L'Estany ye una población del norte de la comarca del Moianès, provincia de Barcelona, na comunidá de Cataluña. thumb|left|Llocalización de L'Estany dientro de la contorna del Moianès.
Xeografía Altitú: 870 metros Accesos: carretera C-59 (antigua BV-4313)
Entidaes L'Estany tien dos entidaes o distritos:
Llista de población por entidaes: Entidá de población Habitantes (2014) L'Estany 387 Raval del Prat, El <div align=center>20
Historia El nucleu de L'Estany, acovecíu pel norte por un serrijón, ta asitiáu cerca d'un antiguu llagu, desecado en 1570 por iniciativa del abá Carles de Cardona pa sacupar les agües y evitar los focos d'epidemies que portaba. L'Estany inda s'enllena en dómina d'agües bien bayuroses y enllargaes. Les cases son de piedra y constitúin un bon exemplu de pueblu rural, práuticamente de monte. Los visitantes averar a la llocalidá atraíos pol so bon clima y pol estraordinariu monesteriu románicu de Santa María, cola so ilesia restaurada, un claustru magníficu con 72 capiteles de temes bíbliques, heráldicos y florísticos, y un pequeñu muséu anexu nel que se resume la hestoria del cenobiu.
La hestoria del conceyu ta acomuñada al monesteriu de Santa Maria de L'Estany. La primer referencia de la esistencia de L'Estany ta nun document del añu 927. Nel 990, el noble Sendred de Gurb donó la ilesia de L'Estany a la sede episcopal de Vich. thumb|left|Ilesia y monesteriu de Santa María de L'Estany
Cuasi un sieglu más tarde, en 1080, fundóse una congregación de canónigos agustinos, orixe del monesteriu. El 3 de payares de 1133 l'arzobispu de Tarragona consagró la ilesia a San Olegario (Sant Oleguer ) acompañáu del obispu de Vich, Ramón Gaufred, y del de Girona, Berenguer de Dalmau. En 1264, el monesteriu foi alzáu abadía y el so primer abá foi Ferrer de Calaf. En 1375, la comunidá taba formada por dolce canónigos y otros dolce beneficiaos. Como en munchos llugares de Cataluña, L'Estany tamién foi solmenáu pol terremotu del 24 de mayu de 1448 que baltó les bóvedes de la ilesia y el campanariu. Les obres de la so restauración realizar en 1451.
En 1554, l'abá Carles de Cardona fixo construyir la Mina pa desecar el llagu qu'anubría parte de la redolada de la llocalidá y que la dio nome, porque yera bonu pa la caza y los inseutos qu'abondaben gracies él estendíen el paludismu. En 1595, por iniciativa de Felipe II, el papa Clemente VIII suprime les canóniques agustinianas de la so monarquía; y en 1603, la comunidá vuelve a L'Estany con calter de colexata. Nel postreru terciu del sieglu XVIII, en 1775, produzse la estinción de la comunidá y la ilesia pasa a ser parroquia, anque hasta hai relativamente pocu caltuvo un calter especial, col títulu d'arciprestalgu.
El pueblu nació cerca del monesteriu y, anque la so xente siguía de cerca los asuntos del monesteriu, faía vida estreme, usando la capiya de Santa Cecilia pa serviciu relixosu. La so dedicación foi l'agricultura y la ganadería, hasta qu'a principios del sieglu XX empezaron a llegar pequeñes industries testiles.
El 3 de xunu de 1931 el monesteriu foi declaráu Monumentu Nacional y en 1966 empezaron les obres de restauración, que s'inauguraron el 9 y el 12 d'abril de 1970.
Economía Agricultura, ganadería, industria testil, construcción, hostelería, comerciu y servicios.
En L'Estany, les ceberes d'iviernu cultivar pa la producción de ensilaje o bien son pastiaos mientres l'iviernu.
Otros llugares destacables del municipi son el Puig Rodó y el Pic de la Caritat (Picu de la Caridá), y la diversidá de fontes naturales que tien.
Fiestes Les fiestes y tradiciones más notables son la Fiesta Major (8 de setiembre), la Feria (8 d'avientu) y el Preselbe Vivente.
Alministración
Llugares d'interés El so términu municipal cuenta con munchos llugares d'interés, pero nel mesmu cascu urbanu'l visitante puede maraviase col monesteriu románicu y el bien pintorescu Carrer Fosc (la "Cai Escura").
Personalidaes Josep Roig i Ginestós (1898-1993), notable ceramista Josep Tresserras i Molera, historiador Joan Codina Puigsaulens, historiador Felip Graugés i Camprodon (1889-1973), insigne poeta y periodista. Collaborador d'Antoni Rovira i Virgili."Felip Graugés i Camprodon". L'Enciclopèdia.cat. Barcelona: Grup Enciclopèdia Catalana. Josep Sindreu i Portabella, exalcalde y autor de llibros de testu de lliteratura catalana.
Referencies
Bibliografía POU, Aureli; VIÑETA, Ramon. Estany, guia turística. Barcelona: Montbalnc-Martín, 1974
Enllaces esternos
Categoría:Conceyos de Barcelona Categoría:Llocalidaes de la provincia de Barcelona Categoría:Wikipedia:Mantenimientu:Llocalidaes d'España ensin partíu xudicial