza col Reinu d'Armenia. Nel añu 91 e. C. espulsó del so tronu al rei Nicomedes IV de Bitinia. Roma, roceana de los planes de Mitrídates, restauró nel 90 e. C. a Nicomedes III nel so tronu. Al nun tar preparáu entós pa una guerra contra Roma, Mitrídates sometióse y prometió tropes auxiliares pa la guerra social n'Italia.

Primer guerra mitridática