Danny Ongais,, nado en Kahului (Hawaii) o 21 de maio de 1942 e finado en Anaheim Hills (California) o 26 de febreiro de 2022, foi un piloto de carreiras estadounidense.
Ongais foi o único hawaiano nativo que competiu nas 500 Millas de Indianápolis. Competiu profesionalmente en carreiras de motos, coches deportivos, CART, IndyCar, Fórmula 1 e carreiras de resistencia. Unha figura intrépida no circuíto de carreiras, Ongais foi alcumado "On-Gas" e "The Flyin' Hawaiian".
Na década de 1960 gañou varios campionatos de carreiras de resistencia e foi nomeado un dos 50 mellores pilotos da National Hot Rod Association para 1951-2000. Na década de 1970 pasou a competir en coches deportivos e coches Indy, gañando carreiras en ambos os tipos, incluíndo as 24 Horas de Daytona en 1979 e varias carreiras de coches Indy en 1977 e 1978. Tamén correu na Fórmula 1, en 1977-78, en seis Grandes Premios, rexistrando un mellor resultado de sétimo.
Era coñecido como un piloto rápido e atrevido, pero sufriu varios accidentes na súa carreira, algúns deles resultaron en lesións. Nas 500 Millas de Indianápolis de 1981, estivo involucrado nun accidente case mortal que lle fixo perder case un ano de carreiras.
En 1996, aos 54 anos, despois de nove anos fóra das carreiras, serviu como piloto substituto nas 500 Millas de Indianápolis para Scott Brayton, que morrera nun accidente antes da carreira. Comezando último, Ongais rematou sétimo no que foron o seu último Indy 500.
Foi incluído no Salón da Fama dos Deportes de Motor de América no 2000 e no Salón da Fama dos Deportes de Hawai en 2001.
Traxectoria Ongais naceu en Kahului, Hawai, o 21 de maio de 1942. Cando tiña 14 anos, probou as carreiras de motos con certo éxito. A finais da década de 1950, Ongais alistouse no Exército dos Estados Unidos como paracaidista estacionado en Europa. Máis tarde foi dado de alta e regresou a Hawai para facer carreiras de motor. Ongais converteuse no campión de motociclismo hawaiano en 1960 e estivo nos tres primeiros postos na categoría de expertos de 1960 a 1962.
A principios dos anos 60 comezou a competir nas carreiras de resistencia. Gañou o campionato AA Gas Dragster da American Hot Rod Association en 1963 e 1964, e no campionato da National Hot Rod Association AA Dragster en 1965. Derrotou a Don Prudhomme nas semifinais de 1966 HHRA Nationals Top Fuel. En 1969 gañou os NHRA Spring Nationals e os NHRA U.S. Nationals na clase Funny Car pilotando un Ford Mustang para Mickey Thompson.
Década de 1970 Ongais pasou ás carreiras de circuítos na década de 1970, ascendendo nas carreiras estadounidenses a través das carreiras de estrada do SCCA coa axuda de Ted Field. Finalmente, progresando polas series rexionais e a Fórmula 5000, Ongais e Field mudáronse aos coches USAC e Indy en 1976 baixo a bandeira de Interscope Racing. A súa primeira carreira de coches na Indy foi a California 500 de 1976 no Ontario Motor Speedway, onde quedou 28º despois dun accidente.
En 1977, Ongais realizou a súa primeira tempada completa en coches de Indy. Tivo un 7º posto en Ontario e un 5º en Phoenix e despois gañou a súa primeira carreira de coches Indy no Michigan International Speedway. Clasificouse ben durante a tempada, conseguindo tres poles, e terminou 12º na clasificación.
Ese ano tamén se aventurou na Fórmula 1 co equipo Interscope, entrando nos Grandes Premios dos Estados Unidos e o Canadá ao final da tempada nun Penske PC4 dun ano. Caeu nunha pista mollada en Watkins Glen despois de subir cedo, pero logrou un sétimo posto no Canadá no que sería o seu mellor resultado na F1.
En 1978, o seu ano máis exitoso nas carreiras de coches de Indy, Ongais gañou cinco carreiras máis, en Ontario Motor Speedway, Texas World Speedway, Mosport, o Milwaukee Mile, e de novo en Michigan. Tamén acadou oito poles na cualificación. A vitoria de Michigan de 1978 resultaría ser a última vitoria na Indy car da carreira de Ongais. Aínda que Ongais gañou máis carreiras de coches de Indy que calquera outro piloto ese ano, unha combinación de problemas mecánicos e acabados baixos noutras carreiras significou que só rematou oitavo no campionato de automóbiles da USAC Indy de 1978. Aínda así, esas cinco vitorias -tres nas grandes superspeedways de Ontario, Texas e Michigan, unha no curto óvalo de Milwaukee Mile e unha carreira en estrada en Mosport- demostraron a versatilidade de Ongais como piloto.
En 1978 tamén fixo un último intento na F1. Ingresou na tempada co equipo Ensign, cun chasis N177 de anos, e retirouse na Arxentina e o Brasil con problemas de freos. Interscope comprou entón un novo chasis Shadow para que correse, pero non puido clasificarse en Long Beach e tampouco nos Países Baixos máis tarde na tempada.
Ao longo da década, e de feito durante o resto da súa carreira como piloto, Ongais e Field continuaron conducindo coches deportivos con éxito, principalmente na competición IMSA Camel GT. O máis destacado dos seus esforzos de coches deportivos durante este tempo foi unha vitoria nas 24 Horas de Daytona de 1979, con Ongais e Field compartindo o seu Interscope Porsche 935 con Hurley Haywood.
Vida persoal Ongais era notoriamente solitario e un home privado, raramente daba entrevistas e revelaba poucos ou ningún detalle da súa vida fóra das carreiras. Roger Penske, mentres empregaba a Ongais para a Indy 500 de 1987, non puido conseguir que o corredor falara coa prensa e dixo del: "Todo o seu corazón está en correr, esa é a súa vida"Markus, Robert (08 de maio de 1987) Danny Ongais: Indy`s Mystery Man Chicago Tribune. Retrieved 25 de maio de 2016. Jim Chapman, director de carreiras de Interscope Racing afirmou "Ninguén sabía moito sobre el: onde vivía, a súa familia, cousas así". Chapman declarou que ben entrada a súa relación soubo que Ongais estaba casado e tiña un fillo.Lerner, Preston (June, 2004) The drag star who turned a corner Motorsport Magazine. Retrieved 25 de maio de 2016.
Ongais morreu por mor dunha insuficiencia cardíaca conxestiva en Anaheim Hills, California, o 26 de febreiro de 2022, aos 79 anos. A súa morte foi anunciada polo Indianapolis Motor Speedway dous días despois. Os seus antigos competidores de automóbiles de Indy recordárono moito despois do seu falecemento, con Mario Andretti chamándoo "ese león tranquilo".
Resultados
Resultados completos na Fórmula Un (Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida. Ano Equipo Chasis Motor 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 Posición Puntos Interscope Racing Penske PC4 Cosworth V8 ARX BRA RSA USW ESP MON BEL SWE FRA GBR ALE AUT NED ITA USA CAN XPN NC 0 Team Tissot Ensign Ensign N177 Cosworth V8 ARX BRA RSA NC 0 Interscope Racing Shadow DN9 USW MON BEL ESP SWE FRA GBR ALE AUT NED ITA USA CAN
Resultados nas carreiras da American Open-Wheel (Chave) (Carreiras en negra indican pole position)
USAC Ano Equipo 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 Ranquing Puntos 1976 Interscope Racing PHX TRE INDY MIL POC MCH TWS TRE MIL ONT MCH TWS PHX NC - 1977 Interscope Racing ONT PHX TWS TRE INDY MIL POC MOS MCH TWS MIL ONT MCH PHX 12º 935 1978 Interscope Racing PHX ONT TWS TRE INDY MOS MIL POC MCH ATL TWS MIL ONT MCH TRE SIL BRH PHX 8º 2662 1979 Interscope Racing ONT TWS INDY MIL POC TWS MIL NC - 1981-82 Interscope Racing INDY POC ILL DUQ ISF INDY NC -
PPG Indycar Series (key) (Carreiras en negra indican pole position) Ano Equipo 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 Ranq Puntos 1979 Interscope Racing PHX ATL ATL INDY TRE TRE MCH MCH WGL TRE ONT MCH ATL PHX 6º 1473 1980 Interscope Racing ONT INDY MIL POC MDO MCH WGL MIL ONT MCH MEX PHX 15º 601 1983 Interscope Racing ATL INDY 20º 14 Patrick Racing MIL CLE MCH ROA POC RIV MDO MCH CPL LAG PHX 1984 Interscope Racing LBH PHX INDY MIL POR MEA CLE MCH ROA POC MDO SAN MCH PHX LAG CPL 10º 53 1985 Interscope Racing LBH INDY MIL POR MEA CLE MCH ROA POC MDO SAN MCH LAG PHX MIA 24º 14 1986 March Engineering PHX LBH INDY MIL POR MEA CLE TOR MCH POC MDO SAN MCH ROA LAG PHX MIA NC 0 1987 Interscope Racing LBH PHX INDYWth1 MIL POR MEA CLE TOR 42º 0 MCH POC ROA MDO NAZ LAG MIA 1 Lesionado, substituído por Al Unser
Indy Racing League Ano Equipo 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Ranq Puntos 1996 Team Menard WDW PHX INDY 29º 28 1996-1997 Chitwood Motorsports NHM LVS WDW PHXRpl INDY TXS PPI CLT NHM LVS 42º 22 1998 Team Pelfrey WDW PHX INDY TXS NHM DOV CLT PPIR ATL TXS LVS NC –
500 Millas de Indianápolis Ano Chasis Motor Saída Final Equipo 1977 Parnelli VPJ6B Cosworth 7 20 Interscope Racing 1978 Parnelli VPJ6B Cosworth 2 18 Interscope Racing 1979 Parnelli VPJ6C Cosworth 27 4 Interscope Racing 1980 Parnelli VPJ6C Cosworth 16 7 Interscope Racing 1981 Interscope 81 Cosworth 21 27 Interscope Racing 1982 Interscope 03 Cosworth 9 22 Interscope Racing 1983 March 83C Cosworth 21 21 Interscope Racing 1984 March 84C Cosworth 11 9 Interscope Racing 1985 March 85C Cosworth 17 17 Interscope Racing 1986 March 86C Buick 16 23 March Engineering 1987 Penske PC-16 ChevroletAccidente na práctica1 Team Penske 1996 Lola T95/00 Menard-Buick 332 7 Team Menard 1998 Dallara Oldsmobile NSC Team Pelfrey
1 Al Unser sucedeu a Ongais como piloto do coche. Unser gañou as 500 Millas de Indianápolis cun March-Cosworth que fora un show car. 2 Despois de que Scott Brayton morrese nun choque de práctica cun coche de apoio, Ongais conduciu o coche que Brayton cualificou na pole; baixo as regras da USAC, o coche tiña que comezar o último.
Resultados nas 24 Horas de Le Mans Ano Equipo Co-Pilots Coche Clase Voltas Pos. xeral Pos. clase 1980 Kremer Racing Team Malardeau Ted Field Jean-Louis Lafosse Porsche 935-K3/80 Gr.5SP 2.0+ 89 Ret Ret 1982 Kremer Racing Interscope Racing Ted Field Bill Whittington Porsche C-K5 Gr.C 25 Ret Ret 1988 Italiya Sport Team Le Mans Co. Toshio Suzuki Michel Trollé March 88S-Nissan C1 74 Ret Ret
Notas
Referencias
Véxase tamén
Ligazóns externas F1 Rejects profile
Categoría:Nados en 1942 Categoría:Finados en 2022 Categoría:Pilotos das 24 Horas de Daytona Categoría:Pilotos das 24 Horas de Le Mans Categoría:Pilotos de Fórmula 1 dos Estados Unidos de América Categoría:Pilotos de Fórmula 1 de Ensign Categoría:Pilotos das Indy Car Series Categoría:Pilotos das 500 Millas de Indianápolis Categoría:Nados en Hawai