Tenerife é unha illa situada no océano Atlántico fronte ás costas africanas, e que pertence á Comunidade Autónoma das Canarias (España). Xunto coas illas de La Palma, La Gomera e El Hierro conforma a provincia de Santa Cruz de Tenerife. Cunha poboación de 904.713 (2018) habitantes é a illa máis poboada das illas Canarias e de España. Santa Cruz de Tenerife é a capital e a sede do Parlamento das Illas Canarias e Cabido de Tenerife. San Cristóbal de la Laguna foi declarada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO e é a súa sede na Universidade de La Laguna (a primeira universidade das Canarias). O volcán Teide, cos seus 3.718 metros é a máis elevada en España e no volcán a terceira maior do mundo a partir da súa base. O Teide e todo o parque nacional son tamén Patrimonio da Humanidade desde 2007.
Descrición miniatura|Vista 3D de Tenerife. A súa orografía é abrupta e volcánica, produto de sucesivas erupcións ao longo da historia (a máis recente foi o Chinyero en 1909). É a illa máis poboada e extensa das Canarias, con 2.034,38 km² de superficie. Os seus 908.555 habitantes (2012) convértena ademais na illa máis poboada de España.
Situación e extensión Tenerife é a maior das sete illas que compón o Arquipélago Canario. Está situada entre os paralelos 28 e 29 N e os meridianos 16 e 17 O, lixeiramente ao norte do Trópico de Cáncer, e ocupa unha posición central entre as illas de Gran Canaria, La Gomera e La Palma.
A illa atópase a un pouco máis de 300 km do continente africano e a uns 1.000 km da Península Ibérica. Ten 2.034 km² de superficie e unha forma triangular, alzándose no seu centro o Teide.
Paisaxe e orografía miniatura|esquerda|250px|Panorámica do Macizo de Anaga. Tenerife é unha illa de orixe volcánica, cuxa formación comezou a xestarse no fondo oceánico hai uns 20-50 millóns de anos (m.a.). Tras longo tempo de acumulación de materiais o nacemento da illa produciuse no final do Mioceno (Era Terciaria). Hai sete millóns de anos emerxeron as zonas de Teno, Anaga e Macizo de Adeje, na que se denomina Serie Basáltica Antiga ou Serie I. Constituíronse deste xeito tres illas cronolóxica e estratigraficamente distintas nos extremos oeste, leste e sur da actual Tenerife. Fai aproximadamente 3 m.a. comeza un segundo ciclo volcánico (Formacións Postmiocenas ou Series Recentes II, III e IV), moito máis intenso, que incorpora elementos na zona central da illa, a cal tamén emerxe e unifica nun só aos tres edificios anteriormente descritos. A estrutura conformada nese momento recibe o nome de Edificio pre-Cañadas, sobre cuxos restos se erixiría máis tarde o Edificio Cañadas I. Este ultimou experimentou diversos colapsos e emitiu unha gran variedade de materiais explosivos que deron lugar ás chamadas Bandas do sur (sur-sueste actual). Posteriormente, sobre as ruínas deste complexo xurdiría o Edificio Cañadas II, xa por encima dos 2.500 metros, tamén con intensos procesos explosivos. Fai ao redor de 1 m.a. iniciouse a construción da Cordilleira Dorsal, cun vulcanismo do tipo físgoa, a partir dos restos dos edificios xa parcialmente desmantelados da Serie I. A Cordilleira Dorsal é a de maior altitude e longo do Arquipélago Canario, con 1.600 metros de altura e 25 quilómetros de lonxitude. Neste mesmo espazo cronolóxico (hai 800.000 anos) teñen lugar dous deslizamientos gravitacionais que motivaron a aparición dos vales de La Orotava e Güímar.
miniatura|250px|dereita|Teide, o terceiro maior volcán do mundo.
Finalmente, xa en tempos máis próximos (200.000 anos), comezan as erupcións que levantarían o Edificio Pico Vello-Teide no centro da illa, sobre a Caldera das Cañadas. O Pico do Teide, o terceiro volcán máis grande do planeta, é por antonomasia o símbolo de Tenerife e das Canarias. A súa situación central, as súas importantes dimensións, a súa silueta e a súa paisaxe nevada, dótano dunha singular personalidade. Xa os aborixes o consideraban lugar de culto e adoración.
miniatura|esquerda|250px|Montaña Vermella ao fondo, Praia da Tejita.
Desde 1954 o Teide e todo o circo do seu ao redor (aínda que houbo unha ampliación posterior dos seus límites), está declarado como Parque nacional. Ademais, desde xuño de 2007 está incluído, pola UNESCO, dentro dos espazos Patrimonio da Humanidade como Ben Natural.
A abrupta orografía insular e a súa variedade de climas dan como resultado un territorio de múltiples paisaxes e formas, desde o Parque Nacional do Teide coa súa amálgama de cores froito das sucesivas erupcións volcánicas, ata os Cantís dos Xigantes coas súas paredes verticais, pasando por zonas semidesérticas con plantas resistentes á sequidade no sur, ou por ambientes de carácter soamente volcánico como é o Malpaís de Güímar. Tamén ten praias naturais como a d'O Médano, con paraxes protexidas na súa contorna como Montaña Vermella e Montaña Pelada, vales con cultivos tropicais e subtropicais, boscosas paraxes de laurisilva nos macizos de Anaga e Teno con profundos e escarpados barrancos e extensos bosques de piñeiros por encima desta última formación vexetal.
miniatura|dereita|200px|Imaxe desde o espazo de Tenerife.
Flora e fauna A illa de Tenerife, a pesar da súa reducida superficie, goza dunha diversidade ecolóxica que é consecuencia dunhas condicións ambientais especiais, xa que a accidentada orografía reinante modifica localmente as condicións climáticas xenerais, orixinando unha exquisita variedade de microclimas. Esta vasta existencia de microclimas e, polo tanto, de hábitats naturais, faise manifesta na vexetación insular, constituída por unha flora rica e variada (1400 especies de plantas superiores), entre as que destacan numerosos endemismos canarios (200) e tinerfeños (140). Ao concentrar este patrimonio vexetal dunhas 140 especies exclusivas, a illa de Tenerife mostra a maior relación de endemismos florísticos da denominada Macaronesia. Ademais, a diferente composición química dos diversos materiais volcánicos que constrúen o edificio insular, sempre baixo a acción combinada dos factores climáticos, dan lugar a unha gran diversidade de chans. A conxunción destes axentes determina a presenza de múltiples hábitats que albergan numerosas comunidades de plantas e animais que constitúen os singulares ecosistemas de Tenerife.
O estudo da flora e a fauna tinerfeña pode realizarse dun modo máis ordenado se é clasificada segundo os diferentes pisos ecolóxicos nos que se divide o terreo da illa. Devandita división atende especialmente á orientación norte ou sur das vertentes da illa e por suposto á altitude: Cardonal - Tabaibal: 0-700 metros: este estrato caracterízase por unha forte insolación e escaseza de precipitacións. Nel destacan como especies vexetais as tabaibas, os cardones e cardoncillos, bexeques, entre outras. En canto á fauna, son pobres as especies animais vertebradas neste ecosistema. Se seica, algunhas aves ou réptiles. En cambio os insectos atópanse moi ben representados. Bosques Termófilos: 200-600 metros: este piso posúe maior grao de humidade e precipitacións, e unha menor insolación. Son importantes, dentro das especies arbóreas as palmeiras, as sabinas, as oliveiras silvestres e unha serie de endemismos como peralillos, guaidís, españeros, malvas de risco e cinerarias. En relación coa fauna, é preciso citar a bolboreta vanessa vulcania e mais aves insectívoras como a curruca cabecinegra e o capirote. miniatura|esquerda|230px|Gallotia Galloti, especie endémica de Tenerife. Laurisilva: 500-1.000 metros: trátase dun bosque denso de grandes árbores, herdeiros da flora da Era Terciaria, que crecen en zonas de abundantes néboas e choivas frecuentes. As especies vexetais superiores que abundan son loureiros, tileiros, viñátigos, barbusanos, e outras de menor tamaño como o bicácaro, a crista de galo, a corregüela e unha gran variedade de fentos. Con respecto á fauna, a laurisilva é o estrato máis rico en invertebrados e con maior porcentaxe de endemismos, entre os que se atopan lombrigas, moluscos e sobre todo artrópodos. Dentro da fauna vertebrada hai que mencionar algunhas especies de morcegos e dúas aves endémicas en perigo de extinción como son as pombas turqué e rabiche. miniatura|dereita|260px|Tajinaste vermello. Faial-Brezal: 1.000-1.500 metros: trátase tamén dun bosque, pero neste caso máis seco e pobre en especies. Destacan floristicamente as faias, uces, acebiños. Tamén abundan diferentes especies de cogomelos, tanto comestibles como moi velenosos. Piñeiral: 800-2.000 metros: bosque de piñeiros en formación aberta que se caracteriza por un aumento da insolación e por unha menor uniformidade nas temperaturas diúrnas-nocturnas e estacionais. Sobresae por encima de calquera outra especie o piñeiro canario. A fauna é pouco diversa, pero existen dúas aves endémicas de singular beleza como o pimpín azul e o pico picapinos. Alta montaña: por encima de 2.000 metros: posúe un clima seco, unha insolación moi alta e temperaturas extremas. A pesar destas esixentes condicións, crecen endemismos vexetais de grande importancia científica como tajinastes, xestas, codesos ou violeta do Teide, ademais de especies animais principalmente invertebradas como escaravellos, chinches, e bolboretas.
Tamén existe unha extensa fauna mariña, entre a que destacan vellas, meros, abades, sabogas, samas ou pragos, xunto coa tartaruga boba e as colonias permanentes de baleas e golfiños que habitan o litoral sur da illa. Tenerife posúe un inventario faunístico que ascende a 56 especies de aves, 13 de mamíferos terrestres, 5 de réptiles, varios miles de invertebrados, 2 de anfibios e 400 de peixes ademais dalgunhas especies de tartarugas mariñas e cetáceos.
Clima Tenerife coñécese internacionalmente como a "illa da eterna primavera". A atribución desta denominación climática prodúcese en gran medida grazas aos ventos alisios, cuxa humidade, principalmente, se condensa nas zonas de medianías do norte e nordeste insular, constituíndo amplos mares de nubes que se dispón preferentemente entre os 600 e 1.800 metros de altura; outro factor que inflúe na suavidade do clima das Illas con respecto ao que por latitude correspondería (Deserto do Sáhara), é a corrente mariña fría das Canarias, que arrefría a temperatura das augas que bañan as costas e praias insulares con respecto á ambiental. Para rematar, a propia orografía tinerfeña tamén habería que tela en conta nesta terna de axentes encargados de facer realidade o anteriormente citado slogan.
A grandes liñas, o clima de Tenerife é moderado, amornado e moi suave en calquera estación do ano. Non hai períodos de moito frío pero tampouco os hai de calor asfixiante. As temperaturas medias flutúan entre os 17-18 °C no inverno e os 24-25 °C na estación estival, aínda que estes sexan valores relativos e xerais. Evidentemente prodúcense importantes contrastes, como o que se produce durante os meses de inverno, nos cales é posible gozar do sol en zonas de costa e, con todo, 3.000 metros por encima poder contemplar a branca estampa nevada do Teide e os seus arredores, lugar no que neva todos os anos.
miniatura|250px|dereita|Masca.
Outro exemplo de contraste climático atopariámolo na cidade de Santa Cruz con respecto á cidade da Laguna. Municipios unidos fisicamente pero distanciados en canto a condicións climáticas. Xeralmente Santa Cruz ten durante todo o ano un clima cálido con temperaturas sensiblemente superiores ás que se gozan na contigua La Laguna, onde frecuentemente fai máis frío e existe maior probabilidade de precipitacións.