Аляксандр Антановіч (; ) — генерал-маёр Арміі Расійскай імперыі, галоўны квартэрмістр войска Сярэдняй Літвы брыгадны генерал Польскай арміі Другой Польскай Рэспублікі, інжынер.
Біяграфія Выпускнік Полацкага кадэцкага корпуса і Санкт-Пецярбургскай Мікалаеўскай інжынернай акадэміі, служыў у расійскай арміі з 1871 па 1918 год. У 1905 годзе яму было прысвоена званне генерал-маёра. Падчас службы ў царскай арміі ён быў прызначаны інжынерам-наглядчыкам за будаўніцтвам. Займаў гэтую пасаду падчас будаўніцтва штаб-кватэры Віленскага таварыства сяброў навукі . Быў суарганізатарам рамонту касцёла Святой Ганны .
17 ліпеня 1919 года ён быў прыняты ў Польскую армію з пацверджаннем звання генерал-падпаручніка, уключэннем у рэзерв 1-й арміі і адначасовым прызывам на актыўную службу на ўвесь час вайны. Служыў пераважна на тылавых пасадах, звязаных з тэхнічнымі інспекцыямі (у гэтай якасці, ужо старым чалавекам, ён удзельнічаў у польска-савецкай вайне) і выкананнем спецыяльных заданняў. У 1920 г. служыў у Інспектарыі ваенных трафеяў польскага Вярхоўнага камандавання. 1 мая 1920 года яму было прысвоена званне генерал-падпаручніка са старшынством Некаторы час ён служыў у войску Сярэдняй Літвы на пасадзе квартэрмейстра і камандуючага VI ваеннай акругі. 1 красавіка 1921 года выйшаў у адстаўку. 26 кастрычніка 1923 года яму было прысвоена званне брыгаднага генерала. Пахаваны на Бернардзінскіх могілках у Вільні .
Бібліяграфія
Dzienniki Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych. Kijas A., 2000: Polacy w Rosji od XVII wieku do 1917 roku. Inst. Wydawniczy PAX, Wydawnictwo Poznańskie. . Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione.
Катэгорыя:Выпускнікі Паўлаўскага ваеннага вучылішча Катэгорыя:Пахаваныя на Бернардзінскіх могілках Катэгорыя:Выпускнікі Полацкага кадэцкага корпуса Катэгорыя:Афіцэры Расійскай імперыі Катэгорыя:Афіцэры Сярэдняй Літвы Катэгорыя:Афіцэры Польскай Рэспублікі (1918—1939)