Сярэднезагародскія гаворкі — адзін з чатырох асноўных дыялектных тыпаў (разнавіднасцей) заходнепалескіх (загародскіх) гаворак, пашыраны на тэрыторыі паўднёвага захаду Беларусі.
Класіфікацыя Сярэднезагародскія гаворкі ўваходзяць у склад заходнепалескага дыялектнага ландшафту разам з паўночназагародскімі, паўднёвазагародскімі і тараканскімі гаворкамі. Гэтыя чатыры тыпы адрозніваюцца паміж сабой рознай рэалізацыяй галосных у націскной пазіцыі.
Асноўныя асаблівасці Галоўнымі рысамі, якія вылучаюць сярэднезагародскія гаворкі сярод іншых заходнепалескіх, з'яўляюцца спецыфічныя рэфлексы даўніх галосных у націскной пазіцыі: Галосны [о] ў новых закрытых складах перайшоў у [і] (напрыклад: в'ін, в'із, б'іл'ш, сіл, ніс, к'ін). Гэтым яны падобныя да паўднёвазагародскіх і тараканскіх гаворак, але адрозніваюцца ад паўночназагародскіх, дзе ў гэтай пазіцыі вымаўляецца [у] (вун, вуз, бул'ш, сул, нус, кун). Этымалагічныя гукі [а], [ę] (насавое [а]) рэалізуюцца як ['а] (вз'ав, с'áду, гл'áну, ш'áпка, з'ат). Гэта адрознівае іх ад паўднёвазагародскіх і тараканскіх гаворак, дзе на іх месцы вымаўляецца ['е] (вз'ев, с'éду, гл'éну, ш'éпка, з'ет). Гукі [е], [ь] у націскной пазіцыі рэалізуюцца як [е] (дэн, вызэ, бэроз, мэд, вычэра, цэрква), што адрознівае іх ад тараканскіх гаворак, дзе вымаўляецца [а] (дан, выза, барóг, мад, вычара, цáрква).
Як і ўсім заходнепалескім гаворкам, сярэднезагародскім уласціва оканне (молокó, головá), адсутнасць дзекання і цекання (т'ін''', д'ід), цвёрдасць губных і пярэднеязычных перад [е], [і] (вэчор, тэплый'').
Гл. таксама Заходнепалескія гаворкі Заходнепалеская літаратурная мікрамова
Крыніцы
Літаратура
Катэгорыя:Заходнепалескія гаворкі