thumb|380px|Mapa en que se detalla'l desenvolvimientu de la Llarga Marcha. Les fleches coloraes indiquen la trayeutoria siguida pol Primer Exércitu Coloráu, qu'incluyía a los dirixentes del Partíu Comunista que salieron de Jiangxi. Les partes avisiegues indiquen les zones que tuvieron baxu control comunista, ente elles, marcaes con una aspa, les que fueron conquistaes pol exércitu de la República mientres les cuatro primeres campañes de cercu y aniquilación empobinaes por Chiang Kai-shek. D'eses zones partieron los otros dos grupos principales: el Segundu Exércitu Coloráu, comandado por He Long, nel sur y, más al norte, el Cuartu Exércitu Coloráu, dirixíu por Zhang Guotao, que les sos trayeutoria indicar poles fleches puntiaes. La Llarga Marcha concluyó nel norte, na zona apoderada por Liu Zhidan, onde se xunieron los trés exércitos. La Llarga Marcha (), tamién llamada Gran Marcha, foi'l viaxe al traviés del interior de China que siguieron les tropes del Ejército Coloráu chinu, les fuercies armaes del Partíu Comunista de China (PCCh), ente los años 1934 y 1935, fuxendo del exércitu de la República de China. Supunxo la xubida al poder de Mao Zedong. Años antes, los comunistes llograren establecer una zona sol so control nun área montascosa de la provincia de Jiangxi, nel sur del país, onde establecieron la República Soviética de China. Acosaos poles fuercies de la República, dirixíes pol Xeneralísimu Chiang Kai-shek, el 16 d'ochobre de 1934 los dirixentes comunistes decidieron entamar la fuxida escontra l'interior, que los llevaría un añu dempués a la provincia nortiza de Shaanxi, nuna rexón entá más remota que s'atopaba tamién so control comunista.
Mientres la Llarga Marcha, los comunistes, eventualmente lideraos por Mao Tse Tung y Zhou Enlai, escaparon en círculos escontra l'oeste y el norte, percorriendo alredor de 12 500 quilómetros en 370 díes. La durez del viaxe al traviés de la China interior, que namái completaría alredor d'una décima parte de les tropes que salieron de Jiangxi, fadría d'esti unu de los episodios más significativos y determinantes na historia del Partíu Comunista de China, que sellaría'l prestíu personal de los nuevos dirixentes del Partíu, con Mao a la cabeza, nes décades siguientes.
Terminoloxía Anque la traducción lliteral, y más habitual, del nome chinu Cháng Zhēng ye "Llarga Marcha", nes publicaciones n'español de la República Popular China ye frecuente la traducción "Gran Marcha", de cutiu na forma completa Gran Marcha del Exércitu Coloráu ().
En sentíu estrictu, la llamada "Llarga Marcha" referir al treslláu del grupu principal del Exércitu Coloráu, el llamáu Primer Exércitu Coloráu, qu'incluyía a los principales dirixentes del Partíu Comunista, dende la llocalidá de Yudu, na provincia de Jiangxi, hasta la llocalidá de Wuqi, en Shaanxi. Nesti sentíu acutáu, la Llarga Marcha duró del 16 d'ochobre de 1934 al 19 d'ochobre de 1935. Nun sentíu más ampliu, la Llarga Marcha inclúi tamién a los otros dos grupos principales que componíen les fuercies armaes del Partíu Comunista: el Segundu Exércitu Coloráu y el Cuartu Exércitu Coloráu, que se vieron tamién obligaos a fuxir dende'l centru y el sur de China hasta'l norte del país, onde acabaríen arrexuntándose col restu del Exércitu Coloráu. Nesti sentíu menos restrictivu, el final de la Llarga Marcha tuvo llugar el 22 d'ochobre de 1936, cuando se produció la unión de los trés exércitos al llegar a la zona comunista de Shaanxi el Segundu Exércitu Coloráu.
La nomenclatura de les distintes divisiones que conformaben l'Exércitu Coloráu, anguaño llamáu Exércitu Popular de Lliberación, ye tamién bien complexa. Nun principiu, l'Exércitu Coloráu tuvo estremáu en cuerpos numberaos según circunstancies históriques y organizativas, n'ocasiones de manera non consecutiva. Nel momentu de la Llarga Marcha, los numberosos cuerpos dieren llugar a tres grupos unificaos, conocíos como Primer Exércitu Coloráu (紅一方面軍 / 红一方面军 / Hóng Yī Fāngmiàn Jūn), Segundu Exércitu Coloráu (紅二方面軍 / 红二方面军 / Hóng Èr Fāngmiàn Jūn) y Cuartu Exércitu Coloráu (紅四方面軍 / 红四方面军 / Hóng Sì Fāngmiàn Jūn), nomes tamién dacuando traducíos como "Exércitu Coloráu del Primer Frente", "Exércitu Coloráu del Segundu Frente" y "Exércitu Coloráu del Cuartu Frente" pa estremalos de les divisiones más pequeñes según la numberación que s'utilizara con anterioridá. El Primer Exércitu Coloráu y el Cuartu Exércitu Coloráu surdieron nun primer momentu como fusiones de dellos d'esos cuerpos más pequeños, cuando entá se taba decidiendo la manera de reorganizar les fuercies armaes del Partíu Comunista y metanes enormes dificultaes de comunicación ente los distintos grupos armaos establecíos en distintes zones de China. Sicasí, tres la unificación d'estos dos grupos principales con estos nomes, namái llegaríase a formar el Segundu Exércitu Coloráu, nel que se fundieron los antiguos Sestu Cuerpu y Segundu Cuerpu. La falta de comunicación ente los distintos grupos y los cambeos de planes son la razón pola que nunca esistió un "Tercer Exércitu Coloráu", y los trés exércitos caltendríen les sos denominaciones históriques como Primero, Segundu y Cuartu Exércitu Coloráu.紅軍為何沒有第三方面軍？(Hóng Jūn wèihé méiyǒo dìsān fāngmiàn jūn? "¿Por qué l'Exércitu Coloráu nun tuvo un Tercer Exércitu?)" Artículu na web de l'axencia oficial china de noticies Xin Hua, consultáu en xineru de 2007 (en chinu).
Oríxenes El Partíu Comunista de China (PCCh), fundáu en 1921 por Chen Duxiu con sofitu soviéticu, collaborara nun principiu col Partíu Nacionalista Chinu o Kuomintang (KMT), fundáu pol históricu revolucionariu republicanu Sun Yat-sen. Tres la inesperada muerte d'esti postreru en marzu de 1925, la llucha pol poder nel senu del KMT acabaría favoreciendo a Chiang Kai-shek, mozu militar que consiguió conquistar gran parte del centru y l'este de China, estableciendo un Gobiernu unificáu de la República de China, so la direición del KMT, con capital na ciudá de Nankín n'abril de 1927.
A diferencia d'otros dirixentes nacionalistes, como Wang Jingwei, que defendíen la necesidá de caltener la collaboración colos comunistes, Chiang Kai-shek, convertíu yá nel home fuerte del nuevu réxime nacionalista, rompió la cooperación col Partíu Comunista y llanzó campañes de persecución contra los sos dirixentes y militantes. Ante la rotura de la collaboración col KMT, los comunistes, tres dellos intentos fallíos de provocar insurrecciones urbanes (en Nanchang, Wuhan y Cantón), formaríen les sos propies fuercies armaes, l'Exércitu Coloráu (más palantre renomáu como Exércitu Popular de Lliberación), que se nutrieron nun principiu de desertores del exércitu de la República, lleal al KMT de Chiang Kai-shek. En 1928, los antiguos comandantes del exércitu nacionalista Zhu De y Peng Dehuai xuníense yá, xunto a dalgunos de los sos homes, al nuevu exércitu. D'esta manera, l'enfrentamientu ideolóxicu ente'l Partíu Comunista y el KMT tornar nun conflictu bélicu. Ente 1930 y 1934, Chiang Kai-shek llanzó cuatro grandes campañes militares contra'l PCCh, que punxeron al partíu nuna situación de gran debilidá, anque ensin llegar a ganalo. Los fracasos encadenaos dende l'empiezu de les campañes anticomunistes de Chiang Kai-shek llevaren a los asesores soviéticos a criticar a los dirixentes chinos del partíu, forzando la salida d'una serie de líderes máximos, como Chen Duxiu, Qu Qiubai y Li Lisan. Mentanto, un nuevu miembru del partíu, Mao Zedong, dirixó'l movimientu rural que consiguió poner so la direición del Partíu Comunista toa una estensa zona montascosa nes provincies sureñes de Jiangxi y Fujian, alredor de la ciudá de Ruijin. Esta zona controlada polos comunistes de Mao foi conocida como'l sóviet de Jiangxi, y el so nome oficial, como embrión d'un nuevu Estáu chinu, foi República Soviética de China.
thumb|250px|right|Bandera utilizada pola República Soviética de China. Los caráuteres chinos de la parte inferior derecha son 中共, abreviatura del nome completu del Estáu y escritos, a la manera tradicional, de derecha a esquierda. A pesar d'estos ésitos, la Xunión Soviética y los dirixentes prosoviéticos del partíu resabiaben fondamente de les idees de Mao, que xulgaben contraries a la ortodoxa revolucionaria, ya intentaron estremalo de puestos de responsabilidá en repitíes ocasiones. En xunetu de 1934, los líderes del partíu, los llamaos ventiocho bolxeviques, mozos militantes formaos en Moscú y encabezaos por Wang Ming y Bo Gu, consiguieron estremar a Mao de la direición del Partíu Comunista en Ruijin y ponelo baxu arrestu domiciliariu. Naquel momentu, el sóviet de Jiangxi tenía los díes contaos. L'exércitu de la República preparaba yá l'ataque a la zona comunista, la quinta de les campañes de cercu y aniquilación dirixíes por Chiang Kai-shek, y la disparidad de fuercies faía imposible que l'amenorgáu exércitu comunista pudiera aguantar l'ataque de les tropes nacionalistes. Ante la inminencia de la operación, los dirixentes comunistes decidieron que la única salida yera fuxir de Jiangxi escontra l'oeste, travesando'l territoriu controláu polos nacionalistes, y buscando axuntase con otros grupos de guerrilleros comunistes en zones interiores y aisllaes del país. La decisión d'abandonar Ruijin, tres siete años de gobiernu comunista, foi tomada conxuntamente por Zhu De, Comandante en Xefe del Exércitu Coloráu, los dirixentes del Partíu Bo Gu y Zhou Enlai, y l'axente alemán de la Komintern Otto Braun.
Por cuenta de la presencia de tropes nacionalistes en toes direiciones alredor de la zona comunista, el momentu y la manera de la fuxida caltuviéronse de callao hasta última hora. Nesi momentu los nacionalistes llegaben a un millón de soldaos. Les tropes del Exércitu Coloráu concéntrase na llocalidá de Yudu, xunto al ríu homónimu, dende onde daría empiezu la Llarga Marcha. Anque dacuando considérase Ruijin, la capital del sóviet, como puntu de partida, pos d'ellí salieron los máximos dirixentes, el llugar de concentración y de salida pa les tropes foi esa pequeña llocalidá de Jiangxi, dende onde l'Exércitu Coloráu y los dirixentes de la República Soviética cruciaríen el ríu Yudu pa movese escontra'l suroeste, en direición a la provincia de Guangdong.
Al grupu del Exércitu Coloráu qu'abandonó'l sóviet de Jiangxi conózse-y como Primer Exércitu Coloráu. Nel momentu de la salida de Jiangxi, otros dos grupos importantes del Exércitu Coloráu, conocíos como Segundu y Cuartu Exércitu Coloráu, analayaben yá pel interior de China. El Cuartu Exércitu Coloráu taba sol mandu d'unu de los líderes más influyentes del partíu, Zhang Guotao, ente que'l Segundu Exércitu Coloráu taba comandado por He Long, antiguu fuxitivu convertíu en guerrilleru comunista, que consiguiera incorporar miles de mozos al so exércitu, asitiáu na provincia suroccidental de Guizhou. Les comunicaciones ente estos grupos estremaos del Exércitu Coloráu yeren inesistentes y, nel momentu de salir de Jiangxi, el Primer Exércitu Coloráu buscaba xunise con estes otres unidaes tremaes de les fuercies armaes comunistes. Naquel momentu, nun esistía entá una idea clara de cuál diba ser el destín final del viaxe.
Entamu de la Llarga Marcha