Закон выпрамяне́ння Кі́рхгофа — адзін з асноўных законаў цеплавога выпрамянення, які ўстанаўлівае залежнасць паміж вылучэннем і паглынаннем электрамагнітнага выпрамянення целам пэўнай тэмпературы.
Устаноўлены Г. Р. Кірхгофам у 1859 годзе.
Паводле закона выпрамянення Кірхгофа адносіны выпрамяняльнай здольнасці цела да яго паглынальнай здольнасці не залежаць ад прыроды выпрамяняльнага цела і з'яўляюцца універсальнай функцыяй даўжыні хвалі (або частаты) і абсалютнай тэмпературы :
Фунцыя з'яўляецца выпрамяняльнай здольнасцю абсалютна чорнага цела, для якога і ў яўным выглядзе вызначаецца законам выпрамянення Планка.
Гл. таксама Універсальныя суадносіны Сцяпанава
Літаратура
Катэгорыя:Тэрмадынаміка Катэгорыя:Фізічныя законы