O rito armenio é o rito litúrxico empregado pola Igrexa apostólica armenia e a Igrexa católica armenia. Está relacionado tanto co rito bizantino como co siríaco occidental.
Características dereita|miniatura|Divina Liturxia armenia no mosteiro de Tatev. O rito armenio está documentado desde o século V e practicamente non experimentou cambios desde entón. Foi influenciado ao longo dos séculos polos ritos bizantino e siríaco occidental. dereita|miniatura|Divina Liturxia católica armenia, durante a Anáfora.
Disposicións da igrexa De acordo coa antiga tradición, o santuario (espazo litúrxico) está orientado cara ao leste (cara ao sol nacente), e o Santo dos Santos (ou Portas Reais) está separado do resto da igrexa por unha cortina cuxa orixe se atopa no Templo de Xerusalén. O baptisterio xeralmente está situado ao norte (lado esquerdo). A Igrexa armenia, a diferenza doutras igrexas orientais, permite o órgano durante a celebración da Divina Liturxia. Os templos adoitan contar con grandes lámpadas de araña, símbolos do paraíso e da luz do Espírito Santo. É costume que as mulleres cubran a cabeza. Algunhas igrexas aínda manteñen o antigo costume de separar homes e mulleres. Poucas igrexas armenias carecen de bancos.
Lingua litúrxica A lingua litúrxica empregada é o armenio clásico ou gravar.
Liturxia eucarística A única liturxia empregada é a "Divina Liturxia do noso Santo Doutor e Beato Padre Gregorio o Iluminador". A liturxia eucarística, que dura aproximadamente tres horas, comeza coa despedida dos catecúmenos, seguida da Gran Entrada (dos oblatos sagrados). A preparación do pan e do viño ten lugar durante a parte preparatoria da Divina Liturxia, ao comezo, cando se corre o veo (as oracións de preparación son as de San Xoán Crisóstomo, Atanasio e outros Pais da Igrexa). A Igrexa armenia tivo varias anáforas, pero agora só conserva unha. A comuñón dáse en ambas as formas. As mulleres son convidadas a cubrirse a cabeza durante a Sagrada Comuñón. De acordo coa antiga tradición, o pan é sen fermento e o viño sérvese sen auga. Algunhas igrexas armenias da diáspora comezaron recentemente a practicar a hospitalidade eucarística (dar comuñón a non armenios).
Calendario e ano litúrxico O calendario gregoriano foi adoptado pola Igrexa apostólica armenia o 6 de novembro de 1923, coa excepción das eparquías de Tbilisi, Grecia, Romanía e o patriarcado armenio de Xerusalén, que permaneceron fieis ao calendario xuliano. As festas da Epifanía e do Nadal celébranse o mesmo día.
Notas
Categoría:Cristianismo en Armenia