Werner Theodor Otto Forßmann, máis coñecido como Werner Forßmann ou Werner ForssmannA letra -ß é transcrita tamén como -ss., nado o 29 de agosto de 1904 en Berlín e finado o 1 xuño de 1979 en Schopfheim, Baden-Württemberg, foi un médico alemán, cirurxián, urólogo e cardiólogo que inventou o cateterismo cardíaco. Cando publicou un artigo detallando como se autoexperimentou con esta técnica, o seu xefe e a comunidade médica repudiárono, resultando no seu despedimento. Forßmann permaneceu esquecido durante 27 anos até que, en 1956, foi recoñecido polo mundo científico e galardoado co Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina.
Traxectoria
Formación Werner Forßmann era o fillo únicoWerner Forßmann: Selbstversuch. Erinnerungen eines Chirurgen. Deutscher Bücherbund Stuttgart 1972, Lizenzausgabe des Deutschen Bücherbundes Stuttgart 1972, Lizenzausgabe des Droste Verlag, Düsseldorf 1972, páx. 9. do avogado Julius Forssmann, de orixe finlandesa e da súa esposa Emmy, de solta Hindenberg, prusiana.Forßmann, Werner Theodor Otto In: Bernhard Kupfer: Lexikon der Nobelpreisträger. Patmos-Verlag, Düsseldorf 2001, ISBN 3-491-72451-1, S. 221. Os seus pais valoraban unha boa educación e graduouse no Archanische Gymnasium de Berlín-Tempelhof.Werner Forßmann: Selbstversuch. Erinnerungen eines Chirurgen. Deutscher Bücherbund Stuttgart 1972, Lizenzausgabe des Droste Verlag, Düsseldorf 1972, S. 22. Renate Forssmann-Falck: Werner Forssmann: A Pioneer of Cardiology. The American Journal of Cardiology 79, 1. März 1997. (Volltext) O pai foi enviado como soldado na Primeira guerra mundial, e morreu en 1916 en Swistelniki, Galicia dos Cárpatos, cando Werner tiña doce anos.Werner Forßmann: Selbstversuch. Erinnerungen eines Chirurgen. Deutscher Bücherbund Stuttgart 1972, Lizenzausgabe des Droste Verlag, Düsseldorf 1972, S. 39. Forßmann creceu entón coa súa nai e a súa avoa Helene Hindenberg, e foi influenciado polo seu tío Walter Hindenberg, que dirixía un consultorio de médico rural.Werner Forßmann: Selbstversuch. Erinnerungen eines Chirurgen. Deutscher Bücherbund Stuttgart 1972, Lizenzausgabe des Droste Verlag, Düsseldorf 1972, Páxs. 20 e 70–71.
En 1922 comezou a estudar medicina na Universidade Friedrich Wilhelm de Berlín, a actual Universidade Humboldt. Nese tempo, foi membro da Akademische Liedertafel Berlin.100 Jahre Sondershäuser Verband akademisch-musikalischer Verbindungen. 1867–1967. Festschrift des Sondershäuser Verbandes. Aachen 1967, páx. 105. SV-Handbuch, Ausgabe 3/2002, páx. 376.
Carreira En 1929 doutorouse en Medicina.Werner Forßmann: Ueber die Wirkung der Leberfütterung auf das rote Blutbild und den Cholesterinspiegel im Serum des gesunden Menschen. Medizinische Dissertation, Berlin 1929. A súa tese Sobre o efecto da alimentación do fígado sobre o hemograma e o nivel de colesterol no soro de persoas sans baseouse no tratamento exitoso da anemia perniciosa mediante a administración de vitamina B12 en forma de extractos de fígado.Werner Forßmann: Selbstversuch. Erinnerungen eines Chirurgen. Deutscher Bücherbund Stuttgart 1972, Lizenzausgabe des Droste Verlag, Düsseldorf 1972, S. 80. Despois de completar o seu doutoramento, Forßmann traballou nunha clínica xinecolóxica en Berlín-Spandau onde lle encomendaron principalmente enfermidades sépticas, febre infantil, eliminación de abortos espontáneos, e o tratamento con diatermia da inflamación vaxinal crónica, que describiu como a actividade máis aburrida. Despois de só tres meses, comezou a traballar como médico asistente na Clínica Auguste Victoria, o actual Hospital Werner Forßmann, en Eberswalde.Werner Forßmann: Selbstversuch. Erinnerungen eines Chirurgen. Deutscher Bücherbund Stuttgart 1972, Lizenzausgabe des Droste Verlag, Düsseldorf 1972, S. 92–93. Alí traballou co cirurxián e director da clínica Richard Schneider. Desde o primeiro momento, Schneider confioulle numerosos exames e operacións e deulle unha formación integral en cirurxía.Werner Forßmann: Selbstversuch. Erinnerungen eines Chirurgen. Deutscher Bücherbund Stuttgart 1972, Lizenzausgabe des Droste Verlag, Düsseldorf 1972, S. 96.
Cateterismo cardiaco Tamén en 1929, realizou o primeiro cateterismo cardíaco en humanos, documentado por unha imaxe de raios X. Uns anos despois, demostrou que os medios de contraste poden usarse con seguridade no corazón humano. Especialmente nos anos posteriores á Segunda guerra mundial, André Frédéric Cournand e outros médicos asumiron o seu traballo; constitúen a base do diagnóstico cardíaco moderno.
Forßmann xa se ocupara de diagnósticos cardíacos durante os seus tempos de estudante. Segundo as súas propias declaracións, o seu autoexperimento baseouse no traballo de Claude Bernard, Auguste Chauveau e Étienne-Jules Marey sobre animais domésticos, especialmente cans e cabalos.
Bernard publicara unha xilografía no libro de texto Leçons de Physiologie Operatoire. Mostrou o cateterismo dun can deitado de costas cun tubo introducido a través dunha xugular externa aberta para poder medir a presión dentro do corazón. Forßmann trasladou este método de exame aos humanos, escollendo o brazo máis accesible como acceso en lugar do pescozo. Investigou a posibilidade dun cateterismo nos cadáveres e, mediante unha autopsia, comprobou que podía penetrar no corazón cun tubo desde o brazo.Diana Berry: Pioneers in cardiology. Werner Forssmann – sowing the seeds for selective cardiac catheterization procedures in the twentieth century. European Heart Journal 30 (11), 2009, S. 1296–1297. (Volltext)
Procedemento miniatura| Auguste Chauveau con asistentes realizando o cateterismo cardíaco dun cabalo.|250x250px miniatura|Radiografía de cateterismo cardíaco por Werner Forssmann, 1929.|250x250px Algúns aspectos do procedemento son contraditorios segundo a súa autobiografía e os escritos de 1929.Werner Forßmann: Selbstversuch. Erinnerungen eines Chirurgen. Deutscher Bücherbund Stuttgart 1972, Lizenzausgabe des Droste Verlag, Düsseldorf 1972, S. 102–104. Accedía pola vea cefálica esquerda, unha gran vea sanguínea situada na parte exterior do brazo. Empuxou o catéter 65 centímetros no ventrículo dereito e levouno pola vea do brazo superior á vea subclavia e desde alí pola vea braquiocefálica e a vea cava superior (vea cava superior) cara á aurícula dereita. Documentou isto cunha radiografía,Werner Forßmann: Die Sondierung des Rechten Herzens. Klinische Wochenschrift 8 (45), 1929, S. 2085–2087. para a que entrou na bodega de raios X da clínica co catéter inserido e, coa axuda dunha enfermeira de raios X, tomou unha foto do tubo no ventrículo dereito.
O 5 de novembro, a Klinische Wochenschrift publicou o seu artigo, porén, como a súa conferencia da Sociedade Alemá de Cirurxía en 1931, atopou pouca resonancia profesional.Eckart Roloff: Vorstoß in die Lebensadern. Untersuchungen mit dem Herzkatheter. Zur Verleihung des Medizinnobelpreises an Werner Forßmann vor 50 Jahren. In: Rheinischer Merkur Nr. 49 vom 7. Dezember 2006, S. 31. Forßmann presentou o cateterismo como alternativa ás inxeccións intracardíacas, que se usaban en tratamentos agudos e eran moi arriscadas, pola posíbel lesión do corazón e dos vasos circundantes, co fin de garantir un tratamento farmacolóxico local rápido.
No artigo, tamén relata un caso clínico no que usou a técnica para tratar un paciente con peritonite purulenta, aínda que o paciente faleceu despois dunha breve mellora. Segundo a súa autobiografía, o paciente só foi tratado despois de que Forßmann comprobase a eficacia do catéter en si mesmo.
Na autopsia atopou realmente o catéter no corazón e na vea cava inferior; non puido atopar ningunha lesión nas veas provocada polo catéter.Werner Forßmann: Selbstversuch. Erinnerungen eines Chirurgen. Deutscher Bücherbund Stuttgart 1972, Lizenzausgabe des Droste Verlag, Düsseldorf 1972, S. 104–105. Ramona Braun: Voyaging in the Vein: Medical Experimentation with Heart Catheters in the Twentieth Century. Nucleus 26, 2011, S. 132–158.
Forßmann e Schneider contactaron con varios médicos respectados para as súas futuras carreiras. Entre eles estaban Wilhelm His, famoso polo seu descubrimento de como o corazón transmite os estímulos (feixe de His), e o coñecido cirurxián August Bier. Non obstante, ambos estiveron a piques de retirarse e declinaron.Werner Forßmann: Selbstversuch. Erinnerungen eines Chirurgen. Deutscher Bücherbund Stuttgart 1972, Lizenzausgabe des Droste Verlag, Düsseldorf 1972, S. 106.
Acusacións de plaxio miniatura| Ferdinand Sauerbruch (1932).|350x350pxDespois de que os seus traballos e publicacións en cardioloxía recibisen críticas e pouco interese, Werner Forßmann dedicouse á cirurxía e á uroloxía.
Ferdinand Sauerbruch, xefe da Charité, non lle pagou inicialmente a Forßmann, e informou a Rudolf Nissen. O artigo sobre o autoexperimento apareceu pouco despois da cita no semanario clínico;Werner Forßmann: Selbstversuch. Erinnerungen eines Chirurgen. Deutscher Bücherbund Stuttgart 1972, Lizenzausgabe des Droste Verlag, Düsseldorf 1972, S. 98. ao mesmo tempo, un diario de Berlín cualificou o intento de sensación. Forßmann foi entón confrontado con acusacións de plaxio por parte de Ernst Unger e Fritz Bleichröder, que uns anos antes investigaran a aplicación de principios activos a través dun catéter en vasos próximos ao corazón (Unger puxo un catéter a Bleichröder). Nun xuízo, no que Bleichröder se queixou de dores no peito, probabelmente tamén tiñan o corazón cateterizado, pero non o documentaron. Neste contexto, Unger escribiu unha carta a Ferdinand Sauerbruch. Este non sabía nada da publicación e despediu a Forßmann dicíndolle: "Con trucos como este, cualificaste como profesor nun circo e non nunha clínica alemá decente. Despois deste despedimento, Forßmann volveu a Eberswalde, onde o seu anterior posto xa quedara vacante de novo.Werner Forßmann: Selbstversuch. Erinnerungen eines Chirurgen. Deutscher Bücherbund Stuttgart 1972, Lizenzausgabe des Droste Verlag, Düsseldorf 1972, S. 108. Década dos 50. Concesión do Premio Nobel Non foi até a década de 1950 cando tivo a oportunidade de ver un hospital infantil de Basilea que utilizaba un moderno cateterismo cardíaco baseado no seu.Werner Forßmann: Selbstversuch. Erinnerungen eines Chirurgen. Deutscher Bücherbund Stuttgart 1972, Lizenzausgabe des Droste Verlag, Düsseldorf 1972, S. 339 ff. En 1951, o médico inglés John McMichael invitouno a Londres para traballar nun filme sobre o cateterismo cardíaco. Na viaxe coñeceu a Henry Hallett Dale, tamén Nobel de Medicina.Werner Forßmann: Selbstversuch. Erinnerungen eines Chirurgen. Deutscher Bücherbund Stuttgart 1972, Lizenzausgabe des Droste Verlag, Düsseldorf 1972, S. 343 ff. En 1954, Otto Goetze, o presidente da Sociedade Alemá de Cirurxía, pediu a Forßmann que dese unha conferencia sobre a historia do cateterismo cardíaco na reunión anual, e este aceptou. Nese mesmo ano, recibiu a Medalla Leibniz da Academia Alemá de Ciencias de Berlín polos seus servizos á cirurxía cardíaca terapéutica.Autobiografie von Werner Forßmann auf den Seiten der Nobelstiftung zur Preisverleihung 1956 (englisch). Abgerufen auf nobelprize.org am 16. Februar 2014; erschienen in: Nobel Lectures, Physiology or Medicine 1942–1962, Elsevier Publishing Company, Amsterdam 1964.