Student Nitric Oxide Explorer, máis coñecido polo seu acrónimo SNOE, foi un satélite artificial do Laboratorio para a física espacial e atmosférica da Universidade de Colorado en Boulder patrocinado pola NASA e lanzado o 26 de febreiro de 1998 mediante un foguete Pegasus XL desde a base Vandenberg da Forza Aérea, en California.
Características SNOE foi o primeiro satélite en ser lanzado pertencente ao programa de Iniciativa Demostradora de Exploración Estudantil (STEDI, Student Explorer Demonstration Initiative) da NASA. A súa misión foi estudar a variación do óxito nítrico (NO) na atmosfera terrestre. En especial SNOE centrouse no estudo de como a variación dos raios X suaves do Sol afectan á cantidade de NO na atmosfera e a maneira en que as auroras boreacantles aumentan a cantidade de NO na atmosfera sobre os polos.
O satélite tiña forma hexagonal de 0,9 m de alto e 1 m de diámetro máximo. Foi inxectado nunha órbita heliosincrónica de entre 530 e 580 km de altura e 97,7 graos de inclinación orbital. Estabilizábase mediante xiro a 5 r.p.m. co eixo de xiro perpendicular ao plano orbital.
SNOE levaba a bordo tres instrumentos:
Un espectrómetro ultravioleta para facer perfiles de altitude do óxido nítrico. Un fotómetro auroral de dous canais para medir as emisións das auroras. Un fotómetro de cinco canais para medir raios X suaves solares.
Adicionalmente, o satélite levaba un receptor GPS a bordo para determinar con precisión a súa altura e posición.
SNOE reentrou na atmosfera o 13 de decembro de 2003, tras 5 anos e 290 días de misión.
Véxase tamén
Outros artigos Pegasus XL
Notas
Categoría:Programa Explorer