Francisco García-Calderón Landa foi un xurista, militar, políticu y diplomáticu peruanu, que aportó a Presidente de Perú mientres un curtiu periodu, dende marzu hasta payares de 1881, conocíu como'l Gobiernu de La Magdalena, en plena Guerra del Pacíficu.
Figura notable de la xurisprudencia peruana, foi autor d'un célebre Diccionariu de la Llexislación Peruana y rellumó tantu nel foru cuanto na cátedra universitaria. Foi presidente del Congresu Constituyente de 1867, Ministru de Facienda en 1868, decanu del Colexu d'Abogaos de Lima de 1874 a 1876 y senador por Arequipa de 1876 a 1879.
Tres la ocupación chilena de Lima, una Xunta de Notables reconocer como Presidente Provisional de Perú, estableciendo la sede del so gobiernu en La Magdalena, en marzu de 1881. Dende ellí empecipió xestiones de paz con Chile, pero ensin aceptar una desmembración territorial, fechu que nun foi del presto de los chilenos que lo prindaron y lo confinaron a Chile, onde siguieron primiéndo-y pa roblar la paz con cesión territorial.
Robláu'l Tratáu de Rancón en 1883, torgóse-y tornar darréu al Perú, polo qu'empecipió un periplu por Buenos Aires y Europa. A la so torna, asumió'l rectoráu de la Universidá de San Marcos (1886) ya incorporóse al Congresu, pos fuera escoyíu n'ausencia senador por Arequipa. Aportó a presidente del Senáu (1886-1887). Foi coles mesmes, el primer presidente de l'Academia Peruana de la Llingua (1887).
Primeros años Fíu del notable xuez arequipeño, Eduardo García-Calderón y Crespo, y de Ventura Martínez-Landa y Guerola, estudió na emblemática Institución Educativa Gloriosu Colexu Nacional de la Independencia Americana, de la so ciudá natal. Los sos estudios cimeros facer na Universidá Nacional de San Agustín d'Arequipa, onde se doctoró en Derechu en 1850 y recibióse d'abogáu en 1852, cuando tenía 18 años, anque solo podía exercer el so oficiu dempués de cumplir 21 años d'edá.
Simultáneamente empecipiar na docencia, como profesor de filosofía y matemátiques nel colexu de la Independencia Americana, según rexentando les cátedres de Derechu Civil, Natural, Canónicu ya Internacional na Universidá de San Agustín. Na Universidá de San Marcos doctorar en Xurisprudencia con una tesis sobre La frenoloxía nes sos rellaciones cola Medicina, el Derechu y la Educación (1864).
Daquella fixo'l so más importante contribución académica al Derechu peruanu: el so monumental Diccionariu de la Llexislación Peruana, que la so primer edición ye de 1860-62 (2 volúmenes); incluyó un pormenorizáu analís xurídicu de cada figura llegal, sofitándose na doctrina de los xuristes y na llexislación entós vixente. Esta obra mereció en 1862 una medaya d'oru del Congresu.
En 1864 foi nomáu oficial primeru de la Direición Xeneral de Facienda y en 1865 foi promovíu a la Direición d'Alministración. Arrenunció entós pa dedicase al so oficiu, convirtiéndose nún de los prominentes miembros del foru limeñu.
En 1867 foi escoyíu diputáu por Arequipa y aportó a presidente del Congresu Constituyente. Esi mesmu añu collaboró na organización de l'Academia Peruana de Ciencies y Belles Lletres, entidá de curtia esistencia. Ante la meyora de la revolución de 1867 contra'l gobiernu de Mariano Ignacio Prado, solicitó a esti presidente'l so arrenunciu.
En 1868, al inaugurar el coronel José Balta el so gobiernu constitucional, integró'l gabinete ministerial asumiendo la cartera de Facienda. Dichu gabinete taba compuestu por diverses personalidaes como Pedro Gálvez Egúsquiza (ministru de Gobiernu), José Antonio Barrenechea (Rellaciones Esteriores) y Luciano Benjamín Cisneros, otru prominente abogáu de la dómina (Xusticia). Pero la so xestión como ministru foi efímera (del 4 d'agostu al 15 d'avientu de 1868); ante la grave crisis hacendaria que paecía irresoluble, tuvo qu'arrenunciar y dar pase al entós nuevu Nicolás de Piérola, que se fadría célebre por axustar el llamáu Contratu Dreyfus.
Foi escoyíu decanu del Colexu d'Abogaos de Lima (ente 1874 y 1876) y presidente del Círculu Lliterariu (1875). En 1876 foi escoyíu senador por Arequipa, función que desempeñó hasta 1879.
Tamién tuvo una importante carrera empresarial. Foi direutor y presidente dende 1874 del Bancu de la Providencia y xerente del Bancu de Creitu Hipotecariu dende 1873.
En 1874, l'empresariu d'Estaos Xuníos Henry Meiggs constituyó la Compañía d'Obres Públiques y Fomentu de Perú, onde García Calderón ocupó'l cargu de vicepresidente y según l'historiador Alejandro Salinas "... tuvo un papel primordial nes conversaciones col Presidente Pardo pa iguar les cuentes de los ferrocarriles" y "dende 1877 defendió nel Senáu los intereses de Meiggs".Alejandro Salinas Sánchez. Estudio Sociu-Históricu del Epistolariu Meiggs (1866-1885), páxs. 70; 95.
Foi unu de los fundadores de la Compañía Salitrera de Perú en 1878 de la cual foi presidente del direutoriu. Esta empresa tenía'l conseñamientu del salitre del Estáu.Camprubí Alcazar, Carlos. Historia de los Bancos de Perú, páxs. 345-346.
Presidencia de Perú thumb|left|250px|Francisco García Calderón Landa. Dempués de la ocupación chilena de Lima, tres les derrotes peruanes de San Juan y Miraflores, el dictador Nicolás de Piérola tuvo que retirase a Ayacucho col enfotu de reorganizar les tropes pa prosiguir la guerra.
Paralelamente en Lima, los "vecinos notables" axuntáronse'l 12 de marzu de 1881 y escoyeron a Francisco García Calderón como Presidente Provisional de la República.
García Calderón estableció'l so gobiernu nel pueblu de La Magdalena Vieja (güei nel distritu de Pueblo Libre, en Lima) y convocó la xunta d'un Congresu Estraordinariu, el mesmu que s'instaló en Chorrillos, nel llocal de la Escuela de Clases, únicu edificiu que se salvara de la espantible destrucción que sufriera dichu balneariu y qu'hasta entós sirvía como hospital pa los mancaos chilenos. El Congresu sesionó del 10 de xunetu a 23 d'agostu de 1881. El Senáu tuvo presidíu por Francisco de Paula Muñoz, y la Cámara de Diputaos por César Canevaro Valega.
García Calderón trató d'unificar al país, nomando como primer vicepresidente al contralmirante AP Lizardo Montero Flores, y como segundu vicepresidente al xeneral Andrés Avelino Cáceres.
Los chilenos, que nun aceptaben a Piérola como autoridá, reconocieron a García Calderón como xefe del gobiernu peruanu, con cuenta de poder xestionar el fin de la guerra. Finalmente, Piérola arrenunció'l 28 de payares de 1881.
Xestiones de paz García Calderón, cola potestá dada pol Congresu de Chorrillos, empecipió les negociaciones de paz con Chile. Una de les condiciones chilenes pal términu de la guerra yera la cesión de los territorios de Tarapacá y Arica, a lo que'l presidente peruanu negóse rotundamente. Sicasí, tratando de buscar una salida a esti entrampamiento, García Calderón aceptó pagar una indemnización razonable a Chile polos gastos de guerra, dexando en claro que'l Perú tenía los recursos pa faelo. Esta posición cuntó de primeres col respaldu de los Estaos Xuníos d'América, que s'emprestó a mediar nel conflictu.
El día 25 d'agostu de 1881, l'embaxador de los Estaos Xuníos en Perú, Mr. Hurlbut, unvió una carta al contralmirante Patricio Lynch, el xefe de les fuercies d'ocupación chilenes, onde lu informaba claramente que
Lynch nun contestó la nota, anque la posición d'Estaos Xuníos debió ensin dulda esmoler a los chilenos. El día de 18 de setiembre, asumió en Chile'l presidente Domingo Santa María; el día 26 del mesmu mes los chilenos tomaron posesión de la Caxa Fiscal del gobiernu peruanu y embargaron los sos fondos nel Bancu de Londres; el día 28, por bandu, Lynch declaró que solo subsistíen les autoridaes municipales, colo que suspendía'l gobiernu de García Calderón. El día 30, García Calderón declaraba:
El día 6 de payares García Calderón foi arrestáu y deportáu a Chile a bordu del blindáu Almirante Cochrane. Antes de partir llanzó una proclama al país, na que pidió la unión nacional y dexó constancia que'l so destierru yera por cuenta de la enerxía con que defendía la integridá del territoriu y la soberanía de la nación.
Cautiverio en Chile En Chile, García Calderón, magar foi recibíu con cortesía poles autoridaes chilenes, siguió siendo primíu por qu'aceptara les condiciones de paz que Chile quería imponer al Perú. Pero él, inflexiblemente, negar a tou tratu de paz qu'arreyara cesión territorial. Esto causaría-y represalies, no tocante a les comodidaes que tenía de recibir na so calidá de mandatariu. Sufrió tamién ataques a la so honra, como aquel llevantu que aseveraba que la so negativa a afaer la paz yera por un interés personal, por tar venceyáu a la Compañía Salitrera de Perú, habiendo, supuestamente, esixíu que se pagaren los adeudos a dicha empresa.Basadre 2005, tomu 9, páxs. 235-236. Acompañó-y nel destierru la so esposa Carmen Rei y Basadre, fía de quien fora mientres venticinco años cónsul de Chile en Arica,
Nel Perú asocedió-y el contralmirante AP Lizardo Montero Flores, como presidente provisional instaláu en Cajamarca, depués en Huaraz y finalmente n'Arequipa.
La política de los Estaos Xuníos respeuto al arreglu de paz ente Perú y Chile sufrió un viraje total depués del asesinatu del presidente d'Estaos Xuníos James Garfield y la renovación del so gobiernu; en sofitando una paz ensin cesión territorial, el nuevu gobiernu d'Estaos Xuníos socatró al Perú a que roblara la paz con cesión de Tarapacá y entá cola entrega de Tacna y Arica en cuenta de una compensación pecuniaria.
Tando García Calderón reteníu en Valparaíso, nació'l so fíu, el futuru escritor Francisco García Calderón Rei. Nesi puertu, sicasí, siguió exerciendo la so influencia nos asuntos tocantes al futuru de la so patria al traviés de correspondencia pa evitar la cesión de territorios, entá a riesgu de mayores rigores nel so contra, los que finalmente se producieron al ser apostráu a la entós atrasada ciudá de Rancagua, onde se-y llindó cuasi n'absolutu la so capacidá de comunicación col esterior. El so fíu, el tamién escritor Ventura García Calderón, remembrando los rellatos de la so madre, describió l'ambiente contrario que'l presidente peruanu tuvo de sufrir mientres el so cautiverio en Chile:
Según testimoniu de personeros estranxeros que tuvieron la facultá de visitalo nel exiliu, el señor García Calderón y la so familia dieron en tou momentu, y magar les adversidaes, muestra de dignidá y espíritu infrayable.
Post-presidencia thumb|right|250px|Francisco García Calderón y los sos fíos. Revista Prisma, 1905. García Calderón quedó reteníu en Santiago de Chile hasta'l truecu del Tratáu de Rancón y, en vista de que prohibióse-y la so torna inmediata a Lima, dirixir a Buenos Aires en 1884, enrumbando depués a Europa. N'ausencia foi escoyíu senador por Arequipa y rector de San Marcos. Retornó a Lima en xunetu de 1886, xunto cola so esposa y los sos fíos Francisco y Ventura, esti postreru nacíu en París en febreru del mesmu añu.
Tres reintegrarse a la so patria, dempués d'un llargu cautiverio, asumió la so función senatorial, qu'exerció de 1886 a 1893, aportando a presidente del so cámara. Como tal, inspiró lleis básiques pa la reconstrucción y l'ordenamientu del país. Volvió ser escoyíu senador, esta vegada pol departamentu de Puno, exerciéndolo de 1899 a 1901.
Foi amás rector de la Universidá Nacional Mayor de San Marcos en dos ocasiones: de 1886 a 1891 y de 1895 hasta la so muerte; a lo llargo d'esta llarga xestión esforciar por emponderar la solvencia cultural y moral de la universidá, aumentó'l númberu de cátedres y empobinó l'actividá docente escontra la comprensión de los fechos asocedíos na vida social.
Coles mesmes, el 30 d'agostu de 1887 foi escoyíu como primer presidente de l'Academia Peruana de la Llingua, que fuera creada por Ricardo Palma el 6 de mayu d'esi mesmu añu a instancies de la Real Academia Española de la Llingua.Historia de l'Academia Peruana de la Llingua Foi tamién miembru del Club Nacional.