Сямён Ільіч Багданаў (, Санкт-Пецярбург — , ) — савецкі ваенны дзеяч, маршал бранятанкавых войскаў (1 чэрвеня 1945), двойчы Герой Савецкага Саюза.
Біяграфія Рускі. Удзельнік Першай сусветнай вайны, прапаршчык запаснога палкаСайт «Герои страны» (ці падпаручык«Великая Отечественная. Командармы. Военный биографический словарь» — М.; Жуковский: Кучково поле, 2005.). У Чырвонай Арміі з 1918 года, удзельнічаў у Грамадзянскай вайне, у савецка-польскай вайне 1919—1921 і дзеяннях супраць атрада Антонава.
Да Вялікай Айчыннай вайны прайшоў шлях ад камандзіра ўзвода да камандзіра брыгады. З мая 1932 па кастрычніка 1935 года камандаваў 134-й механізаванай брыгады 45-га механізаванага корпуса . З 1938 года па кастрычнік 1939 знаходзіўся пад следствам. Быў асуджаны на два гады зняволення, аднак неўзабаве вызвалены па амністыі.
З верасня 1943 года камандуючы 2-й гвардзейскай танкавай арміяй. C 1942 а член ВКП(б). Тады ж была знятая судзімасць.
Войскі пад камандаваннем С. І. Багданава ўдзельнічалі ў баях на Заходнім, 1-м і 2-м Украінскіх і 1-м Беларускім франтах, паспяхова змагаліся з ворагам у бітве пад Масквой, у Корсунь-Шаўчэнкаўскай, Уманска-Баташанскай, Люблін-Брэсцкай, Вісла-Одэрская, Усходне-Памяранскай і Берлінскай аперацыях.
Дзеянні 2-й танкавай арміі адрозніваліся высокай манеўранасцю і імклівасцю. За ўмелае кіраўніцтва войскамі танкавай арміі ў баях пры прарыве абароны праціўніка на Уманскім кірунку і праяўленыя пры гэтым мужнасць і адвагу С. І. Багданаву прысвоена званне Героя Савецкага Саюза. За ўзорныя дзеянні войскаў пад яго камандаваннем па атачэнню і разгрому варшаўскай групоўкі праціўніка, пры фарсіраванні рэк Нетцэ (Ноцець) і Одэр і пры выхадзе да ўзбярэжжа Балтыйскага мора ўзнагароджаны другім медалём «Залатая Зорка».
Пасля вайны камандуючы бранетанкавымі і механізаванымі войскамі групы Савецкіх акупацыйных войскаў у Германіі, са жніўня 1947 года першы намеснік камандуючага бранетанкавымі і механізаванымі войскамі УС СССР, са снежня 1948 — камандуючы бранетанкавымі і механізаванымі войскамі ВС СССР. У красавіку 1953 года, пасля смерці Сталіна, прызначаны камандуючым 7-й механізаванай арміяй, з мая 1954 года начальнік бранетанкавай акадэміі імя Сталіна. У 1956 годзе звольнены з шэрагаў Узброеных Сіл па стане здароўя.
Пахаваны на Новадзявочых могілках.
Воінскія званні і ўзнагароды 21 ліпеня 1942 генерал-маёр танкавых войскаў 7 чэрвеня 1943 генерал-лейтэнант танкавых войскаў 24 красавіку 1944 генерал-палкоўнік танкавых войскаў 1 чэрвеня 1945 маршал бранетанкавых войскаў Медаль «Залатая Зорка» Героя Савецкага Саюза № 2545 (1944/03/11) Медаль «Залатая Зорка» Героя Савецкага Саюза № 5658 (1945/04/06) 2 Ордэна Леніна 4 ордэна Чырвонага Сцяга ордэн Суворава I-й ступені ордэн Суворава II-й ступені Медалі Замежныя ордэны
Памяць Бронзавы бюст у Санкт-Пецярбургу на Алеі Герояў Маскоўскага парку Перамогі. Вуліца Багданава ў склад Маскве. Вуліца Багданава ў Севастопалі на Паўночным баку. Вуліца Багданава ў Пружанах (Беларусь).
Літаратура
Спасылкі
Катэгорыя:Рэпрэсаваныя военачальнікі Катэгорыя:Двойчы Героі Савецкага Саюза Катэгорыя:Першаконнікі Катэгорыя:Удзельнікі Вялікай Айчыннай вайны Катэгорыя:Танкісты Другой сусветнай вайны Катэгорыя:Царскія афіцэры на службе ў РСЧА Катэгорыя:Удзельнікі Першай сусветнай вайны (Расійская імперыя) Катэгорыя:Удзельнікі Грамадзянскай вайны ў Расіі Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета СССР 2-га склікання Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета СССР 3-га склікання Катэгорыя:Дэлегаты XIX з’езда КПСС