miniatura|240 px|Fachada do Oratorio dos Filipinos, 1637-1643. Borromini contrapón á concavidade xeral o pórtico convexo mentres a serie de fiestras recorda ós palacios, o ladrillo tratado con preciosismo substitúe ó mármore Francesco Borromini, alcume de Francesco Castelli, nado o 25 de setembro de 1599 e finado o 3 de agosto de 1667, foi un arquitecto barroco italiano.
Traxectoria Naceu no cantón do Tesino (Suíza), fillo do canteiro Giovanni Domenico Castelli e de Anastasia Garovo. Iniciou a súa carreira axudando na canteira ao seu pai, pero pronto se trasladou a Milán para estudar e perfeccionarse. Alí empezoulselle a chamar co sobrenome de Bessone, en alusión ao seu pobo natal, situado preto de Lugano, na rexión de lingua italiana de Suíza. Francesco traballou nas obras do "duomo" da catedral de Milán.
En 1619 chega a Roma, onde cambia o seu apelido de Castelli a Borromini, e comeza a traballar para o seu parente afastado, Carlo Maderno nas obras da Basílica de San Pedro. Á morte de Maderno en 1629 únese ao equipo de Gian Lorenzo Bernini nos traballos de ampliación e refacción da fachada do palazzo Barberini.
Borromini traballa alí como asistente de Bernini, pero logo duns poucos anos prodúcese entre ambos unha inimizade que duraría toda a vida.
Durante o pontificado de Inocencio X (1644-1633) , gaña a confianza do Papa, o que lle permite desprazar ao seu eterno rival no posto de arquitecto principal de Roma. Con todo, co seguinte Papa, Alexandre VII (1655-1657) novamente renace a estrela de Bernini, acrecentando o enfrontamento entre ambos os arquitectos. A partir de alí Borromini dedícase a completar os interiores da igrexa de Sant'Ivo alla Sapienza, da actual Universidade romana, e aos traballos en San Xoán de Letrán. Adicionalmente, completa o baseamento da fachada da súa primeira obra independente, a igrexa de San Carlo alle Quattro Fontane no Quirinal. A galería de Borromini no Palazzo Spada xoga coa perspectiva de tal maneira que se vai encollendo, o que a fai parecer máis longa do que é. miniatura|240x240px|Borromini nun billete de 100 francos suízos Borromini, afastado da alegoría, amosa a súa preocupación polo dominio do espazo que se corresponde coa situación do home no mundo e coa súa actividade, espiritual e materialmente sempre cambiante, o que confire á súa arquitectura un carácter dramático e revolucionario.
Véxase tamén
Outros artigos
Igrexa de San Carlo alle Quattro Fontane
Categoría:Arquitectos do Barroco Categoría:Arquitectos de Italia do século XVII Categoría:Nados en 1599 Categoría:Finados en 1667 Categoría:Nados no cantón de Tesino