O pasto é unha lingua indíxena extinta que se falaba até o século XVII en Ecuador e Colombia. A lingua está pouco documentada aínda que existe evidencia ampla de que formaba parte da familia lingüística barbacoana. Os membros do pobo pasto agora falan castelán.
Distribución O dominio lingüístico do pasto atopábase arredor dos actuais Tulcán e Ipiales (Nariño), xunto á fronteira entre Ecuador e Colombia. Devandito dominio tamén incluiría a parte andina da provincia ecuatoriana de Carchi.
Dialectos A variedade tamén extinta de Muellamués tería relación co pasto, desta lingua consérvase unha breve lista de vocabulario recompilada durante o século XIX que mostra claras similitudes co awá pit, aínda que é unha lingua diferente e con maior incidencia de préstamos léxicos do quechua.Jijón e Caamaño, 1940, p. 147 Adelaar opina que o muellamués podería ter sido o último dialecto do pasto en extinguirse.
Evidencia lingüística Algúns elementos típicos da toponimia do pasto son as terminacións en -quer (Mayasquer ou Altaquer) e en -es (Ipiales, Pupiales e Túquerres).
O termo muellamués piar 'millo' aparece no topónimo Piartal na provincia de Carchi (Ecuador), e a interpretación da terminación -tal é 'rocha'.Paz e Miño, 1940, p. 147
Notas
Véxase tamén Bibliografía
Categoría:Linguas de Colombia Categoría:Linguas de Ecuador Categoría:Linguas barbacoanas Categoría:Linguas mortas de América do Sur