thumb|Placa do Rally de Montecarlo thumb|1911 – Henri Rougier e o victorioso 25Hp Turcat-Méry antes do primeiro rally de Montecarlo thumb|Morris-Mini Cooper S gañador absoluto en 1964 thumb|Stéphane Sarrazin pilotando un Subaru Impreza WRC2005 no rally de 2005. thumb|Marcus Grönholm pilotando un Peugeot 307 WRC no rally de 2004. thumb|Carlos Sainz pilotando un Toyota Corolla WRC no rally de 1999. thumb|Sébastien Loeb pilotando un Citroën DS3 WRC no rally de 2012
O Rally de Montecarlo (oficialmente Rallye Automobile Monte Carlo) é un evento de rally organizado cada ano polo Automobile Club de Monaco que tamén organiza o Gran Premio de Mónaco de Fórmula 1 e o Rallye Monte-Carlo Historique. O rally agora ten lugar ao longo da Riviera francesa no Principado de Mónaco e o sueste de Francia. Anteriormente, os competidores partían das catro esquinas de Europa e reuníanse, en Mónaco para celebrar o final dun evento único. Desde a súa creación en 1911 polo Príncipe Alberte I foi un medio importante para demostrar melloras e innovacións aos automóbiles.
Historia
1911 comezos e controversia En 1909 o Automóbil Club de Mónaco (Sport Automobile Velocipedique Monegasque) comezou a planear un rally de autos a instancias de Alberte I de Mónaco. O Rally de Montecarlo debía comezar en puntos de toda Europa e converxer en Montecarlo. En xaneiro de 1911, 23 autos saíron de 11 lugares diferentes e Henri Rougier foi un dos nove que abandonaron París para cubrir unha ruta de 1020 km. O evento gañouno Rougier nun Turcat-Méry 25 Hp. O rally consistía tanto na condución como en xuízos un tanto arbitrarios baseados na elegancia do automóbil, a comodidade do pasaxeiro e a condición na que chegara ao principado. A protesta do escándalo cando se publicaron os resultados non cambiou nada, polo que Rougier proclamouse o primeiro gañador.Grand Prix.com – Monte Carlo RallyRally retro, History of the 1911 Monte Carlo Rally by Philippe Callais
1966 controversia O evento de 1966 foi o máis controvertido na historia do Rally. Os primeiros catro finalistas, pilotando tres Mini-Coopers, Timo Mäkinen, Rauno Aaltonen e Paddy Hopkirk, e Roger Clark 4° nun Ford Cortina foron descualificados porque usaron lámpadas de iodo de cuarzo dun só filamento (halóxenas) nos seus faros, en lugar das bombillas de vidro de dobre filamento estándar, que eran instaladas nas versións de produción en serie de cada modelo vendido ao público.Motor Sport, marzo 1966, pages 202, 204. Isto levou a Pauli Toivonen (Citroën IDE) ao primeiro lugar da xeral. Rosemary Smith (Hillman Imp) tamén foi descualificada do sexto lugar, logo de gañar a Coupe des Dames, na categoría feminina. En total, descualificáronse dez automóbiles.Competition Press & Autoweek, 12 de febreiro de 1966, Pages 1, 6. Os equipos ameazaron con boicotear o evento. O titular de Motor Sport dicia "The Monte Carlo Fiasco."MotorSport Archive, marzo de 1966, Pages 44.|url= http://www.motorsportmagazine.com/archive/article/march-1966/44/monte-carlo-fiasco
Historia recente Desde 1973 ata 2008 o rally celebrouse en xaneiro como o primeiro evento do Campionato do Mundo de Rally da FIA, pero desde 2009 foi a primeira rolda do programa Intercontinental Rally Challenge (IRC), antes de volver á tempada do campionato WRC de novo en 2012. Tan recentemente como 1991, os competidores puideron elixir os seus puntos de partida de aproximadamente cinco lugares aproximadamente equidistantes de Montecarlo (unha das áreas administrativas de Mónaco).
Con condicións que varían a miúdo en cada punto de inicio (que normalmente comprende asfalto seco, asfalto mollado, neve e xeo, ás veces nunha soa etapa do rally), este evento pon un gran énfase nas opcións de pneumáticos, xa que o piloto ten que equilibrar a necesidade de agarre en xeo e neve coa necesidade de agarre en asfalto seco. Para o piloto, esta é unha opción difícil xa que os pneumáticos que funcionan ben con neve e xeo normalmente funcionan mal en asfalto seco. O Automóbil Club de Mónaco confirmou o 19 de xullo de 2010 que o 79° Rally de Montecarlo sería a rolda inaugural da nova tempada do Intercontinental Rally Challenge. Para conmemorar o centenario, o Automobile Club de Monaco tamén confirmou que Glasgow, Barcelona, Varsovia e Marrakech foran seleccionadas como puntos de partida para o rally.
Col de Turini
Este rally presenta unha das etapas especiais special stages máis famosas do mundo. O escenario execútase desde La Bollène-Vésubie a Sospel, ou ao revés, sobre unha estrada de montaña empinada e pechada con moitos xiros á dereita. Nesta ruta de 31 km, pasa polo Col de Turini, un camiño de paso de montaña que normalmente ten xeo e/ou neve en seccións nesa época do ano. Os espectadores tamén lanzan neve na estrada, en 2005, Marcus Grönholm e Petter Solberg ambos arrincaron unha roda dos seus autos cando patinaron sobre a neve, probablemente colocada alí polos espectadores, e estreláronse contra unha parede. Grönholm pasou a terminar quinto, pero Solberg viuse obrigado a retirarse xa que o dano ao seu auto foi moi grande. No mesmo evento, Sébastien Loeb estableceu un dos tempos máis rápidos na era moderna, con 21 minutos e 40 segundos. Sospel ten unha elevación de 479m, e a D70 ten unha máxima elevación de 1603 m., para un gradiente omedio do 6´7%. O Turini tamén se conduce pola noite, con miles de fanáticos vendo a "Noite de Turini", tamén coñecida como a "Noite dos Coitelos Longos" debido ás fortes luces [de longo alcance] cortando a través a noite."Team LOOS INTERNATIONAL" at the 9th Rallye Monte-Carlo Historique . Loos International. Accessed 12 de maio de 2010.Duijvestijn, Guus. Alpine Passes . Archived at AJ's Touring Home Page. Accessed 12 de maio de 2010. Na edición 2007 do rally, non se utilizou o Turini, pero volveu para o 2008.Monte Carlo: Rally route . Motorsport.com, 18 de xaneiro de 2008. Accessed 12 de maio de 2010. Para o evento 2009 e 2010 o escenario desenvolveuse de noite e móstrouse en vivo en Eurosport.
Gañadores anteriores
((lista por piloto / copiloto e tipo de vehículo))
1911–1972 Ano Gañador Segundo Terceiro 1911 Henri Rougier (Turcat-Mery) Aspaigu (Gobron) Jules Beutler / Von Esmarch (Martini) 1912 Jules Beutler (Berliet) Von Eismark (Dunkop) Paul Meuiner (Delaunay-Belleville)1913–23Non celebrado 1924 Jacques Edouard Ledure (Bignan) de Marquet (Métallurgique) Barbillon (Bignan) 1925 François Repusseau (Renault) Mertens (Lancia Lambda) Lamarche (FN) 1926 Victor A. Bruce / W J Brunell (Autocarrier) Pierre Bussienne (Sizaire Frères) Marika (Citroën) 1927 André Lefebvre / Despaux (Amilcar CGSS) Pierre Clausse (Celtic-Bignani) Pierre Bussienne (Sizaire-Frères) 1928 Jacques Bignan (Fiat) P. Malaret (Fiat) Charlotte Versigny (Talbot) 1929 Sprenger van Eijk (Graham-Paige) Viktor Szmick/Emánuel Csajkovszky (Weiss-Manfred) Visser (Lancia) 1930 Hector Petit (Licorne) Alexandru C. Berlesco (DeSoto) Abel Blin D'Orimont (Studebaker) 1931 Donald Healey / Lewis Pearce (Invicta) J-P Wimille (Lorraine) Lucy Schell (Bugatti) 1932 Maurice Vaselle / Duhamel (Hotchkiss) G de Lavelette/C de Cortanze (Peugeot) Donald Healey (Invicta) Boris Ivanovsky / Mary Ham (Ford) 1933 Maurice Vasselle (Hotchkiss) Robert Guyot (Renault) Germaine Rouault / Julio Quinlin (Salmson) 1934 Louis Gas / Jean Trévoux (Hotchkiss) Marc Chauvierre / Lanciano (Chenard-Walcker) Donald Healey (Triumph Gloria) 1935 Charles Lahaye / René Quatresous (Renault) Jack C. Ridley (Triumph Gloria) Lucie Schell (Delahaye) 1936 Petre G. Cristea / Ionel Zamfirescu (Ford) Lucie Schell (Delahaye) Charles Lahaye / René Quatresous (Renault) 1937 René Le Bègue / Julio Quinlin (Delahaye) P de Massa / Mahe (Talbot) Ionel Zamfirescu / Trévoux (Hotchkiss) 1938 Gerard Bakker-Schut / Karel Ton (Ford) Jean Trévoux / Marcel Lesurque (Hotchkiss) Charles Lahaye / René Quatresous (Renault) 1939 Jean Trévoux / Marcel Lesurque (Hotchkiss)Jean Paul / M. Contet (Delahaye) Non hai un segundo lugar, primeiro lugar conxunto Ernest Mutsaerts / André Kouwenberg (Ford)1940–48Non celebrado 1949 Jean Trévoux / Marcel Lesurque (Hotchkiss Grégoire) Maurice Worms / E Mouche (Hotchkiss) František Dobry / Z Treybal (Bristol) 1950 Marcel Becquart / Henri Secret (Hotchkiss Grégoire) Maurice Gatsonides / K S Barendregt (Humber Super Snipe) Julio Quinlin /Jean Behra (Simca 8) 1951 Jean Trévoux / Roger Crovetto (Delahaye 175) Comte de Monte Real / M J Palma (Ford) C Vard / A Young (Jaguar Mk V) 1952 Sydney Allard / Guy Warburton (Allard P1) Stirling Moss / D Scannell / John Cooper (Sunbeam-Talbot 90) Dr Angelvin / Miss Angelvin (Simca Sport) 1953 Maurice Gatsonides / Peter Worledge (Ford Zephyr) Ian Appleyard / Pat Appleyard (Jaguar Mark VII) Roger Marion / Jean Charmasson (Citroën Six) 1954 Louis Chiron / Ciro Basadonna (Lancia Aurelia GT) Pierre David / Paul Barbier (Peugeot 203) André Blanchard / Marcel Lecoq (Panhard 750) 1955 Per Malling / Gunnar Fadum (Sunbeam-Talbot 90) Georges Gillard / Roger Duget (Panhard 850) Hanns Gerdum / Joachim Kühling (Mercedes-Benz 220) 1956 Ronnie Adams / Frank Biggar / D Johnston (Jaguar Mark VII) Walter Schock / K Raebe (Mercedes-Benz 220) M Grosgogeat / P Biaginin (DKW) 1957 Cancelado (Non se emitiron cupóns de combustible para rally) 1958 Guy Monraisse / Jacques Feret (Renault Dauphine) Alexandre Gacon / Leo Borsa (Alfa Romeo Giulietta) Leif Vold-Johansen / Finn Koperud (DKW) 1959 Paul Coltelloni / Pierre Alexandre / Claude Desrosiers (Citroën ID 19) André Thomas / Jean Delliere (Simca Aronde) Pierre Surles / Jacques Piniers (Panhard 850) 1960 Walter Schock / Rolf Moll (Mercedes-Benz 220SE) Eugen Böhringer / Hermann Socher (Mercedes-Benz 220SE) Eberhard Mahle / Roland Ott (Mercedes-Benz 220SE) 1961 Maurice Martin / Roger Bateau (Panhard PL 17) Walter Löffler / Hans Joachim Walter (Panhard PL 17) Guy Jouanneaux / Alain Coquillet (Panhard PL 17) 1962 Erik Carlsson / Gunnar Häggbom (Saab 96 #303) Eugen Böhringer / P Lang (Mercedes-Benz 220SE) Paddy Hopkirk / Jack Scott (Sunbeam Rapier) 1963 Erik Carlsson / Gunnar Palm (Saab 96 #283) Pauli Toivonen / Anassi Järvi (Citroën ID19) Rauno Aaltonen / Tony Ambrose (Mini Cooper) 1964 Paddy Hopkirk / Henry Liddon (Morris Mini Cooper S) Readers' guide to who won at Monte Carlo, British Motor Corporation advertisement, Life Magazine, 14 de febreiro de 1964, page 81 Retrieved from books.google.com.au on 22 de decembro de 2011 Bo Ljungfeldt / Fergus Sager (Ford Falcon) Erik Carlsson / Gunnar Palm (Saab 96) 1965 Timo Mäkinen / Paul Easter (Mini Cooper S) Eugen Böhringer / Rolf Wütherich (Porsche 904) Pat Moss / Ann Wisdom (Saab 96) 1966 Pauli Toivonen / Ensio Mikander (Citroën ID) René Trautmann / Jean-Pierre Hanrioud (Lancia Flavia) Ove Andersson / Rolf Dahlgren (Lancia Flavia) 1967 Rauno Aaltonen / Henry Liddon (Mini Cooper S) Ove Andersson / John Davenport (Lancia Fulvia) Vic Elford / David Stone (Porsche 911S) 1968 Vic Elford / David Stone (Porsche 911T) Pauli Toivonen / Martti Tiukkanen (Porsche 911S) Rauno Aaltonen / Henry Liddon (Mini Cooper S) 1969 Björn Waldegård / Lars Helmer (Porsche 911S) Gérard Larrousse / Jean-Claude Perramond (Porsche 911S) Jean Vinatier / Jean-François Jacob (Alpine-Renault A110) 1970 Björn Waldegård / Lars Helmer (Porsche 911S) Gérard Larrousse / Maurice Gelin (Porsche 911S) Jean-Pierre Nicolas / Claude Roure (Alpine-Renault A110) 1971 Ove Andersson / David Stone (Alpine-Renault A110) Jean-Luc Thérier / Marcel Callewaert (Alpine-Renault A110) Björn Waldegård / Hans Thorszelius (Porsche 914/6) 1972 Sandro Munari / Mario Manucci (Lancia Fulvia 1.6HF) Gérard Larrousse / Jean-Claude Perramond (Porsche 911S) Rauno Aaltonen / Jean Todt (Datsun 240Z)
1973–1985