Савет Еўрапейскага саюза, афіцыйная назва Савет, звычайна згадваецца як Савет міністраў, як кампраміс таксама таксама называецца лацінскім Consilium — разам з Еўрапейскім парламентам, адзін з двух заканадаўчых органаў Еўрапейскага саюза і адзін з сямі яго інстытутаў.

У Савет ўваходзяць 27 міністраў ўрадаў краін-членаў Еўрапейскага саюза ў складзе, які залежыць ад абмяркоўваемага кола пытанняў. Таксама без права голасу ў Савеце ўдзельнічае адпаведны еўракамісар. Напрыклад, пытаннямі аховы працы займаюцца 27 адпаведных міністраў дзяржаў-членаў, што кіруюць аховай працы, — міністраў працы або сацыяльнага забеспячэння — а таксама камісар па пытаннях занятасці, сацыяльных пытаннях і палітыцы забеспячэння роўных магчымасцяў.

Склад

Старшынства ў Савеце ратуецца кожныя шэсць месяцаў паміж урадамі дзяржаў-членаў ЕС, прычым адпаведныя міністры адпаведнай краіны старшынствуюць у любы момант часу, забяспечваючы бесперабойнае правядзенне пасяджэнняў і ўсталёўваючы штодзённую парадак дня. Пераемнасць паміж прэзідэнцтвамі забяспечваецца пагадненнем, у адпаведнасці з якім тры паслядоўных прэзідэнцтва, вядомыя як прэзідэнцкія трыо, маюць агульныя палітычныя праграмы. Аднак Савет па замежных справах (Нацыянальныя міністры замежных спраў) узначальваецца Высокім прадстаўніком Саюза.

Яго рашэнні прымаюцца кваліфікаваным большасцю галасоў у большасці абласцей, аднагалоснасцю ў іншых ці проста простай большасцю па працэдурных пытаннях. Звычайна там, дзе ён дзейнічае аднагалосна, яму трэба толькі пракансультавацца з парламентам. Аднак у большасці абласцей прымяняецца звычайная заканадаўчая працэдура, якая азначае, што і Савет, і парламент у роўнай ступені падзяляюць заканадаўчыя і бюджэтныя паўнамоцтвы, Гэта значыць абодва павінны пагадзіцца на прыняцце прапановы. У некаторых абмежаваных галінах савет можа сам ініцыяваць прыняцце новага закона ЕС.

Генеральны сакратарыят Савета Еўрапейскага Саюза, таксама вядомы як сакратарыят Савета, аказвае дапамогу Савету Еўрапейскага Саюза, старшыні Савета Еўрапейскага Саюза, Еўрапейскаму савету і старшыні Еўрапейскага Савета. Сакратарыят ўзначальвае генеральны сакратар Савета Еўрапейскага саюза. Сакратарыят падзелены на сем генеральных дырэктаратаў, кожны з якіх кіруецца генеральным дырэктарам.

Гісторыя

Савет ўпершыню з’явіўся ў Еўрапейскім супольнасці вугалю і сталі (ECSC) як «спецыяльны Савет Міністраў», створаны ў процівагу вышэйшаму органу ўлады (наднацыянальная выканаўчая ўлада, цяпер камісія). Першапачатковы Савет валодаў абмежаванымі паўнамоцтвамі: пытанні, якія тычацца толькі вугалю і сталі, ставіліся да кампетэнцыі органа, і згода Савета патрабавалася толькі ў дачыненні да рашэнняў, не звязаных з вуглём і сталлю. У цэлым Савет разглядаў толькі вышэйшую ўладу (выканаўчую). У 1957 годзе рымскія дагаворы стварылі два новых супольнасці, а разам з імі і два новых Савета: Савет Еўрапейскага Супольнасці па атамнай энергіі (ЕАЭС) і Савет Еўрапейскага Эканамічнай Супольнасці (ЕЭС). Аднак з-за пярэчанняў з нагоды наднацыянальнасці ўлады іх парады мелі больш паўнамоцтваў; новыя выканаўчыя органы былі вядомыя як «камісіі».

У 1965 годзе Савет быў уражаны «крызісам пустых крэслаў». З-за рознагалоссяў паміж прэзідэнтам Францыі Шарлем дэ голем і прапановамі камісіі па сельскай гаспадарцы, сярод іншага, Францыя байкатавала ўсе пасяджэнні Савета. Гэта прыпыніла працу Рады да тых часоў, пакуль у наступным годзе Люксембургскі кампраміс не дазволіў узніклую тупіковую сітуацыю. Хоць гэты крызіс быў ініцыяваны азартнай гульнёй старшыні камісіі Вальтэра Халльштейна, які пасля страціў пасаду старшыні, ён выявіў недахопы ў працы Савета.

У адпаведнасці з Дагаворам аб зліцці 1967 года спецыяльны Савет Міністраў ЕЭС і Савет ЕАЭС (разам з іншымі іх незалежнымі інстытутамі) былі аб’яднаны ў Савет ЕЭС, які будзе дзейнічаць як адзіны савет Еўрапейскіх супольнасцяў. У 1993 годзе Савет прыняў назву «Савет Еўрапейскага Саюза» пасля стварэння Еўрапейскага Саюза ў адпаведнасці з Маастрыхцкім дагаворам. Гэты дагавор умацаваў Савет, дадаўшы больш міжурадавых элементаў у сістэму з трох слупоў. Аднак у той жа час парламент і Камісія былі ўмацаваныя ўнутры абшчыннага слупа, што абмежавала здольнасць Савета дзейнічаць самастойна.

Лісабонскі дагавор скасаваў сістэму слупоў і прадаставіў дадатковыя паўнамоцтвы парламенту. Ён таксама аб’яднаў Высокага прадстаўніка савета з кіраўніком камісіі па знешняй палітыцы, прычым гэтая новая фігура ўзначаліла Савет па замежных справах, а не якое змяняецца старшынства. Еўрапейскі савет быў абвешчаны асобным інстытутам ад савета, таксама узначаленым пастаянным старшынёй, і розныя канфігурацыі Савета былі ўпершыню згаданыя ў дагаворах.

Развіццё Савета характарызавалася ростам улады парламента, з якім Савет павінен быў дзяліцца сваімі заканадаўчымі паўнамоцтвамі. Парламент часта аказваў супраціў пажаданням Савета. Гэта ў шэрагу выпадкаў прыводзіла да сутыкненняў паміж абодвума органамі з сістэмай міжурадавага кіравання Савета, якая супярэчыць развіваецца парламенцкай сістэме і наднацыянальным прынцыпам.

Паўнамоцтвы і функцыі

Асноўная мэта Савета складаецца ў тым, каб дзейнічаць у якасці аднаго з двух ветирующих органаў заканадаўчай галіны ЕС, іншым з якіх З’яўляецца Еўрапейскі парламент. Разам яны служаць для ўнясення паправак, адабрэння або неўхвалення прапаноў Еўрапейскай камісіі, якая мае выключнае права прапаноўваць законы. Сумесна з парламентам Савет валодае бюджэтнай уладай Саюза і мае большы кантроль, чым парламент, над больш міжурадавымі абласцямі ЕС, такімі як знешняя палітыка і макраэканамічная каардынацыя. Нарэшце, да ўступлення ў сілу Лісабонскай дамовы ён фармальна валодаў выканаўчай уладай ЕС, якую Ён усклаў на Еўрапейскую камісію. Некаторыя лічаць яго эквівалентам верхняй палаты заканадаўчага органа ЕЗ, хоць у дамовах ён не апісваецца як такі. Савет прадстаўляе выканаўчыя ўрады дзяржаў-членаў ЕС і базіруецца ў будынку «Europa» ў Бруселі.

Заканадаўчая працэдура

Спрошчаная ілюстрацыя правілаў галасавання, якія прымяняюцца ў рамках звычайнай заканадаўчай працэдуры. Сама працэдура ўключае ў сябе розныя этапы кансультацый, накіраваных на дасягненне кампрамісу паміж пазіцыямі двух заканадаўчых палат.

Заканадаўчая ўлада ЕС падзелена паміж Саветам, парламентам і Камісіяй. Па меры развіцця адносін і паўнамоцтваў гэтых інстытутаў былі створаны розныя заканадаўчыя працэдуры для прыняцця законаў. У ранейшыя часы прынцып avis facultatif быў такі:" Камісія прапануе, а Савет распараджаецца"; але цяпер пераважная большасць законаў падпарадкоўваецца звычайнай заканадаўчай працэдуры, якая працуе па прынцыпе, што для прыняцця закона патрабуецца згоду як савета, так і парламента.

У адпаведнасці з гэтай працэдурай Камісія прадстаўляе прапанову парламенту і Савету. Па выніках першага чытання парламент можа прапанаваць папраўкі. Калі Савет прымае гэтыя папраўкі, то закон сцвярджаецца. У адваротным выпадку ён прымае «агульную пазіцыю» і ўяўляе гэтую новую рэдакцыю ў парламент. У другім чытанні, калі парламент ўхваляе тэкст ці не прымае рашэнні, тэкст прымаецца, у адваротным выпадку парламент можа прапанаваць дадатковыя папраўкі да прапановы Савета. Ён можа быць адхілены абсалютным большасцю дэпутатаў Еўрапарламента. Калі Савет ўсё ж не ўхваляе пазіцыю парламента, то тэкст перадаецца ў «пагаджальную камісію», якая складаецца з членаў Савета плюс роўнага ліку дэпутатаў Еўрапарламента. Калі камітэту атрымоўваецца прыняць сумесны тэкст, то ён павінен быць ухвалены ў трэцім чытанні як саветам, так і парламентам або прапанову адхіляецца.

Некалькі іншых абласцей, у якіх дзейнічаюць спецыяльныя заканадаўчыя працэдуры, — гэта правасуддзе і ўнутраныя справы, бюджэт і падаткаабкладанне, а таксама некаторыя аспекты іншых абласцей палітыкі, такіх як фіскальныя аспекты экалагічнай палітыкі. У гэтых галінах савет або парламент самастойна прымаюць рашэнні па законе. Выкарыстоўваная працэдура таксама залежыць ад таго, які тып інстытуцыйнага акту выкарыстоўваецца. Самы моцны акт-гэта пастанова, акт або закон, які непасрэдна выкарыстоўваецца і ў дачыненні ва ўсёй сваёй паўнаце. Акрамя таго, існуюць дырэктывы, якія звязваюць членаў з пэўнымі мэтамі, якіх яны павінны дасягнуць, але яны робяць гэта праз свае ўласныя законы і, такім чынам, маюць прастору для манеўру ў прыняцці рашэнняў пра іх. Рашэнне-гэта інструмент, які арыентаваны на канкрэтнага чалавека або групу і непасрэдна выкарыстоўваецца і ў дачыненні. Ўстановы могуць таксама выдаваць рэкамендацыі і заключэння, якія з’яўляюцца проста неабавязковымі дэкларацыямі.

Савет галасуе адным з трох спосабаў: аднагалосна, простай большасцю або кваліфікаваным большасцю. У большасці выпадкаў Савет галасуе па пытаннях кваліфікаваным большасцю галасоў, а гэта азначае, што павінна быць не менш за 55 % якія пагадзіліся дзяржаў-членаў (не менш за 15), якія разам уяўляюць не менш 65 % насельніцтва ЕС."Блакавальнае меншасць" можа быць сфарміравана толькі па меншай меры 4 дзяржавамі-членамі, якія прадстаўляюць не менш за 35 % насельніцтва ЕС.

Міжнародныя справы

Прававыя інструменты, якія выкарыстоўваюцца саветам для агульнай знешняй палітыкі і палітыкі бяспекі, адрозніваюцца ад заканадаўчых актаў. У адпаведнасці з CFSP яны складаюцца з «агульных пазіцый», "сумесных дзеянняў"і" агульных стратэгій". Агульныя пазіцыі датычацца вызначэння еўрапейскай знешняй палітыкі ў дачыненні да канкрэтнай трэцяй краіны, такі як заахвочванне правоў чалавека і дэмакратыі ў М’янме, рэгіёну, такога як намаганні па стабілізацыі ў раёне Вялікіх азёр Афрыкі, або пэўнага пытання, такога як падтрымка Міжнароднага крымінальнага суда. Агульная пазіцыя, як толькі яна ўзгоднена, абавязковая для ўсіх дзяржаў ЕС, якія павінны прытрымлівацца і абараняць гэтую палітыку, якая рэгулярна пераглядаецца. Пад сумеснымі дзеяннямі разумеюцца скаардынаваныя дзеянні дзяржаў па разгортванні рэсурсаў для дасягнення якой-небудзь мэты, напрыклад для размініравання або барацьбы з распаўсюджваннем стралковай зброі. Агульныя стратэгіі вызначылі мэта і абавязалі рэсурсы ЕС выконваць гэтую задачу на працягу чатырох гадоў.

Бюджэтныя паўнамоцтвы

Акрамя таго, заканадаўчая ўлада афіцыйна валодае бюджэтнымі паўнамоцтвамі Саюза. Бюджэт ЕС (які складае каля 155 мільярдаў еўра) падпарадкоўваецца форме звычайнай заканадаўчай працэдуры з адзіным чытаннем, які дае парламенту ўладу над усім бюджэтам (да 2009 года яго ўплыў было абмежавана пэўнымі абласцямі) нароўні з Саветам. Калі паміж імі ўзнікаюць рознагалоссі, то яны перадаюцца ў пагаджальную камісію, як гэта робіцца для заканадаўчых прапаноў. Але калі сумесны пагаджальны тэкст не будзе ўхвалены, парламент можа канчаткова прыняць бюджэт. Акрамя бюджэту Савет каардынуе эканамічную палітыку сваіх членаў.

Старшынства

Старшынства ў Савеце не з’яўляецца асобнай пасадай, а ажыццяўляецца ўрадам дзяржавы-члена. Кожныя шэсць месяцаў старшынства змяняецца паміж дзяржавамі ў парадку, вызначаным членамі Савета, што дазваляе кожнаму дзяржаве старшынстваваць у гэтым органе. Пачынаючы з 2007 года кожныя тры дзяржавы-члена супрацоўнічаюць на працягу сваіх Аб’яднаных васемнаццаці месяцаў па агульнай парадку дня, хоць толькі адно афіцыйна займае пасаду старшыні на працягу звычайнага шасцімесячнага перыяду. Напрыклад, прэзідэнт Партугаліі ў другой палове 2007 года быў другім у тройцы дзяржаў разам з Германіяй і Славеніяй, з якімі Партугалія супрацоўнічала. Савет збіраецца ў розных канфігурацыях (як апісана ніжэй), таму яго членскі склад змяняецца ў залежнасці ад канкрэтнага пытання. Асоба, якая старшынствуе ў Савеце, заўсёды будзе сябрам ад дзяржавы, які займае пасаду старшыні. Дэлегат ад наступнага старшынства таксама дапамагае старшынствуючаму члену і можа ўзяць на сябе працу, калі яго папросяць. Аднак выключэннем З’яўляецца Савет па замежных справах, які ўзначальваецца Высокім прадстаўніком з моманту ўступлення ў сілу Лісабонскай дамовы.