Alan Seeger nado o 22 de xuño de 1888 na cidade de Nova York e finado o 4 de xullo de 1916, foi un poeta de guerra estadounidense que loitou e morreu na Primeira guerra mundial durante a ofensiva do Somme, servindo na Lexión Estranxeira francesa. Seeger era irmán de Charles Seeger, un coñecido pacifista e musicólogo estadounidense e tío dos músicos folk, Pete Seeger, Peggy Seeger e Mike Seeger. É máis coñecido polo poema "I Have a Rendezvous with Death", un dos favoritos do presidente John F. Kennedy. Unha estatua que o representa atópase no monumento na Place des États-Unis, en París, en homenaxe aos estadounidenses caídos que se ofreceron voluntarios para Francia durante a guerra. Seeger ás veces é chamado "o Rupert Brooke americano".
Traxectoria Vida temperá Segundo o sobriño de Alan, o cantante folk Pete Seeger, a familia Seeger era "enormemente cristiá, na tradición puritana e calvinista de Nova Inglaterra".David King Dunaway, How Can I Keep From Singing (New York: [Random House, 1981, 1990], revised edition, Villard Books, 2008), p. 17. Porén, na práctica, a familia inmediata de Alan vivía dentro dos preceptos da evolución do calvinismo cara ao unitarismo. Os seus pais casaran na Igrexa Unitaria, e Alan e o seu irmán, Charles, recibirían educación en escolas baseadas no unitarianismo: a escola Horace Mann en Manhattan, a Escola Hackley en Tarrytown e a Universidade de Harvard. A familia rastrexou a súa herdanza americana até o século XVIII. Un antepasado paterno, Karl Ludwig Seeger, un médico de Württemberg, actual Alemaña, emigrou a América despois da Revolución Americana e casou coa antiga familia de Parsons de Nova Inglaterra na década de 1780.
O pai de Alan, Charles Seeger, Sr., converteríase nun actor influente no desenvolvemento de México a finais do século XIX e a súa relación cos Estados Unidos a través da publicación, o desenvolvemento de infraestruturas e o refino de azucre. Os primeiros anos de Alan incluíron un breve tempo na Cidade de México antes de que a familia volvese vivir a Staten Island, onde naceu a súa irmá Elizabeth (Elsie). Elizabeth converteuse en autora e educadora da cidade de Nova York. O irmán máis vello de Alan, Charles Seeger, Jr., converteuse nun famoso musicólogo e no pai dos cantantes folk estadounidenses Pete Seeger, Mike Seeger e Peggy Seeger.
A familia de Seeger era acomodada e Charles, Sr. foi unha figura no comercio internacional ao longo da súa vida. En 1898, a familia mudouse de Staten Island a un apartamento preto de Central Park. En 1900, os intereses comerciais de Charles levaron á familia de volta á Cidade de México, onde participou no desenvolvemento da infraestrutura de transporte da cidade e converteuse nun comerciante de automóbiles eléctricos.
O pouco tempo do mozo Alan en México proporcionoulle material para o seu poema posterior, e máis longo, "O xardín deserto". En 1902, Seeger deixou a Cidade de México co seu irmán para asistir á Hackley School en Tarrytown, Nova York, despois de que asistiu á Universidade de Harvard. Alí foi compañeiro en 1910 do poeta TS Eliot. Durante os primeiros anos de Seeger en Harvard, estaba fixado principalmente nas actividades intelectuais e non tiña unha vida social significativa. Porén, como alumno de clase superior e editor de The Harvard Monthly, atopou un grupo de amigos que compartían as súas sensibilidades de esteta, entre eles Walter Lippmann e John Reed. Con Lippmann, fundou un club socialista en Harvard para protestar polas políticas antiobreiras na universidade.
Despois de graduarse en Harvard, Seeger volveu a Manhattan para vivir principalmente nunha pensión situada no número 61 de Washington Square South que chegou a ser coñecida como The Alan Seeger House ou House of Genius. Dirixido pola emigrada suíza Catherine Branchard, os seus residentes nalgún momento incluían a Theodore Dreiser, Stephen Crane, Frank Norris, Robert Moses, Sydney Porter (O'Henry), John Reed e outras figuras da literatura estadounidense. Mentres estaba en Greenwich Village, asistiu a veladas no Petitpas' Restaurant, onde o artista e sabio John Butler Yeats, pai do poeta William Butler Yeats, tivo a corte.James C. Young, "Yeats of Petitpas'," The New York Times, 19 de febreiro de 1922 Despois de dous anos, Seeger deixou Greenwich Village para mudarse a París, onde viviu no Barrio Latino e continuou a seguir un estilo de vida bohemio.
Servizo militar e composición Seeger vivía na Rue du Sommerard en París en 1914, cando se declarou a guerra entre Francia e Alemaña. Rapidamente presentouse voluntario para loitar como membro da Lexión Estranxeira no exército francés, afirmando que estaba motivado polo seu amor por Francia e pola súa crenza nos Aliados. Para Seeger, loitar polos Aliados era un imperativo moral; no seu poema "A Message to America", pronunciouse en contra do que consideraba o fracaso moral dos Estados Unidos para unirse á guerra.
Durante os dous anos que loitou na Lexión Estranxeira francesa, Seeger escribiu despachos regulares ao New York Sun, e o ensaio "As A Soldier Thinks of War" para a nova revista de Walter Lippman, The New Republic postulaba que aínda que a guerra era lamentable e causa da morte, esta era inevitable e necesaria. Na súa meirande parte, a súa poesía daquela época non era moi coñecida e non o chegaría ata despois da súa morte. A súa obra estivo moi influenciada pola escola romántica, e polos preceptos cabaleirescos e a ética medieval do cabaleiro. A medida que avanzaba a guerra, o tema da morte fíxose máis forte na súa poesía, culminando no que se converteu no seu poema máis famoso, "Teño unha cita coa morte".
Pasamento ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/5/52/Alan_seeger_foreign_legion.jpg|dereita|miniatura| Alan Seeger co seu uniforme. No inverno de 1916, desenvolveu bronquite e pasou varios meses recuperándose antes de volver á fronte de batalla. Morreu en combate en 1916, durante un ataque francés contra o exército imperial alemán en Belloy-en-Santerre, durante a batalla do Somme. O seu compañeiro lexionario, Rif Baer, describiu máis tarde os seus últimos momentos: "A súa alta silueta destacaba no verde do millo. Era o home máis alto da súa sección. A cabeza erguida e o orgullo dos seus ollos, vin correndo cara adiante, coa baioneta fixa. Pronto desapareceu e esa foi a última vez que vin ao meu amigo." Despois de ser ferido de morte en terra de ninguén, Seeger animou aos soldados que pasaban da Lexión antes de que finalmente morrese polas súas feridas.
Seeger fora falsamente reportado como morto despois da batalla de Champaña en outubro de 1915, na que loitara. A noticia da súa morte real foi recibida con loito público tanto en América como en Francia. Despois de que os Estados Unidos entrasen na Primeira guerra mundial, Poems, unha colección de poesía bélica de Seeger publicada postumamente, esgotou seis edicións nun ano. O poeta Edwin Arlington Robinson, quen describiu a Seeger como "o hedonista" despois de coñecelo en 1911, suxeriu que o mellor sería que morrera na guerra, "porque non creo que se tivese achegado nunca a encaixar neste mundo interesante pero ás veces imposible de se adaptar".
Suponse, e indícase oficialmente, que os ósos de Seeger descansan con outros mortos da batalla de Belloy-en-Santerre no osario número 1 do Cemiterio Nacional Francés en Lihons. Despois da súa morte, os pais de Seeger doaron unha campá a unha igrexa local e plantaron árbores na súa honra. Ambas as súas contribucións a Belloy-en-Santerre foron destruídas durante a Segunda guerra mundial, aínda que os restos da campá foron combinados con outros metais nunha nova campá da igrexa, e pénsase que unha das maceiras aínda estaba viva detrás da casa da vila de Belloy a partir de 2016.
Poesía ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/56/Rendezvous_with_death.JPG/220px-Rendezvous_with_death.JPG|dereita|miniatura| "I Have a Rendezvous with Death" de Alan Seeger, como aparece no libro Poems A poesía de Seeger foi publicada por Charles Scribner's Sons en decembro de 1916 cunha introdución de 46 páxinas de William Archer. Poems, unha colección das súas obras, tivo relativamente pouco éxito, debido, segundo Eric Homberger, ao seu elevado idealismo e linguaxe, calidades que pasaron de moda nas primeiras décadas do século XX.
Os poemas foron revisados en The Egoist, onde TS Eliot afirmou:«Seeger tomou en serio o seu traballo e dedicouse a el. O traballo está ben feito, e tan desfasado que é case unha calidade positiva. É de gran voo, moi decorado e solemne, pero a súa solemnidade é un proceso completo, non unha mera formalidade literaria. Alan Seeger, como pode acreditar quen o coñeceu, viviu toda a súa vida neste plano, cunha dignidade poética impecable; todo sobre el estaba en consonancia.»Crese que o seu poema máis famoso, "I Have a Rendezvous with Death", foi completado durante un bivaque no inverno de 1916 en Crevecoeur, e foi publicado postumamente. Comeza,
I have a rendezvous with Death At some disputed barricade, When Spring comes back with rustling shade And apple-blossoms fill the air— I have a rendezvous with Death When Springs brings back blue days and fair. Teño unha cita coa Morte Nalgunha barricada disputada, Cando volve a Primavera coa sombra ruxilante E as flores das mazás enchen o aire... Teño unha cita coa Morte Cando a Primavera trae de volta días azuis e claros.
Un tema recorrente tanto nas súas obras poéticas como nos seus escritos persoais foi o seu desexo de que a súa vida rematase gloriosamente a unha idade temperá.
Segundo o New York Times, "o presidente Kennedy gostara tanto do poema que a súa muller Jacqueline o memorizou a petición súa".
O poema segue resoando hoxe e foi citado polo presidente de Francia, Emmanuel Macron, nun discurso ante o Congreso dos Estados Unidos en abril de 2018.
Memorias e legado ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/80/Americanvolunteers.jpg/220px-Americanvolunteers.jpg|dereita|miniatura| Memorial aos American Volunteers (Place des États-Unis, París ) En 1919, o pai de Seeger, Charles, mentres vivía en París, determinou dedicar os dereitos de autor recibidos por Poems e por un posterior Letters and Diary, publicado en 1917, á fundación da que se converteu na Biblioteca Americana de París. Charles converteuse no seu primeiro presidente do consello.
O 4 de xullo de 1923, o presidente do Consello de Estado francés, Raymond Poincaré, dedicou un monumento na Place des États-Unis aos estadounidenses que se ofreceran voluntarios para loitar na Primeira guerra mundial ao servizo de Francia. O monumento, en forma de estatua de bronce sobre un zócolo, executado por Jean Boucher, fora financiado mediante unha subscrición pública.O 21 de xaneiro de 1917, trece días antes da ruptura das relacións diplomáticas entre os Estados Unidos e o Imperio Alemán, celebrouse na Comédie-Française de París unha velada dedicada a honrar aos estadounidenses que servían como voluntarios nas unidades militares francesas. Organizado polo subsecretario de Estado no goberno militar, René Besnard, esta cerimonia marcou o lanzamento dunha campaña de subscrición popular co obxecto de erguer un monumento aos voluntarios estadounidenses.