L'Estrella Colorada de Belgráu (serbiu: Fudbalski klub Tsrvena Zvezda Beograd; serbiu cirílicu: Фудбалски клуб Црвена звезда Београд) ye un club de fútbol serbiu con sede na ciudá de Belgráu. Foi fundáu'l 4 de marzu de 1945 como parte de la Sociedad Deportiva Estrella Colorada y anguaño xuega na Superliga Serbia. Apuesta los sos alcuentros como llocal nel Estadiu Estrella Colorada, conocíu popularmente como "Pequeñu Maracaná", con capacidá pa 55.538 espectadores.
Ye'l club más gallardoniáu de Serbia, con 27 títulos de Lliga y 22 de Copa. En 1991 convertir nel únicu club de la estinguida Yugoslavia en ganar la Copa d'Europa y l'únicu d'Europa del Este en llograr la Copa Intercontinental que ganó tamién en 1991. Na temporada siguiente, la Estrella Colorada llegó a les semifinales de la Lliga de Campeones de la UEFA, yá que yá algamó en 1957 y 1971. En 1979, llegaron a la final de la Copa UEFA, pero perdió contra'l Borussia Mönchengladbach. Tamién algamaron les semifinales de 1975 na Recopa d'Europa.
Caltién una gran rivalidá col FK Partizan con quien apuesta'l Derbi Eternu de Belgráu y que caltién una de les rivalidaes futbolístiques más grandes de tolos tiempos. Según les últimes encuestes, la Estrella Colorada de Belgráu ye'l club de fútbol más popular en Serbia, con casi'l 48,2% de la población que se considera siguidor del club.Svaki drugi Srbin navija za Crvenu zvezdu retrieved from www.b92.net, 18 March 2008 Asina mesmu ye tamién bien popular en Montenegru y la República Srpska, la entidá serbia dientro de Bosnia y Herzegovina.THE LIST: The greatest rivalries in club football, Nos 10–1 N'Ochobre del 2017, la FIFA por aciu un comunicáu dio a conocer que los campeones de la intercontinental sería reconocíos como campeones del mundu. Al conquistar esti títulu la Estrella Colorada en 1991 frente a Colo-Colo reconózse-yos como campeones del mundu, amás de ser l'únicu equipu serbiu y de la estinguida Yugoslavia que tien esta reconocencia.
Historia
En febreru de 1945, mientres la Segunda Guerra Mundial, los miembros de la comunidá Lliga Xuvenil Antifascista de Serbia Xunida decidieron formar una Sociedá de Moces de la Cultura Física, que se convertiría na Estrella Colorada de Belgráu el 4 de marzu d'esi mesmu añu. A la fin de la Segunda Guerra Mundial, dellos clubes anteriores a la guerra fueron eslleíos por cuenta de que xugaren partíos mientres el conflictu y fueron tachaos de collaboradores poles autoridaes comunistes del mariscal Tito. Dos d'estos clubes de Belgráu fueron el SK Jugoslavija y el BSK Belgráu. La Estrella Colorada formar a partir de los restos del Jugoslavija y tomó l'estadiu Jugoslavija, les oficines, los xugadores, ya inclusive los sos colores coloráu y blancu. El nome d'Estrella Colorada foi asignáu al club dempués d'un llargu discutiniu, y los vicepresidentes primeros de la Sociedá de Deportes, Zoran Žujović y Slobodan Ćosić, fueron quien adoptaron los colores. La Estrella Colorada xugó'l so primer partíu de fútbol na historia del club contra del Primer Batallón de la Segunda Brigada de KNOJ (Cuerpu de Defensa Popular de Yugoslavia) y ganó 3-0. Cinco díes más tarde, la seición de fútbol formóse oficialmente, dirixíu por Kosta Tomašević y Predrag Đajić. thumb|240px|Imaxe del partíu Estrella Colorada-Manchester United en Belgráu, en 1958, hores primero que l'equipu inglés (na semeya) estrellar nun accidente aereu en Múnich. El club ganó'l so primer campeonatu nacional de lliga en 1953 con una plantía formada por xugadores como Vladimir Beara, Vladimir Durković, Branko Stanković, Vladica Popović, Rajko Mitić, Bora Kostić y Dragoslav Šekularac. Los xugadores ganaron cuatro campeonatos de Yugoslavia y dos Copes, ensin perder la oportunidá de ganar tolos trofeos yugoslavos mientres cinco temporaes consecutives. Como campeones, la Estrella Colorada de Yugoslavia participó na Copa d'Europa 1957-58, onde fueron esaniciaos, 5-4 nel global, polos campeones ingleses del Manchester United nos cuartos de final. L'equipu británicu, dirixíu por Matt Busby, venció por 2-1 a la Estrella Colorada nel partíu d'ida en Old Trafford y empató, 3-3, en Belgráu nel partíu de vuelta el 5 de febreru nel estadiu JNA. El partíu de vuelta pasó tristemente a la historia por ser el postreru partíu xugáu polos "Busby Babes", yá que nel vuelu de regresu a Inglaterra, a otru día, l'avión s'estrelló en Múnich, Alemaña Occidental, y perecieron 23 persones, ente elles ocho xugadores del Manchester United.
En 1958, la Estrella Colorada ganó'l so primer títulu oficial européu, la Copa Mitropa, que fuera xugáu mientres el branu, na posa ente temporaes. Dempués de la Copa Mitropa, una de les figures más influyentes de la historia de la Estrella Colorada empezó a surdir con fuercia pal cambéu del club. Miljan Miljanić foi xugador de fútbol na Estrella Colorada na década de 1950, pero foi mientres el so mandatu como primer entrenador nel branu de 1966, cuando algamó la fama. Na primer temporada, camudó por completu l'alliniación del club y el club terminó quintu na tabla, la mesma posición que nel añu anterior. Darréu, la xeneración liderada por Draguen Džajić, oficialmente'l meyor xugador na historia de Serbia y unu de los meyores estremos izquierda na historia del fútbol, empezó a dexar una fonda buelga nel fútbol yugoslavo y serbiu.
Tres la era Miljanić llegó la de Gojko Zec, que'l so reináu como entrenador diba durar cuatro años y ganar pa la Estrella Colorada tres campeonatos de lliga y la primera gran final europea. La primer temporada con Gojko Zec na direición deportiva foi una verdadera demostración de fuercia, pos ganó la lliga con una ventaya de nueve puntos sobre tolos sos rivales, lo que yera, hasta esi momentu, el mayor marxe de victoria na historia del campeonatu yugoslava. Na temporada siguiente, la Estrella Colorada terminó segundu na lliga, pero robló una gran actuación na Copa de la UEFA 1978-79. Dempués d'esaniciar a equipos como'l Arsenal, West Bromwich Albion y el Hertha BSC, los Crveno-beli llograron per primer vegada algamar la final d'una competición europea de la UEFA, na que se midieron al Borussia Mönchengladbach, equipu que xugó cinco finales europees ente 1973 y 1980. Nel partíu d'ida apostáu nel "Marakana" de Belgráu, los yugoslavos se adelanteron con un gol de Miloš Šestić, pero Ivan Jurišić, en mesma puerta, empató'l partíu pal Gladbach. El partíu de vuelta nel Rheinstadion en Düsseldorf, l'equipu alemán venció por un gol a cero en concediendo l'árbitru italianu Alberto Michelotti un penalti dudosu tresformáu por Allan Simonsen. El Borussia Mönchengladbach ganó 2-1 nel global. left|thumb|La Estrella Colorada nun partíu en "Marakana" en 1983. Dempués de la década de 1970, el club apostó una tirante eliminatoria ante'l Barcelona d'Udo Lattek na segunda ronda de la Recopa d'Europa 1982-83. Nel partíu d'ida, frente a unos 100.000 espectadores en "Marakana", la Estrella Colorada perdió 2-4 con dos goles de Rajko Janjanin per parte serbia, ente que Schuster y Maradona, con dos goles cada unu, fixeron los goles visitantes. N'España, el Barcelona venció por dos goles a unu. Gojko Zec volvió al equipu en 1983 y namái atopó un xugador del equipu qu'entrenara en 1977, Miloš Šestić. Zec repitió un ésitu similar al del so mandatu anterior al ganar el campeonatu darréu dempués de la so llegada. Más tarde dexaría'l club tres el polémicu escándalu Scheiber, que foi el resultáu d'irregularidaes na temporada 1986.
Cola salida de Zec en 1986, hubo grandes cambeos nel club. La xestión del club, dirixíu por Draguen Džajić y Vladimir Cvetković, símbolos de los equipos de fútbol y baloncestu, respeutivamente, de la Estrella Colorada, empezó a construyir un equipu que pudiera competir nel panorama internacional con ésitu. Mientres esi branu, Velibor Vasović convertir n'entrenador y fichó talentosos xugadores nuevos como Draguen Stojković y Borislav Cvetković. Na primer temporada empezó con puntos de penalización por cuenta de los escándalos d'amañu de partíos de la temporada anterior, polo que la Estrella Colorada centrar na Copa d'Europa. En 1987 instauróse un plan de cinco pol club col únicu fin de ganar la Copa d'Europa. thumb|Miniatura de la Copa d'Europa que ganó la Estrella Colorada en 1991. Nestos cinco temporaes, la Estrella Colorada ganó cuatro campeonatos nacionales, y nel postreru de los cuatro años d'apoxéu, el club ganó la Copa d'Europa en 1991. L'equipu esanició al Rangers, Dynamo Dresden y Bayern Múnich antes de llegar a la final. La histórica semifinal col Bayern en Belgráu decidir con un gol nel últimu minutu anotáu por Klaus Augenthaler en mesma puerta. L'entrenador Ljupko Petrović llevó al equipu a Italia una selmana antes de la final, col fin de preparar a los xugadores ante'l partíu col Olympique Marsella. Hasta esi momentu, la trayeutoria y el xuegu de la Estrella Colorada fuera espectacular, con 18 goles en 8 partíos, ente que'l campeón francés marcó 20, polo que s'esperaba que la 100ª final europea fuera un espectáculu de goles. Sicasí, tanto Petrović como Raymond Goethals optaron por un planteamientu defensivu y el partíu convertir nuna guerra de gastadura. La final dir a la tanda de penaltis, onde la Estrella Colorada ganó por 5-3 el 29 de mayu de 1991, ante 60.000 espectadores y 20.000 aficionaos yugoslavos nes graes del Stadio San Nicola de Bari. Darréu, l'equipu consiguió la Copa Intercontinental en Tokiu el 8 d'avientu d'esi mesmu añu al vencer al Colo-Colo. El delanteru Darko Pančev consiguió la Bota d'Oru esi añu polos sos 34 goles, cerrando la meyor temporada na historia del club.
El club viose debilitáu pola marcha de gran parte de la xeneración de campeones en 1992 a Italia y España. A cambéu, la direición téunica fichó xugadores como Anto Drobnjak y Ilija Ivić. Amás, la Estrella Colorada tuvo que defender el títulu continental fora del so país por cuenta de la guerra en Yugoslavia, lo qu'amenorgó notablemente les sos posibilidaes de revalidar el campeonatu d'Europa. La UEFA camudó'l formatu de la competición esi añu y renomóla Lliga de Campeones na so edición 1991-92, na que participaron los ocho meyores equipos del continente.
Na competición doméstica, unu de los sos principales rivales, el Dinamo Zagreb, abandonó la lliga al igual que tolos otros equipos de Croacia, Macedonia y Eslovenia, polo que'l campeonatu nuna Yugoslavia tarazada xugóse en cantu de la guerra de Bosnia. A finales de mayu, la ONX tenía yá'l país en virtú de les sanciones correspondientes y el fútbol yugoslavo quedó desallugáu de la escena internacional. La desintegración de Yugoslavia, la guerra civil (1992-1995), la inflación y les sanciones de la ONX significaron un duru golpe pa la Estrella Colorada. Nel periodu entendíu ente mayu de 1992 y mayu de 2000, namái se celebró en "Marakana" un campeonatu de lliga, coincidiendo con un claru dominiu del so gran rival, el FK Partizan. Sicasí, consiguió ganar cinco copes, xunto con delles actuaciones meritories en competición europea, ente ellos el famosu enfrentamientu na Recopa d'Europa de 1996-97 contra'l FC Barcelona de Ronaldo y Hristo Stoitchkov.
Darréu dempués de que terminara'l bombardéu de la OTAN sobre Yugoslavia, la Estrella Colorada ganó la so 17ª Copa yugoslava na so historia al ganar 4-2 contra'l Partizan. Namái una temporada más tarde, el club volvió a los escenarios europeos na Lliga de Campeones de la UEFA 2001-02, onde la Estrella Colorada foi esaniciáu pol Bayer Leverkusen (0-0 y 0-3) na fase previa, subcampeón d'Europa esi añu.