Bipolarni poremećaj, ranije poznat kao manična depresija, je mentalni poremećaj koji karakteriziraju periodi depresije i abnormalno povišenog raspoloženja. Ako je povišeno raspoloženje ozbiljno ili povezano s psihozom, naziva se manija ; ukoliko je manje ozbiljno, naziva se hipomanija. Tokom manije, osoba se ponaša ili osjeća neuobičajeno energično, sretno ili razdražljivo. Pojedinci često donose impulzivne odluke bez puno obzira na posljedice. Obično postoji smanjena potreba za snom tokom maničnih faza. Tokom perioda depresije, osobe mogu iskusiti plač, negativan pogled na život i slab kontakt očima s drugima. Rizik od samoubistva je visok; tokom perioda od 20 godina 6% ljudi je umrlo samoubistvom, dok je 30-40% izvršilo samopovređivanje. Drugi problemi mentalnog zdravlja, poput anksioznih poremećaja i poremećaja uzrokovanih zloupotrebom supstanci, često su povezani s bipolarnim poremećajem.
Iako uzroci bipolarnog poremećaja nisu u potpunosti shvaćeni, smatra se da i faktori okoline i genetski faktori igraju ulogu. Mnogi geni, svaki sa malim efektima, mogu doprinijeti razvoju poremećaja. Genetski faktori čine oko 70–90% rizika od razvoja bipolarnog poremećaja. Faktori rizika iz okoline uključuju historiju zlostavljanja u djetinjstvu i dugotrajni stres. Stanje se klasificira kao bipolarni poremećaj I ako je postojala barem jedna manična epizoda, sa ili bez depresivnih epizoda, a kao bipolarni poremećaj II ako je postojala barem jedna hipomanična epizoda (ali ne i potpune manične epizode) i jedna velika depresivna epizoda. Ako su simptomi uzrokovani lijekovima ili medicinskim problemima, ne dijagnosticiraju se kao bipolarni poremećaj. Druga stanja koja imaju preklapajuće simptome s bipolarnim poremećajem uključuju poremećaj pažnje s hiperaktivnošću, poremećaje ličnosti, shizofreniju i poremećaj upotrebe supstanci, kao i mnoga druga medicinska stanja. Medicinski testovi nisu potrebni za dijagnozu, iako analize krvi ili medicinsko snimanje mogu isključiti druge probleme.
Stabilizatori raspoloženja - litijum i određeni antikonvulzivi poput valproata i karbamazepina - glavni su oslonac dugoročne prevencije relapsa. Antipsihotici se daju tokom akutnih maničnih epizoda, kao i u slučajevima kada se stabilizatori raspoloženja loše podnose ili su neefikasni, ili kada je pridržavanje terapije slabo. Postoje neki dokazi da psihoterapija poboljšava tok ovog poremećaja. Upotreba antidepresiva kod depresivnih epizoda je kontroverzna - oni mogu biti efikasni, ali su povezani sa izazivanjem maničnih epizoda. Međutim, liječenje depresivnih epizoda je često teško. Elektrokonvulzivna terapija (EKT) je učinkovita kod akutnih maničnih i depresivnih epizoda, posebno kod psihoze ili katatonije . Prijem u psihijatrijsku bolnicu može biti potreban ako osoba predstavlja opasnost za sebe ili druge; prisilno liječenje je ponekad neophodno ako pogođena osoba odbija liječenje.
Bipolarni poremećaj se javlja kod otprilike 1% globalne populacije. U Sjedinjenim Američkim Državama, procjenjuje se da je oko 3% ljudi pogođeno u nekom trenutku svog života; stope su slične kod žena i muškaraca. Najčešća dob u kojoj se simptomi počinju javljati je 25 godina. Otprilike četvrtina do trećina ljudi s bipolarnim poremećajem ima finansijske, društvene ili probleme povezane s poslom zbog bolesti. Bipolarni poremećaj je među 20 vodećih uzroka invaliditeta širom svijeta i dovodi do značajnih troškova za društvo. Zbog načina života i nuspojava lijekova, rizik od smrti od prirodnih uzroka poput koronarne bolesti srca kod osoba s bipolarnim poremećajem dvostruko je veći nego kod opće populacije.
Reference
Kategorija:Translated from MDWiki