Eugenio Espinosa de los Monteros e Bermejillo, nado en Madrid o 28 de outubro de 1880Núñez Calvo, 2004, p. 292 e finado na mesma cidade o 16 de febreiro de 1954, foi un militar e diplomático español. Oficial de Estado Maior, chegou a dirixir a Escola Superior de Guerra de Madrid en varias ocasións. Tras o golpe de estado e o posterior estalido da Guerra civil española fuxiu á zona sublevada, onde ocupou diversos postos políticos e militares. As forzas ao seu mando foron as primeiras en entrar en Madrid, ao final da contenda. Durante a Segunda Guerra Mundial foi embaixador en Alemaña, cargo que ocupou entre 1940 e 1941.

Traxectoria Primeiros anos e carreira militar

Naceu no seo dunha familia de tradición miliitar pois era fillo do militar e embaixador Carlos Espinosa de los Monteros e Sagaseta de Ilurdoz e da aristócrata María de los Dolores Bermejillo e García-Menocal e foi o irmán menor de Carlos Espinosa de los Monteros e Bermejillo

Durante a súa mocidade viviu e estudou en Viena, onde o seu pai estivo destinado como agregado militar e alí aprendeu alemán. En 1894 ingresou na Academia de Infantaría,Núñez Calvo, 2004, p. 292. da que saíu licenciado con 15 anos; partiu xunto co seu irmán maior Carlos cara a Cuba, onde participaron en diversos combates e nos que que conseguiron diversos recoñecementos ao seu valor. Realizou estudos de Estado Maior, pasando a formar parte do Corpo de Estado Maior.

Posteriormente, foi nomeado xentilhome de cámara con exercicio do rei Alfonso XIII. esquerda|miniatura|Eugenio Espinosa de los Monteros en 1904, o día da súa voda con María del Carmen Dato e Barrenechea, filla do político Eduardo Dato. En novembro de 1904, contraeu matrimonio en Madrid na capela do asilo do Corazón de Jesús con María del Carmen Dato e Barrenechea, 3ª duquesa de Dato, unha das fillas do varias veces presidente do Consello de Ministros Eduardo Dato,Atienza 1963, p. 5 con quen tivo descendencia.

Chegou a ser secretario e conselleiro da Compañía dos Ferrocarrís de Madrid a Zaragoza e Alacant (MZA).López Morell, 2005, p. 442

Despois da proclamación da Segunda República, ascendeu ao rango de xeneral de brigada o 5 de marzo de 1934. Foi xefe do Estado Maior da III Inspección do Exército. O 13 de xuño de 1935 foi nomeado xefe da Escola Superior de Guerra, cargo que seguía ocupando até o comezo da Guerra civil.Ortiz Villalba, 2005, p. 144

Guerra civil e represión no Madrid da posguerra Ao producirse o golpe de xullo de 1936 atopábase en Madrid e refuxiouse na Embaixada de Francia,Thomas, 1976, p. 980 de onde conseguiu ser evacuado e se trasladou á zona sublevada onde ostentou diversos cargos. Así, no primeiro goberno de Franco, o 8 de febreiro de 1938, foi nomeado subsecretario de Asuntos Exteriores onde estaba ás ordes do xeneral Francisco Gómez-Jordana.Escudero, 1994, p. 30 Por mor do seu posto como subsecretario ocupou un posto na Xunta de Relacións Culturais do Ministerio.Delgado Gómez-Escalonilla, 2012, p. 85n Liderou xunto con Joaquín Rodríguez de Gortázar a comitiva española que acudiu ao Congreso de Núremberg na Alemaña nazi de 1938. Foi cesado como subsecretario de Exteriores en marzo de 1939.Escudero, 1994, p. 30

En febreiro de 1939, foi nomeado comandante do I Corpo de Exército franquista,Montoliú, 2000, p. 20 cuxas forzas asediaban a capital de España, e ao mes seguinte cesou como subsecretario de Exteriores. Coincidindo co final da contenda, o 29 de marzo dese ano as súas tropas foron as primeiras que ocuparon Madrid.Thomas, 1976, p. 980.García Pérez, 1994, p. 165 Posteriormente desempeñou os cargos de gobernador militar de MadridGarcía Pérez, 1994, p. 165 e de director da Escola Superior de Guerra. O 11 de outubro de 1939 foi nomeado xefe da VIII Rexión Militar, con sede na Coruña.

Entre abril e agosto de 1939, como comandante do I Corpo de Exército franquista e primeiro gobernador militar, organizou a represión e numerosos fusilamentos en Madrid. Non hai probas de que interviñese na condena á morte das 13 rosas, que fora ditaminada polo Consello Permanente de Guerra número 9, o 3 de agosto de 1939, dous días antes do fusilamento. Este tribunal militar estaba formado polo coronel de infantaría Cerdeño Gurdich como presidente do consello de guerra, polos capitáns Sigüenza Prata e Ruiz Feingenspan e o tenente Sarte Julia como vogais e polo capitán García Marco como vogal relator.

Embaixador en Alemaña miniatura|Comitiva española en Berlín, 1940. Xunto a Serrano Suñer e Himmler aparece Espinosa de los Monteros (segundo pola dereita). En xullo de 1940 foi nomeado embaixador de España na Alemaña nazi,Tusell (1990), p. 597 en virtude ás súas simpatías pronazis xa que falaba alemán. Espinosa de los Monteros substituía no cargo ao almirante Antonio Magaz, que chegara a manter algunha aversión cara ao nazismo. No entanto, desde moi pronto empezou a haber conflitos. Cando en setembro Ramón Serrano Suñer foi en viaxe oficial a Berlín, nin sequera se reuniu con Espinosa de los Monteros e mantívoo afastado mentres tiveron lugar os encontros cos funcionarios nazis. Uns meses despois, en novembro, volveu repetirse esta situación. Os propios diplomáticos alemáns tampouco mostraron moito interese en reunírense con Espinosa de los Monteros.

En decembro de 1940, Espinosa de los Monteros tentou dimitir como embaixador, sen éxito. Polo seu cargo como embaixador en Alemaña, formou parte do séquito que acompañou a Franco a Hendaia en ocasión da súa entrevista con Hitler en outubro de 1940, aínda que non estivo presente nas conversacións entre ámbolos dous mandatarios. Segundo as memorias de Heinz Linge, xefe de protocolo e axudante persoal de Adolf Hitler, foi Espinosa de los Monteros quen, pese ao inicial interese de Francisco Franco por entrar na Segunda Guerra Mundial, desaconsellou a proposta, gañándose con iso a inimizade do réxime nazi. Con todo, debido ás fortes desavinzas con Serrano Suñer, a mediados de 1941 acabaría sendo substituído como embaixador por José Finat.Bowen, 2006, p. 46Payne, 2008, p. 160.

Carreira posterior O 13 de agosto de 1941, foi nomeado capitán xeral de Baleares e, posteriormente, en xaneiro de 1942, capitán xeneral de VI Rexión Militar, con sede en Burgos. Rumoreouse entón que estaba implicado nunha conspiración golpista contra Franco. A finais de marzo o xeneral Espinosa de los Monteros, durante a súa toma de posesión da capitanía xeral de Burgos lanzou unha dura crítica contra Serrano Suñer —chamouno traidorTusell (1990), p. 602 aínda que sen nomealo directamente— ao rememorar a súa etapa de embaixador de España en Berlín:

O xeneral Franco reaccionou destituíndo fulminantemente a Espinosa de los Monteros, aínda que para compensar —«seguindo a norma que adoptaba sempre que se producían conflitos no seo do bloque hexemónico, a saber, castigando aos dous bandos en liza»— tamén destituíu ao secretario de Serrano Suñer e entón xefe do Servizo Exterior de Falange, Ximénez de Sandoval.Heine (1983), p. 257 Espinosa de los Monteros non volveu ocupar ningún posto durante os seguintes anos.

Entre o 11 de outubro de 1945 até o 29 de outubro de 1946, Espinosa de los Monteros formou parte do Consello Supremo de Xustiza Militar (CSJM), data en que pasou á reserva por cumprir a idade regulamentaria.

Faleceu en Madrid o 16 de febreiro de 1954.Malia que algunhas fontes sinalan que faleceu no 1953.

Notas

Referencias

Véxase tamén

Bibliografía

Categoría:Nados en Madrid Categoría:Militares da guerra civil española do bando sublevado Categoría:Embaixadores de España en Alemaña Categoría:Nados en 1880 Categoría:Finados en 1954 Categoría:Wikipedia:Páxinas con traducións non revisadas