Miranda, tamén coñecido como X-4, foi un satélite artificial do Reino Unido usado para facer diversos experimentos no espazo. Foi lanzado o 9 de marzo de 1974 desde a Base Vandenberg da Forza Aérea mediante un foguete Scout D1, aínda que orixinalmente planeouse lanzalo mediante un foguete Black Arrow.
Características Miranda foi un satélite estabilizado por xiro lanzado entre outras cousas para probar un sistema de xiroscopios para control de actitude e doutro sistema de xiroscopios para o control da velocidade de rotación.
O satélite tiña forma de caixa de 83,5 cm de altura cunha base cadrada de 66,5 cm de lado. A alimentación eléctrica corre a cargo de paneis solares que despregados medían 250 cm de lonxitude e que alimentaban varias baterías.
Miranda foi inxectado nunha órbita inicial de 710 km de perixeo e 913 km de apoxeo, cunha inclinación orbital de 97,8 graos e un período orbital de 101 minutos.
Experimentos Miranda levaba cinco experimentos a bordo:
Un sistema de chorros de gas propano nos tres eixos para posicionamento orbital. Un sensor da estrela Canopus para medir a reflectividade e as interferencias producidas polos chorros de propano. Un sensor de albedo da Terra. Células solares para probas de degradación por radiación. Catro detectores infravermellos para avisos de eclipse para o experimento da estrela Canopus.
Notas
Categoría:Satélites artificiais