El Football Club Internazionale Milano S.p.A., tamién conocíu como Internazionale, Inter, o Inter de Milán, ye un club de fútbol d'Italia con sede na ciudá de Milán, capital de la rexón de Lombardía. Foi fundáu'l 9 de marzu de 1908, sol nome de Foot-Ball Club Internazionale por cuarenta y cuatro disidentes del Milan Cricket & Football Club, actual A. C. Milan, que nesi tiempu nun aceptaba estranxeros nes sos files.
L'Inter Milano exerz de llocal nel Estadiu Giuseppe Meazza (tamién conocíu pol so antiguu nome, San Siro) dende 1947, que comparte col otru equipu, l'AC Milan. Los colores qu'identifiquen al equipu son el negru col azul, y fueron utilizaos nos colores del so uniforme dende 1908. Los sos rivales tradicionales son l'AC Milan, col qu'apuesta'l derbi de Milán (conocíu popularmente n'Italia como'l Derby della Madonnina) y la Juventus de Turín, con quien s'enfrenta nel derbi d'Italia (Derby d'Italia n'italianu).
Ye unu de los clubes más ganadores y con mayor sonadía históricamente d'Italia, Europa y el mundu. L'Inter Milano ye'l segundu equipu más esitosu del fútbol italiano, con 30 títulos a nivel llocal (18 lligues, 7 copes y 5 supercopes), siendo solu superáu pola Juventus. A nivel internacional llogró proclamase campeón trés vegaes tanto de la Copa de la UEFA como de la Lliga de Campeones de la UEFA (nes temporaes 1963/64, 1964/65 y 2009/10), dempués de lo que llogró nos trés causes la Copa Intercontinental (posterior Copa Mundial de Clubes de la FIFA). Ye l'únicu equipu que participó en toles ediciones de la Serie A, competición instaurada nel añu 1929. Hasta'l 2006 compartía dichu honor cola Juventus, que tres el Calciopoli foi baxáu alministrativamente a la Serie B. Un fechu a destacar ye que l'Inter ye'l primer y únicu equipu italianu que consiguió un triplete (tres títulos nuna mesma temporada), al proclamase campeón de la Serie A, Copa Italia y Lliga de Campeones de la UEFA na temporada 2009/10, amás de consiguir un quintuplete (ganando tamién la Supercopa d'Italia y el Mundial de Clubes), llogrando esti finxu nel 2010.
Acordies coles estadístiques realizaes por Federación Internacional d'Historia y Estadística de Fútbol (IFFHS), l'Inter de Milán ye'l tercer meyor equipu italianu y sestu meyor d'Europa del sieglu XX, y el meyor club italianu y el quintu meyor del fútbol europeo del sieglu XXI. Amás de tar allugáu nel sestu llugar de la clasificación histórica del ranking mundial de clubes, onde s'escoyíen a los meyores clubes del mundu dende'l 1 de xineru de 1991 hasta'l 31 d'avientu de 2009. Hai de solliñar tamién que según la clasificación añal de clubes realizada pola mesma entidá, foi'l meyor equipu del fútbol mundial nos años 1998 y 2010.
L'equipu ye'l decimocuartu meyor valuáu del mundu, al tener un valor de 401 millones USD, d'alcuerdu a la revista Forbes. Ye unu de los clubes más populares del mundu, yá que según un estudiu realizáu en 2010, l'Inter de Milán ye l'octavu club con más siguidores d'Europa. Tamién cabo destacar que'l club formó parte (como miembru fundador) de la Asociación de Clubes Europeos (antigua G-14), grupu compuestu polos catorce clubes más poderosos ya influyentes tanto económica como deportivamente d'Europa.
Historia
Fundación y primeros años
thumb|Giuseppe Meazza fixo 408 partíos col Inter. Él ye'l máximu goliador de tolos tiempos del club, con 284 goles. El Football Club Internazionale Milano naz nel "Ristorante Orologio" (Restorán Reló), el 9 de marzu de 1908 en Milán por un grupu de 44 miembros disidentes del entós "Milan Cricket and Football Club", anguaño llamáu AC Milan, que nun aceptaba xugadores estranxeros. El nome del club deriva de la voluntá de los socios fundadores d'aceptar non solo a xugadores italianos (como'l Milan) sinón tamién a estranxeros (munchos de los cualos yeren suizos que taben trabayando na banca local), d'ende "Internazionale". L'Inter ye entá l'equipu italianu con mayor númberu d'estranxeros.
En 1910 l'equipu gana'l so primera scudetto, arrodiáu de gran polémica. Empatando a puntos a la fin del campeonatu col US Pro Vercelli, teníase que xugar un partíu de desempate en campu del segundu –ventaya debida al meyor coeficiente de goles–, pero esti equipu taba xugando de forma simultánea un tornéu militar y torgar aplazar unu de los dos partíos. De fechu la Federación Italiana de Fútbol dio nengún valor pa los matchs militares. En señal de protesta unviaron a xugar unu de los sos equipos de les categoríes inferiores, compuestu na so totalidá por neños de 11 años. El resultáu del desempate foi una goliada, 10 a 3. L'Inter dempués del Vercelli foi condergáu por conducta antideportiva.
Cola llegada del Fascismu l'Inter, simbolizáu nesti periodu pol xugador Giuseppe Meazza, vese forzáu a afaese a los ideales del Partíu Nacional Fascista, al cual nun-y paez bien el nome de la entidá, yá que, atopar bien pocu italianu y sobre manera igual al de la Tercer Internacional Comunista (Internazionale n'italianu). Por eso nel añu 1928 l'Inter fundir cola Unione Sportiva Milanese y asume el nome de Società Sportiva Ambrosiana (Ambrosiana derivada de San Ambrosio o Sant'Ambrogio n'italianu, patronu de la ciudá de Milán) que dura hasta l'añu 1932. El Club tamién perdería los sos colores, una y bones l'uniforme camudaba de les rayes verticales azules y negres entrepolaes a una camisa blanca con una cruz colorada, reflexu del escudu d'armes de la Ciudá, y el Fascio Littorio o Fasces Lictoriae sobre'l centru de la cruz, que yera'l símbolu del fascismu. En 1932, por cuenta de les presiones de la dirigencia nerazzurra encabezada pol presidente Ferdinando Pozzani y l'insistente campaña de la tifoseria que partíu tres partíu entonaben el coru "Forza Inter", la Federcalcio concéde-y al club que, xunto al nome Ambrosiana, asitiárase daqué representativu a la historia del equipu, polo que l'equipu vendría llamase definitivamente "Associazione Sportiva Ambrosiana-Inter", que duraría hasta'l final de la Guerra en 1945. Xunto col nuevu nome, torna la camisa nerazzurra al que se-y amestaba'l color blancu alredor del pescuezu con cuadros negros nél, que representaben los colores d'uniforme del U.S. Milanese y cuntaba col Fasces como escudu. Sol fascismu consígense trés scudettos (1930, 1938 y 1940) y una Copa d'Italia (1939).
El gran Inter de los años 60
thumb|300px|Sellu de 1968 del serviciu postal d'EAX cola semeya de Luis Suárez n'Italia.
Dempués de la guerra, l'Inter consigue'l so sestu campeonatu en 1953 y el séptimu en 1954.
El 28 de mayu de 1955, Angelo Moratti merca la sociedá por 100 millones de llires. Con él na directiva'l conxuntu de Milán algamaría'l periodu más gloriosu de tola so historia, conocíu polos tifosi como la Grande Inter (Gran Inter). Con Helenio Herrera nel banquín y grandes xugadores como Luis Suárez, Mario Corso, Giacinto Facchetti, Sandro Mazzola, Tarcisio Burgnich, Jair da Costa, Aristide Guarneri, Angelo Domenghini y el so llexendariu capitán Armando Picchi l'equipu consiguió los scudettos de 1963, 1965 y 1966.
Amás nesti periodu l'Inter tamién consiguió los títulos internacionales más importantes de tola so historia. Nel añu 1964, en Viena, consigue la so primer Copa d'Europa en ganando por 3-1, con dos goles de Mazzola, al Real Madrid. Esta victoria déxa-y xugar la Copa Intercontinental contra Independiente de Avellaneda, l'Inter pierde por 1-0 n'Arxentina y gana por 2-0 en Milán, el ganador del tornéu tien de decidise nun partíu en campu neutro en Madrid, onde los italianos ganen por 1-0 con gol de Corso.
En 1965 repite ésitos internacionales, algama la final de la Copa d'Europa pero esta vegada la disputa en casa y contra el Benfica, llogrando revalidar el so títulu con un solitariu gol de Jair da Costa. Na final de la Copa Intercontinental vuelve enfrentase a Independiente, el so rival del añu pasáu, l'Inter gana 3-0 en Milán y empata 0-0 en Buenos Aires polo que consigue de nuevu la Copa Intercontinental.
La década de 1970
Tres la partida d'Herrera, la década del 70 namái dexó un títulu de lliga en 1971 y una Copa Italia en 1978.
La década de 1980
Con Eugenio Bersellini al mandu del equipu nerazzurro, l'Inter llogra cortar una racha de 9 años ensin títulos y vuelve coronase campeón de la Serie A 1979/80. Dos años dempués, conságrase campeón de la Copa Italia per tercer vegada na so historia.
Pasaron otros nueve años ensin ganar el scudetto, hasta qu'en 1989, l'Inter llogra'l títulu de lliga en 1988-89, de la mano de Giovanni Trapattoni como entrenador, y cola destacada participación de los alemanes Andreas Brehme, Lothar Matthäus y Jürgen Klinsmann, más el talentu del arxentín Ramón Ángel Díaz.
Los años difíciles
thumb|left|220px|Javier Zanetti llegó al Inter en 1995 y foi capitán dende 1999 hasta 2014.
La década de 1990 foi un periodu de decepción. Ente que los sos grandes rivales, Associazione Calcio Milan y Juventus, taben llogrando l'ésitu tanto a nivel nacional como n'Europa, l'Inter quédase tras, con resultaos mediocres repitíes na tabla de posiciones nacionales, la peor foi la temporada 1994-95, onde l'Inter quedó a tan solo un puntu de la zona de descensu. Sicasí, el club tuvo un relativu ésitu européu, conquistando trés copes de la UEFA en 1991, 1994 y 1998. La presencia d'importantes xugadores estranxeros como Andreas Brehme, Lothar Matthäus, Jürgen Klinsmann, Iván Zamorano, Youri Djorkaeff, Aron Winter, Javier Zanetti, Roberto Carlos, Paul Ince, Álvaro Recoba o Ronaldo, magar pudieron tener bones actuaciones individuales col equipu, nun se tradució n'ésitos pal club; por ello, la década de los 90 ye considerada la "década negra" del Inter.
La llegada de Massimo Moratti a la presidencia del equipu en 1995 supunxo la inversión en grandes fichaxes colos que devolver al equipu a la órbita de los grandes conxuntos europeos. En 1997 llegó'l brasilanu Ronaldo, en 1998 Roberto Baggio y en 1999 Christian Vieri, fichaxes de rellumón que batieron el récor de gastos en trespasos del equipu. Aun así, l'equipu nun consiguía trunfar na Serie A, inestabilidá que tamién s'afiguró n'el entrenadores: Luigi Simoni, Mircea Lucescu, Luciano Castellini o Roy Hodgson fueron entrenadores que nun plazu d'apenes cuatro años apenes duraron nel equipu. La temporada 1997-98 acabó col Inter fuera de competiciones europees.
Una relativa estabilidá llegó en 1999 col nuevu entrenador Marcello Lippi, que llegaba precisamente de trunfar na Juventus. Lideraos pola dupla atacante Baggio-Zamorano (Ronaldo sufriera una pergrave mancadura), l'Inter clasificar pa la UEFA Champions League y quedó subcampeón de la Copa d'Italia. Pero na siguiente temporada, l'Inter quedaba esaniciáu n'agostu de la Champions pol modestu Helsingborg suecu y perdía la final de la Supercopa d'Italia frente a la Lazio. En siendo ganáu na primer xornada de liga ante'l Piacenza, Lippi foi despidíu. Sería reemplazáu por una antigua lleenda interista, Marco Tardelli, que consiguió llevar al Inter a puestos de Copa de la UEFA. Esa temporada sería recordada por encaxar un 6-0 ante'l Milan nel derbi y polos disturbios causaos polos fanes del Inter ante la mala situación del equipu. Amás, los principales fichaxes d'esa temporada (Robbie Keane y Hakan Şükür) fueron un fracasu y dexaron l'equipu tres solos una temporada. Zamorano tamién dexó'l club a metá de temporada.