O acueduto romano de San Lázaro é unha construción de enxeñaría civil para o transporte de auga. Está situado en Mérida, na provincia de Badaxoz (Estremadura, España). É unha das tres tubaxes que subministraban auga a Emerita Augusta, como se chamaba Mérida na época romana, e era a capital da provincia Lusitania. Ten case 1.000 metros de lonxitude e atravesaba a depresión do río Albarregas. A súa construción datase no século I.
En 1912, declarouse Monumento Nacional, Forma parte do Conxunto arqueolóxico de Mérida, declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO en 1993.
Historia Para abastecer de auga a cidade de Augusta Emerita, construíronse varios encoros e captáronse mananciais que se canalizaron cara aos acuedutos correspondentes. Catro acuedutos chegaban a Mérida: o acueduto de Rabo de Buey-San Lázaro, o Acueduto dos Milagros, o Acueduto de Cornalvo e un cuarto, descuberto recentemente, que abastecía os ''Castellum Aquae ou depósitos de auga. A auga recollíase principalmente de dous encoros, o de Proserpina e o de Cornalvo, aínda que esta teoría é cuestionable, xa que os romanos adoitaban recoller auga de mananciais e non de augas encoradas ou estancadas, xa que estas últimas eran propensas á aparición de enfermidades.
Varios estudos non lograron aclarar as datas de inicio e finalización das obras nin as etapas da súa construción.
Características Os materiais empregados principalmente son ladrillos e bloques de granito. O acueduto vai desde o norte e noroeste de Mérida, onde se atopan as fontes de Las Tomas, Valhondo e Casa Herrera, ata a propia cidade.
Os primeiros tramos eran subterráneos e tiñan entradas para que o persoal de mantemento puidese limpalos. Hoxe en día só se conservan tres piares e os arcos intermedios, aínda que se poden atopar restos del na "Casa do Anfiteatro", onde hai un depósito de auga e unha gárgola con forma de cabeza de león. Cando se abriu un paso peonil baixo o acueduto, descubriuse que no seu interior había unha canle de chumbo e dúas de cerámica.
Reconstrución do século XVI miniatura|esquerda|O acueduto do século XVI No século XVI, construíuse un novo acueduto empregando moitos dos perpiaños do antigo. En 1985, este segundo acueduto declarouse Ben de Interese Cultural coa categoría de Monumento.
O primeiro andar ten arcos con once dovelas. Os piares teñen unha planta rectangular composta por perpiaños almofadados en nove fileiras. O seu remate está coroado por unha cornixa moldurada.
O segundo andar, ou fileira de columnas, está construído con perpiaños máis irregulares que os inferiores, intercalados periodicamente con fileiras paralelas de ladrillos, catro fileiras de ladrillos por catro fileiras de perpiaños. Os piares son cruciformes, non rectangulares. A súa auga flúe en dous canais: un leva a un encoro chamado "piscina limari" no anfiteatro, e o outro leva ao foro municipal. O encoro está cuberto por unha bóveda de ladrillo e ten unha planta cadrada.
Notas
Referencias
Véxase tamén
Bibliografía
Outros artigos Conxunto arqueolóxico de Mérida
Ligazóns externas
Categoría:Patrimonio da Humanidade en Estremadura Categoría:Mérida