George Vancouver y tamién la mariña suroeste d'Australia.

La ciudá canadiana de Vancouver, na Columbia Británica, y l'americanu de Vancouver, nel estáu de Washington, lleven na so reconocencia'l so nome.

Biografía George Vancouver foi'l sestu fíu de John Gasper van Couverden y de Bridget Bernes. El so apellíu ye una contraición del nome orixinal neerlande van Couverden (de la so villa natal, Coevorden nos Países Baxos).

George Vancouver entró na Marina Real Británica a los 13 años y en 1772, cuando solamente cuntaba con 15, embarcóse como guardiamarina a bordu del HMS Resolution, nel segundu viaxe (1772-75) del entós capitán James Cook a lo llargo del mundu. Tamién acompañó a Cook nel so tercer viaxe (1776-79), esta vegada a bordu del barcu ximielgu del Resolution, el HMS Discovery.

Al so regresu a Gran Bretaña en 1779, Vancouver foi nomáu teniente y unvióse-y a bordu de la corbeta HMS Martin y depués encamentóse-y el mandu de dellos buques de guerra. Nun volvería a la so faceta d'esplorador hasta qu'en 1791 encargóse-y percorrer y cartografiar les mariñes del Pacíficu d'América del Norte, el tramu de mariña de lo qu'agora ye Washington y Oregon en direición norte, cosa que fizo na so espedición nel HMS Discovery ente 1791 y 1794.

Nesa dómina, volvió especulase sobre la esistencia d'una ruta marítima que xuniera los océanos Atlánticu y Pacíficu al traviés d'América del Norte (el famosu Pasu del Noroeste).

Esploraciones de Vancouver (1791-95)

thumb|250px|Una recreación del barcu 'HMS Discovery

Partió d'Inglaterra n'abril de 1791 al mandu d'una espedición compuesta por dos barcos, el HMS Discovery y el HMS Chatham que tenía por cometíu esplorar la rexón del Pacíficu y tamién formalizar na isla de Nutka (na mariña oeste de Norteamérica), con una misión española unviada al efeuto, los alcuerdos de la primera Convención de Nutka. Nel so primer añu, la espedición viaxó a la Ciudá d'El Cabu y siguió per Australia, Nueva Zelanda, Tahití y China, recoyendo muestres botániques y cartografiando les mariñes nel camín. Depués dirixóse escontra América del Norte, siguiendo en direición norte les mariñes de lo qu'agora son los estaos de Washington y Oregon. N'abril de 1792 atopar col comerciante y capitán d'Estaos Xuníos Robert Gray, de Boston, frente a les mariñes de Oregon, xusto dempués de que Gray remontara'l ríu Columbia. Gray realizaba viaxes d'esploración rellacionaos col comerciu de pieles d'animales marinos (n'especial, llondres marines) ya informó a Vancouver qu'afayara la desaguada d'un gran ríu, al que llamó'l ríu Colombia por ser el nome de la so embarcación, pero Vancouver decidió nun siguir les sos reconocencia nesi ríu, yá que nun tenía abondu enfotu nos informes de Gray.Stephen Bown, Madness, Betrayal and the Lash. Vancouver: Douglas & McIntyre, 2008, p. 124.

Vancouver entró nel estrechu de Juan de Fuca, ente la isla de Vancouver y la parte continental del estáu de Washington, el 29 d'abril de 1792. Los sos órdenes incluyíen la reconocencia de cada entrante y saliente na mariña oeste del continente, en tol camín escontra'l norte hasta Alaska y pasó gran parte del branu reconociendo la gran islla qu'agora lleva'l so nome. La mayor parte d'esi trabayu facer dende pequeños botes impulsaos por remos y vela, porque les maniobres de veleros más grandes n'agües desconocíes, polo xeneral, son pocu práutiques y peligroses por cuenta de les fuertes corrientes de marea.

Vancouver foi'l primer européu n'entrar el 13 de xunu de 1792 nel Burrard Inlet (más allá de Stanley Park), la zona del puertu principal de l'actual ciudá de Vancouver. Nomar en reconocencia del so amigu Sir Harry Burrard-Neale, 2º barón de Burrard-Neale. Reconoció tamién nos siguientes nueve díes el Howe Sound y el Jervis Inlet,Little, Gary. George Vancouver 1757-2007: 250th Birth Anniversary, Survey of the Southwest Coast of BC, June 1792. antes de tornar a punta Grey (na actualidá, el sitiu de la Universidá de la Columbia Británica) el 22 de xunu de 1792 (el 35º cumpleaños de Vancouver). Ellí axuntóse, de forma inesperada, con una espedición española dirixida por Dionisio Alcalá Galiano y Cayetano Valdés y Flores y quedó «mortificado» (la so pallabra) al saber que yá teníen una primer carta del estrechu de Georgia, basada nun viaxe que los españoles realizaren l'añu anterior, una campaña de reconocencia de José María Narváez sol mandu de Francisco de Eliza.

Mientres tres selmanes, en cooperación, españoles ya ingleses esploraron l'estrechu de Georgia y les islles Discovery antes de siguir caminos separaos. Vancouver bautizó munchos accidentes xeográficos colos nomes de la so tripulación, como'l Sound Puget, el monte Baker y el Burrard Inlet. Sicasí, como los navegantes españoles tamién estudiaren la rexón, Vancouver respetó dellos nomes yá atribuyíos polos españoles, como la isla Galiano.

Dempués de completar el viaxe alredor de la isla, Vancouver, na seronda de 1792, dirixir a Friendly Cove, n'agües del Nutka Sound, una cala de la mariña del Pacíficu de la islla de Vancouver onde los españoles calteníen dende diba dellos años un puestu, p'atopase col militar y esplorador español Juan Francisco de la Bodega y Quadra (1743–94). Los gobiernos d'España y Gran Bretaña entamara esa xunta pa dexar el discutiniu de les pretensiones de dambos países nel territoriu de la mariña del Pacíficu d'América del Norte. Les rellaciones ente Vancouver y Quadra fueron tan amigables que s'intercambiaron los mapes que fixeren y alcordaron proponer como nome de la gran islla (agora islla Vancouver) como «isla de Quadra y Vancouver» [Quadra and Vancouver Island].Ibid., p. 149. (Años más tarde, cuando la influencia española tornó, el nome foi amenorgáu a cencielles a la islla de Vancouver.The Voyage of George Vancouver 1791-1795, Volume 1, ed: W. Kaye Lamb, Hakluyt Society, 1984, p. 247.).

Quadra tenía instrucciones d'ufiertar a Vancouver que la frontera ente los territorios británicos y españoles fora'l estrechu de Juan de Fuca, lo que riquiría la retirada de los españoles de Friendly Cove. Vancouver, ensin recibir instrucciones de Londres, y nun deseyando poner en peligru la posición del so país, tornó la ufierta y los dos homes decidieron unviar la cuestión a los sos respeutivos gobiernos. La histórica xunta ente Vancouver y Quadra tuvo llugar nel territoriu tradicional de los Nuu-Chah-nulth, un pueblu indiu americanu qu'entós llamaben los nutka. El gran xefe Macuina desempeñó'l papel de anfitrión, aumentando la so riqueza y prestíu ente los demás pueblos indíxenes de la rexón.Ibid., p. 148.

N'ochobre de 1792, al tornar a Nutka dempués d'axuntase con Bodega, Vancouver decidió unviar al teniente William Robert Broughton nel HMS Chatham pa esplorar el ríu Columbia, yá convencíu de la veracidá de los informes de Robert Gray. Broughton remontó'l ríu un centenar de quilómetros y tomó posesión pa la Gran BretañaMargaret Ormsby, British Coumbia: a History. Toronto: MacMillan & Co., 1958, p. 25. y Vancouver creyó que yera'l primer européu en navegar el ríu Columbia, ignorante de les nueves esploraciones de Gray dempués de la so xunta. Broughton llogró llegar hasta la gargüelu del ríu Columbia, columbrando y nomando el monte Hood. Dempués d'una visita a la California española, Vancouver pasó l'iviernu nun viaxe d'esploración de les islles Sandwich (Ḥawai).

Al añu siguiente volvió a la Columbia Británica y dirixóse escontra'l norte, non coinciendo col esplorador Alexander Mackenzie, que completara'l primer viaxe al traviés del continente per tierra, por namái 48 díes. Llegó hasta los 56°N, pero yá que les partes más septentrionales yá fueren esplorada por Cook, saleó escontra'l sur hasta California, cola esperanza d'atopar a Bodega y cumplir cola so misión, pero l'español yá nun taba ellí. Volvió pasar l'iviernu nes islles Sandwich.

En 1794, foi per vegada primera a la ensenada de Cook, el puntu más septentrional de la so esploración, y dende ellí siguiendo la mariña escontra'l sur hasta la isla Baranof, que visitara l'añu anterior. Depués, partió escontra Gran Bretaña bordiando'l cabu de Fornos, tornando en setiembre de 1795, y completando asina una circunnavegación.

Regresu a Inglaterra y muerte thumb|The Caneing in Conduit Street (1796), una caricatura de James Gillray sobre l'asaltu a Vancouver na cai.

Vancouver tuvo qu'enfrentar munches dificultaes al tornar a casa en setiembre de 1795: el políticamente bien conectáu naturalista Archibald Menzies quexar de que'l so servidor punxera en serviciu mientres una emerxencia d'a bordu; el maestru de vela Joseph Whidbey fixo una reclamación por que lu pagaren como astrónomu de la espedición; y Thomas Pitt, 2º Barón de Camelford, a quien Vancouver castigara por numberoses infracciones y, finalmente, unviáu a casa en desgracia, retar a un duelu y contribuyó a crear un clima que provocó una tibia receición de Vancouver.Stephen Bown, Madness, Betrayal and the Lash. Vancouver foi duramente atacáu nos periódicos y foi asaltáu na cai pol mesmu Pitt.

Retiróse col enfotu de trabayar na redaición del rellatu de los sos viaxes, pero morrió ensin acabalo en mayu de 1798, na escuridá, con pocu más de 40 años, trés años dempués de completar el so viaxe. Unu de los mayores navegantes de Gran Bretaña xaz nuna modesta tumba que s'atopa nel campusantu de St. Peters, Petersham, Surrey, nel sur d'Inglaterra. La narración de los sos viaxes foi completada y publicáu esi mesmu añu 1798 pol so hermanu John.

Mandáu

Navegación Vancouver determinó que'l Pasu del Noroeste nun esistía nes llatitúes que fueren suxeríes. Les sos cartes de la mariña noroeste d'América del Norte yeren tan desaxeradamente precises que sirvieron como referencia fundamental pa la navegación costera mientres xeneraciones. Robin Fisher, académicu y vicepresidente del Mount Royal College de Calgary, autor de dos llibros sobre Vancouver, señala:

Vancouver, sicasí, nun llogró afayar dos de los ríos más grandes ya importantes na mariña del Pacíficu, el ríu Fraser y el ríu Columbia. (Tamién se perdió'l ríu Skeena, cerca de Prince Rupert, nel norte de la Columbia Británica). A pesar de que Vancouver supo del ríu Columbia primero que terminar la so campaña de reconocencia —por Robert Gray, el capitán del barcu mercante norteamericanu Columbia, que foi'l primeru en navegar nel ríu'l 11 de mayu de 1792 (Gray viera per primer vegada'l ríu nun primer viaxe en 1788)— el ríu Fraser nunca apaeció nes sos cartes. Stephen R. Bown, señaló:

Magar ye difícil entender cómo Vancouver perdióse'l ríu Fraser, la mayoría del delta d'esti ríu ta suxetu a llenes y crecíes nel branu lo que pudo torgar que'l capitán detectara cualesquier de les sos grandes canales cuando saleaba costeando dende punta Roberts hasta punta Grey en 1792.Stephen Hume, The Birth of Modern British Columbia Part 7, The Vancouver Sun, November 17, 2007, p. D9. Los españoles, que precedieron a Vancouver en 1791, tamién se perdieren el ríu Fraser, a pesar de que sabíen pol moñu de folla qu'había un importante ríu na redoma.Hume, p. D9.

Rellación colos aboríxenes