thumb|200px|Marco Aurelio y la so familia ufiertando un sacrificiu (baxu relieve, Muséu Capitolino de Roma)
El términu oblación (del llatín oblatĭo, "ufrienda") alude a una ufrienda o sacrificiu que se realiza a una divinidá. Esti sacrificiu, nun sentíu más primitivu, correspuende a la ufrienda d'un don perceptible polos sentíos, como manifestación esterna de la veneración escontra'l dios, anque puede tener connotaciones más espirituales y astractes.
La ufrienda nun se convierte en sacrificiu sinón hasta que'l don visible sufre un tresformamientu como, por casu, al ser muertu, al arramar la so sangre, al quemar, etcétera.
Delles cultures, como los tirios, los cartaxineses y delles tribus gales faíen sacrificios humanos n'honor a Baal, Moloch, Teutates, etcétera.
Nes civilizaciones de la rexón de Mesoamérica, dende mayes, tolteques y azteques y la mayor parte de les cultures de l'América prehispánica, el sacrificiu humanu foi un aspeutu fundamental, ya instaurábase como una necesidá "divina" (en realidá, nun yeren dioses como los occidentales, sinón más bien enerxíes) el fechu d'efectuar diverses mutilaciones y tortures a les víctimes ofrendadas col fin d'aselar la sede de les sos deidaes sedientes de sangre humano, que, dientro de les sos creencies, yera l'alimentu de los dioses.
En Grecia y Roma, ufiertábense sacrificios a toles divinidaes y consistíen n'animales de los dedicaos a caúna. Por casu, el caballu a Neptunu, el chivu a Baco y fora d'estos casos en gües, toru, carneros y tratándose de probes, en corderos y aves (gallos, palombos, etc.) La inmolación consistía nun principiu n'arramar sobre la cabeza de la víctima farina de trigu puru entemecida con sal, pero más palantre llamóse inmolación al sacrificiu completu. El sacrificiu de cien buey recibía'l nome de hecatombe.Diccionariu enciclopédicu popular ilustráu Salvat (1906-1914)
El sacrificiu xudeocristianu
Yá dende la hestoria de la Creación nel Xénesis, atópase, na tradición xudeocristiana, el conceutu de sacrificiu nel rellatu de Caín y Abel.
Los antiguos hebreos teníen bien enraigonáu'l conceutu de sacrificiu o ufrienda a Dios. Nel Pentateucu son numberosos los exemplos nos que s'encamienta a la población y onde se explicitan les maneres de como podía executase.
Numberosos son los pasaxes tamién que explicitan como estos sacrificios yeren "prestosos a Dios" según les creencies de los antiguos xudíos.
Los xudíos practicaben, según la llei de Moisés, distintos tipos de sacrificios. Les víctimes solíen ser gües, tenrales, carneros, corderos, chivos, cabritos y moruecos. Les ufriendes podíen nun ser de sangre tamién, nesta llinia atopamos los sacrificios de granu y frutos, que representaben l'esfuerzu humanu.
El sacrificiu recibía'l nome de holocaustu cuando la víctima quedaba dafechu consumida nel altar y ufiertando daqué. Yera de prosperidá o reconocencia cuando namái se quemar la crasitud de los animales inmolaos partiéndose'l restu ente'l sacerdote y el qu'ufiertara la víctima. Espiatoriu cuando namái se depositaba sobre l'altar parte de les víctimes quedando lo demás pal sacerdote. Perpetuu yera'l que los xudíos ufiertaben a Dios diariamente y consistía en cuatro corderos.
La oblación crística Les relixones cristianes conocen la pasión y sacrificiu de Jesús como la oblación espiatoria del Siervu de Dios. Esti sentíu entiende'l sacrificiu de Cristu como una ufrienda al traviés de la cual Jesús cargó sobre sí colos pecaos del mundu y per mediu d'ellos expió a la humanidá ante los güeyos de Dios.
Ye nesti sentíu que Jesús ye nomáu tamién el Corderu de Dios, como una remembranza a les antigües maneres de oblación con animales.Onde comúnmente s'ocupaben corderos
Esti tipu de oblación, más espiritual, como recuerda San Ireneo en La oblación pura de la Ilesiailesia.htm Testu completu de la oblación na Ilesia da un nuevu sentíu al antiguu conceutu de sacrificiu nel contestu de les relixones cristianes, muncho más espiritual que material. Asina, para Ireneo, la oblación referir a l'actitú del cristianu.
Asina, la oblación entiéndese como la voluntá constante de siguir los preceptos del cristianismu, y nesi sentíu la so mayor ufrienda a Dios ye la fe. Nesti sentíu, el sentíu del sacrificiu nun ye'l "prestar a Dios" a cencielles, sinón la comunión col mesmu.
Ver tamién Propiciatorio Sacrificium
Referencies
Categoría:Conceutos relixosos Categoría:Relixón y violencia Categoría:Sacrificiu Categoría:Llei mosaica