O Gran Premio de Alemaña de Fórmula 1 de (oficialmente o Großer Preis von Deutschland) foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou en Hockenheimring o 8 de agosto de 1982. Foi a décimo segunda rolda da tempada de . A carreira foi o 44º Gran Premio de Alemaña e o sétimo, que se celebrou en Hockenheim. A carreira levouse a cabo sobre 45 voltas ao circuíto de 6´797 quilómetros para unha distancia total de carreira de 306 quilómetros. Foi gañado por Patrick Tambay da Scuderia Ferrari.
Resumo da carreira
Hockenheim fora modificado desde o ano anterior, a primeira chicane fíxose máis lenta e engadiuse outra chicane para frear os coches a través da moi rápida Ostkurve. Didier Pironi marcou o mellor tempo da práctica, pero resultou ferido de gravidade nun adestramento libre posterior á cualificación para este Gran Premio e nunca volveu a correr de novo na Fórmula Un. Coa pista mollada polas persistentes choivas, Pironi estaba probando pneumáticos nunha volta rápida cando o seu Ferrari golpeou a parte traseira do Renault de Alain Prost a gran velocidade, saltando por encima da parte superior de Prost. Aínda que sobreviviu ao accidente ileso, tivo un profundo efecto en Prost que nunca esqueceu a vista do Ferrari voando sobre o seu coche, o accidente reafirmou os seus puntos de vista sobre a condución dos coches de F1 en mollado onde a visibilidade era practicamente nula detrás doutro coche.
Grazas ás longas rectas de Hockenheim, os coches turboalimentados foron abrumadoramente dominantes na cualificación. Non é só que os coches turboalimentados ocuparan as 6 primeiras posicións na grella, a maior proba do dominio foi que o turbo cualificado máis lento o de Riccardo Patrese, sexto, pilotando o Brabham-BMW foi 2´9 segundos máis rápido que o máis rápido cualificado sen turbo, Michele Alboreto sétimo cualificado, pilotando Tyrrell con motor Ford-Cosworth.
Ferrari nunca retirou ao ferido Pironi, polo que a pole position foi deixada baleira na saída. Nelson Piquet liderou a carreira, pero chocou con Eliseo Salazar mentres pasaban pola nova chicane da Ostkurve. Os dous coches detivéronse, un Piquet iracundo saíu rapidamente do seu Brabham, achegouse a Salazar, e furioso comezou a golpear e patear a Salazar, e continuou durante algún tempo logo da colisión. Patrick Tambay, conducindo o único Ferrari, gañou a súa primeira carreira na Fórmula Un.
Clasificación Cualificación
Pos Nº Piloto Construtor Volta Diferenza 1 28 Didier Pironi Ferrari 1:47.947 — 2 15 Alain Prost Renault 1:48.890 +0.943 3 16 René Arnoux Renault 1:49.256 +1.309 4 1 Nelson Piquet Brabham-BMW 1:49.415 +1.468 5 27 Patrick Tambay Ferrari 1:49.570 +1.623 6 2 Riccardo Patrese Brabham-BMW 1:49.760 +1.813 7 3 Michele Alboreto Tyrrell-Ford 1:52.625 +4.678 8 22 Andrea de Cesaris Alfa Romeo 1:52.786 +4.839 9 6 Keke Rosberg Williams-Ford 1:52.892 +4.945 10 7 John Watson McLaren-Ford 1:53.073 +5.126 11 23 Bruno Giacomelli Alfa Romeo 1:53.887 +5.940 12 25 Eddie Cheever Ligier-Matra 1:54.211 +6.264 13 11 Elio de Angelis Lotus-Ford 1:54.476 +6.529 14 35 Derek Warwick Toleman-Hart 1:54.594 +6.647 15 26 Jacques Laffite Ligier-Matra 1:54.982 +7.035 16 9 Manfred Winkelhock ATS-Ford 1:55.223 +7.276 17 4 Brian Henton Tyrrell-Ford 1:55.474 +7.527 18 12 Nigel Mansell Lotus-Ford 1:55.866 +7.919 19 5 Derek Daly Williams-Ford 1:55.876 +7.929 20 31 Jean-Pierre Jarier Osella-Ford 1:56.250 +8.303 21 14 Roberto Guerrero Ensign-Ford 1:56.489 +8.542 22 10 Eliseo Salazar ATS-Ford 1:56.537 +8.590 23 30 Mauro Baldi Arrows-Ford 1:56.680 +8.733 24 18 Raul Boesel March-Ford 1:57.245 +9.298 25 20 Chico Serra Fittipaldi-Ford 1:57.337 +9.390 26 29 Marc Surer Arrows-Ford 1:57.402 +9.455 27 33 Tommy Byrne Theodore-Ford 1:59.007 +11.060 28 17 Rupert Keegan March-Ford 1:59.951 +12.004 29 36 Teo Fabi Toleman-Hart Sen tempo – Ret 8 Niki Lauda McLaren-Ford 1:52.683 +4.736
Carreira Pos Nº Piloto Construtor Voltas Tempo/Retirada Grella Puntos 1 27 Patrick Tambay Ferrari 45 1:27:25.178 5 9 2 16 René Arnoux Renault 45 + 16.379 3 6 3 6 Keke Rosberg Williams-Ford 44 + 1 volta 9 4 4 3 Michele Alboreto Tyrrell-Ford 44 + 1 volta 7 3 5 23 Bruno Giacomelli Alfa Romeo 44 + 1 volta 11 2 6 29 Marc Surer Arrows-Ford 44 + 1 volta 26 1 7 4 Brian Henton Tyrrell-Ford 44 + 1 volta 17 8 14 Roberto Guerrero Ensign-Ford 44 + 1 volta 21 9 12 Nigel Mansell Lotus-Ford 43 + 2 voltas 18 10 35 Derek Warwick Toleman-Hart 43 + 2 voltas 14 11 20 Chico Serra Fittipaldi-Ford 43 + 2 voltas 25 Ret 7 John Watson McLaren-Ford 36 Trompo 10 Ret 26 Jacques Laffite Ligier-Matra 36 Dirección 15 Ret 5 Derek Daly Williams-Ford 25 Motor 19 Ret 18 Raul Boesel March-Ford 22 Pneumático 24 Ret 11 Elio de Angelis Lotus-Ford 21 Dirección 13 Ret 1 Nelson Piquet Brabham-BMW 18 Colisión 4 Ret 10 Eliseo Salazar ATS-Ford 17 Colisión 22 Ret 15 Alain Prost Renault 14 Inxección 2 Ret 2 Riccardo Patrese Brabham-BMW 13 Motor 6 Ret 22 Andrea de Cesaris Alfa Romeo 9 Caixa de cambios 8 Ret 25 Eddie Cheever Ligier-Matra 8 Sistema combustible 12 Ret 30 Mauro Baldi Arrows-Ford 6 Sistema combustible 23 Ret 31 Jean-Pierre Jarier Osella-Ford 3 Dirección 20 Ret 9 Manfred Winkelhock ATS-Ford 3 Embrague 16 NTS 28 Didier Pironi Ferrari 0 Accidente na práctica 1 NTS 8 Niki Lauda McLaren-Ford 0 Retirado NSC 33 Tommy Byrne Theodore-Ford NSC 17 Rupert Keegan March-Ford NSC 36 Teo Fabi Toleman-Hart
Posicións logo da carreira
Clasificación do campionato de pilotos Pos Piloto Puntos 1 Didier Pironi 39 2 John Watson 30 3 Keke Rosberg 27 4 Alain Prost 25 5 Niki Lauda 24
Clasificación do campionato de construtores Pos Construtor Puntos 1 Ferrari 61 2 McLaren-Ford 54 3 Renault 44 4 Williams-Ford 40 5 Lotus-Ford 20
Nota: Só están incluídos os cinco primeiros postos en ambos os grupos de clasificación.
Notas
A menos que se indique o contrario, todos os resultados da carreira tómanse de
Ligazóns externas
Alemaña Categoría:Gran Premio de Alemaña de Fórmula 1