Johann Kaspar Schmidt , más conocíu como Max Stirner, foi un educador y filósofu alemán que les sos postures afonden nel egoísmu o solipsismu moral. Les sos reflexones filosóficu-polítiques sobre'l individuu soberanu sirven de base pa siquier una parte importante del anarquismu.
Biografía Infancia Nació na ciudá alemana de Bayreuth, nel Estáu federáu alemán de Baviera, el 25 d'ochobre de 1806.
thumb|right|200px|Fotografía de la casa na que nació Max Stirner en Bayreuth. Sacada del llibru "Max Stirner, Sein Leben und Sein Werk" (John Henry Mackay), de 1914.
La configuración sociu-política de la so redolada va carauterizar nestos años por un periodu de curtia estabilidá. El 12 de xunetu de 1806 axuntar en París dieciséis príncipes alemanes, ente los que s'atopaba'l de Baviera, y roblaron l'acta de la Rheinbund (o Confederación del Rin), cola que poníen fin a los sos venceyos col Sacru Imperiu Romanu Xermánicu y concretaben l'alianza col Imperiu francés. Ante tal circunstancies, Francisco II de la Casa d'Austria arrenunció al títulu d'emperador xermánicu, lo que punxo fin al que se consideró postreru descendiente occidental del Imperiu romanu.
Fíu únicu d'Albert Christian Heinrich Schmidt (1769-1807), un artesanu de clase media-baxa fabricante de flautes, y de Sophia Elenora Reinlein (1778-1839), dambos de relixón luterana. Xusto a los seis meses de la so nacencia, el 19 d'abril de 1807, el so padre fina de tuberculosis y en 1809 la so madre vuelve casase con Heinrich Ballerstedt, farmacéuticu de 57 años d'edá de Helmstedt, dexa provisionalmente al so fíu al cargu de familiares en Bayreuth, estableciéndose finalmente en Kulm, na rexón del Vistula, al oeste de Prusia, onde J. K. Schmidt va axuntar con ella de nuevu en 1810.
La mayor parte de la infancia de Johann Kaspar Schmidt va tar amestada a la de la ciudá de Bayreuth, onde naciera y na que viviría los sos primeros años y adolescencia, que va permanecer na Confederación del Rin, que la so esistencia enllargar ente 1806 y 1813; tamién va vivir en Kulm (Prusia) ente 1810 y 1819 y a la que va tornar muncho más tarde y por curtiu tiempu hacia 1830.
Escontra 1814-1815 establezse un nuevu orde n'Europa. La situación na "Confederación Xermánica", una asociación de diversos Estaos soberanos ente los que s'atopa Baviera que surde en sustitución de l'antigua "Confederación del Rin", nun ye particularmente bona pal llibre pensamientu: la prensa y la publicidá tán sometíes a una fuerte censura, les universidaes controlaes y l'actividá política disidente foi práuticamente imposible.
Adolescencia En 1819, cuntando coles mesmes con 12 años, J. K. Schmidt torna a Bayreuth, onde volverá vivir de nuevu con unos familiares, pa siguir mientres siete años la so atayada escolarización na escuela local.
Poco conocemos d'esta etapa de la so vida, salvo'l nome de dalgunos de los sos tutores locales: Pausch, Kieffer, Neubig, Kloeter, Held y Gabler, so les enseñances de los cualos formaríase la so educación secundaria.
Mocedá Terminaos los sos estudios secundarios, empieza a estudiar filoloxía, filosofía y teoloxía na Universidá de Berlín, onde coincide con Hegel, Schleiermacher y Marheineke, en 1826, con 20 años, siguiendo los sos estudios nes ciudaes d'Erlangen (1829) y Königsberg (1829). En 1829 atayó los sos estudios y viaxó per Alemaña, volviendo temporalmente a Kulm en 1830 pa ocupase de los problemes de salú mental de la so madre, Sophia Eleonora. En 1832 torna (cola so madre) a Berlín y termina los sos estudios ellí en 1834, teniendo aquel día la edá de 28 años. Preséntase entós a los exámenes p'aportar a la docencia profesional y ente 1834 y 1835, J. K. Schmidt trabaya en práutiques ensin sueldu como personal docente na "Königliche Realschule" de Berlín; pal accesu a tal puestu va escribir una pequeña tesis, "Ueber Schulgesetze" (Les normes de la escuela). En xineru de 1837, la so madre foi confinada nel hospital de caridá Die Charité Hospital" de Berlín.
En 1837, el mesmu añu en que fina'l so padrastru, casóse con Agnes Klara Kunigunde Butz (la fía illexítima de la propietaria de la vivienda na que daquella mora en réxime d'arriendu), quien va morrer un añu más tarde, el 29 d'agostu, mientres el partu del nonato fíu de dambos.
Empieza a trabayar en 1839 nun colexu berlinés pa señorites de familia acomodada, frecuentando simultáneamente llugares d'animada actividá bohemia ya intelectual como Café Stehely" y "Hippel's Weinstube. Esi mesmu añu fina la so madre, afeutada na última etapa de la so vida por distintos trestornu mentales.
Maduror thumb|right|Ampliación de la imaxe correspondiente a Stirner na caricatura de Friedrich Engels d'una de les xuntes del grupu "Die Freien".
Ye por aquelles feches cuando Johann. K. Schmidt xunir a un grupu de mozos hegelianos conocíu como "Die Freien" (Los llibres), una conxusta filosófico y político onde trabó rellación con Engels y Bruno Bauer, futuru pope de la "Crítica pura o Crítica Crítica" (espresión que fizo conocida Karl Marx).
thumb|left|Una de les munches firmes utilizaes por Max Stirner nos sos manuscritos. En 1841 empieza a escribir pequeños testos d'opinión pa la publicación '"Die Eisenbahn" (El Ferrocarril)', entrando en contautu col mundu editorial berlinés de la dómina y empezando a usar literariamente el pseudónimu de Max Stirner, que paez ser fai alusión a la so amplia frente (n'alemán, Stirn, frente).
Mientres el día dedicar a la educación de moces burgueses y pela nueche axúntase col círculu de mozos hegelianos. Esisten unos versos burllonos de Engels sobre l'actitú del nuevu Stirner naquelles velaes:"Mirái a Stirner, miráilo, el tranquil enemigu de toa coacción. Enagora bebe inda la so cerveza, llueu va beber sangre como si fuera agua". Cuando los otros llancen el so berru selvaxe "embaxo'l rei", aína completa Stirner "embaxo tamién la llei".
En 1842 apaez en Colonia "Rheinische Zeitung" (Gaceta Renana), formada por Heinrich Bürgers, Hess, Marx, Bruno Bauer, Köppen y Stirner. Pero tiempu dempués esti círculu biforcar en dos tendencies. Los del grupu de Marx, Rouge y Hess, marquen distancia con al respective de Hegel y los segundos colos Bauer y la Lliga de Los Llibres: Mayen, Buhl, Köppen, Nauwerk y Stirner, que piensen na revolución de les conciencies al traviés d'una crítica negativa, de calter atéu y carente de regles.
Tuvo un segundu matrimoniu con Marie Dähnhardt, con quien se casa nesi mesmu añu, pretendiendo una especie d'imitación del matrimoniu de la escritora George Sand, poles sos costume lliberales, coincidiendo col momentu en qu'empieza a escribir pequeños artículos y ensayos pa delles publicaciones periódiques, amás de les yá citaes Die Eisenbahn" (1841-1842) y "Rheinische Zeitung" (1842) mientres el periodu nel qu'ésta yera dirixida por Karl Marx, van apaecer testos de Stirner tamién en Leipziger Allgemeine Zeitung" (1842) o "Berliner Monatsschrift" (1843), asina por casu, Das unwahre Princip unserer Erziehung, oder Humanismus und Realismus" (El falsu principiu de la nuesa educación, o Humanismu y Realismu), Kunst und Religion" (Arte y relixón), toos ellos de 1842, o "Einiges Vorläufige vom Liebesstaat" (Dellos comentarios provisionales sobre l'Estáu basáu nel amor), de 1843.
A principios del mes d'ochobre de 1844, cuntando con trenta y ocho años y coincidiendo nel tiempu col so arrenunciu al trabayu como tutor nel colexu femenín, apaez la so obra más importante y peor entendida "Der Einzige und sein Eigentum" (Der Einzige und sein Eigentum)so%20propiedá%20de%20Utop%EDa%20Llibertaria.pdf , una especie de diariu plenu de lóxica rigorosa y de claru estilu, nel cual desenvuelve un resume del movimientu de la izquierda hegeliana mientres los años 1843 y 1844.
El 28 d'ochobre, el llibru ye censuráu y secuestráu pol Estáu, lo qu'aumenta l'interés popular pol mesmu. Poco dempués retírase la censura, dexando de nuevu la so venta. La celebridá duró-y pocu.
Decadencia thumb|Geschichte der Reaction, 1852.
Stirner escribe dellos ensayos en respuesta a les crítiques desenvueltes por distintos autores al so llibru Der Einzige und sein Eigentum. Los primeros, arrexuntaos sol nome de Recensenten Stirners (Críticos de Stirner), una serie de retruques a Ludwig Feuerbach, Szeliga y Hess, publicaes en Wigand's Vierteljahrschrift en 1845.
En 1846, tres cuatros años de matrimoniu esperimental, dixebrar de Marie Dähnhardt y sigue coles contestaciones a los sos críticos, asina «Die Philosophischen Reaktionaere» («Los reaccionarios filosóficos»), retruque a Kuno Fischer (1824-1907), nel quintu volume de Epigonen de Wigand, en 1847, añu nel que tamién traduz y publica n'alemán dalgunos trabayos d'economía, como Traité d'Economie Politique del francés Jean-Baptiste Say y The Wealth of Nations, del británicu Adam Smith.
Nun va participar na Revolución alemana de 1848, pero darréu, en 1852, publica la primer parte de Geschichte der Reaktion (Hestoria de la reacción), obra na que trata precisamente los recién socesos.
Intentó montar un negociu y fracasó, quedando amenorgáu a la indigencia y en 1853 pasa pequeñes temporaes na cárcel por deldes económiques (del 5 al 26 de marzu de 1853 y del 1 de xineru al 4 de febreru de 1854). Muerre en 1856 y el Rexistru Civil anota a cuenta del so fallecimientu: "Nin madre, nin muyer, nin fíos".
Filosofía El llibru de Stirner, Der Einzige und sein Eigentum, publicáu en 1844, argumentó que la única llimitación nel individuu ye'l so poder pa llograr lo qu'él desea.The Encyclopedia Americana: A Library of Universal Knowledge. Encyclopedia Corporation. p. 176 Propón que les comúnmente aceptaes instituciones sociales, incluyendo la noción d'Estáu, la propiedá como un derechu, los derechos naturales, y polo xeneral la noción mesma de la sociedá son cosificaciones de la mente.Heider, Ulrike. Anarchism: Left, Right and Green, San Francisco: City Lights Books, 1994, páxs. 95-96 Stirner empieza afirmando que'l centru de toa reflexón, y entá de toa realidá, ye l'home. Sicasí, nun se trata del home polo xeneral, nin del representante d'una Humanidá astracta, sinón del individuu, de "mi mesmu" en cuanto "yo" únicu. El "Únicu" ye únicu non porque tea rellacionáu con nada, sinón más bien porque él, y namái él, ye'l fundamentu de toa rellación posible. Tou lo que me xune a otros, o tou lo que tengo de mancomún con otros, ye namái relativu respectu al calter absolutu de "el mio" unicidá. D'últimes, la unicidá nun paez ser en Stirner ausencia de rellación, sinón que la rellación ye ausencia d'unicidá.
Stirner proclama que toles relixones ya ideoloxíes asentir en conceutos vacíos, que superpuestos a los intereses personales (egoístes) de los individuos, revelen la so invalidez. Lo mesmo ye válidu pa les instituciones sociales que sofiten estos conceutos y que reclamen autoridá sobre l'individuu, pretendiendo faer del individuu un esclavu, sirvise d'este pa la so causa egoísta. Lo mesmo ye válidu tantu pal "Dios" de los cristianos como la "Humanidá" o la "Llibertá" de los ideólogos modernos, siempres se trata d'un ideal. Nun son más que creencies, pantasmes, pensamientos astractos destinaos a perpetuar l'estáu de servidume y a tar percima del individuu.
Como opuestu a esto Stirner llama a la conformanza d'una asociación voluntaria de persones (o como él la llapada "unión d'egoístes") que s'opón a la concepción de los grupos y coleutivos astractos y non basaos nel ego de los individuos, como son la sociedá, la nación, el Estáu o la familia.
Impautu y allongamientu de la so obra La obra de Stirner pasa entós años silenciosos. Escontra los años 70, el filósofu Friedrich Wilhelm Nietzsche llee la so obra, que-y va influyir en delles de les sos posteriores etapes ensin que, sicasí, citar enxamás como fonte, desenvolviendo la obra de Nietzsche, a pesar de la influencia reconocible, una postura distinta de la que toma Stirner.