Jorge Agustín Nicolás Ruiz de Santayana y Borrás, máis coñecido como George Santayana, nado en Madrid o 16 de decembro de 1863 e finado en Roma o 26 de setembro de 1952, foi un filósofo, ensaísta, poeta e novelista español. Santayana, que creceu e se educou nos Estados Unidos, escribiu todas as súas obras en inglés e está considerado un home de letras estadounidense.
Como filósofo, Santayana é coñecido por aforismos como «Só os mortos viron o fin da guerra», e pola súa definición de beleza como «pracer obxectualizado». Aínda que ateo, Santayana respectaba a cultura dos valores, as prácticas e a cosmovisión católica española, na que se criou. Como intelectual, George Santayana foi un crítico cultural de ampla gama en varias disciplinas académicas.
Á idade de corenta e oito anos deixou o seu posto de profesor na Universidade Harvard e regresou a Europa, onde morreu. O seu último desexo foi ser enterrado no Panteón Español de Roma. A súa cita máis famosa é probablemente «Quen non pode lembrar o pasado está condenado a repetilo», de La razón en el sentido común, o primeiro dos cinco volumes da súa obra La vida de la razón.
Traxectoria
Infancia George Santayana naceu o 16 de decembro de 1863 na rúa de San Bernardo de Madrid e pasou a súa primeira infancia en Ávila. A súa nai, Josefina Borrás, era filla dun funcionario español en Filipinas e el era o único fillo do seu segundo matrimonio."George Santayana" at the Stanford Encyclopedia of Philosophy . Consultado o 25 de abril de 2021. O primeiro marido de Josefina Borrás foi George Sturgis, un comerciante de Boston da empresa Russell & Sturgis de Manila. Tivo cinco fillos con el; dous deles morreron na infancia. Viviu en Boston durante uns anos despois da morte do seu marido en 1857; en 1861, mudouse cos seus tres fillos superviventes a Madrid. Alí atopou a Agustín Ruiz de Santayana, un vello amigo dos seus anos en Filipinas. Casaron en 1862. Funcionario colonial, Ruiz de Santayana era pintor e intelectual de pouca importancia. A familia viviu en Madrid e Ávila.
En 1869 Josefina Borrás de Santayana regresou a Boston cos seus tres fillos de Sturgis, porque lle prometera ao seu primeiro marido crialos nos Estados Unidos. Deixou a Jorge, de seis anos, co pai deste en España. Jorge e o seu pai seguírona a Boston en 1872. Ao seu pai, ao non gustarlle nin Boston nin a actitude da súa muller, volveu axiña só a Ávila, onde permaneceu o resto da súa vida. Jorge só o volveu ver cando entrou no Harvard College e comezou a pasar as vacacións de verán en España. Aínda que Santayana foi criado e educado nos Estados Unidos desde os oito anos e identificouse como estadounidense, sempre conservou un pasaporte español válido.Santayana, George, "Apologia Pro Mente Sua", en P. A. Schilpp, The Philosophy of George Santayana (1940), 603. Nalgún momento durante este período, o seu nome, Jorge, foi anglicizado ao seu equivalente en inglés: George.
Educación Santayana asistiu á Boston Latin School e á Harvard College, onde estudou baixo os filósofos William James e Josiah Royce e estivo involucrado en once clubs. Foi fundador e presidente do Philosophical Club, membro da sociedade literaria coñecida como O.K., editor e debuxante de The Harvard Lampoon, uniuse a un dos "Final Clubs" de Harvard, o Delphic Club, e cofundou a revista literaria The Harvard Monthly.Parri, Alice Two Harvard Friends: Charles Loeser and George Santayana En decembro de 1885, interpretou o papel de Lady Elfrida en Robin Hood no teatro Hasty Pudding, seguido da produción Papillonetta na primavera do seu último ano.Garrison, Lloyd McKim, An Illustrated History of the Hasty Pudding Club Theatricals, Cambridge, Hasty Pudding Club, 1897. Recibiu a súa A.B. summa cum laude en 1886 e foi elixido membro da fraternidade estudantil Phi Beta Kappa.Who Belongs To Phi Beta Kappa , Sitio web de Phi Beta Kappa, consultado o 4 de outubro de 2009 En 1886, Santayana estudou durante dous anos en Berlín. Despois volveu a Harvard para escribir a súa tese sobre Hermann Lotze (1889).George Santayana, Lotze's system of philosophy, Ph.D., 1889 Foi profesor en Harvard de 1889 a 1912, pasando a formar parte da Idade de Ouro do Departamento de Filosofía da Universidade de Harvard. Algúns dos seus estudantes de Harvard fixéronse famosos por dereito propio, incluíndo Conrad Aiken, W. E. B. Du Bois, T. S. Eliot, Robert Frost, Horace Kallen, Walter Lippmann e Gertrude Stein. Wallace Stevens non estaba entre os seus estudantes, pero fíxose amigo.Lensing, George S. (1986). Wallace Stevens: A Poet's Growth. LSU Press. 313 pp. . pp. 12–13. De 1896 a 1897, Santayana estudou no King's College de Cambridge.
Vida en Europa miniatura|esquerda|Santayana ao comezo da súa carreira. En 1912, Santayana renunciou ao seu posto en Harvard para pasar o resto da súa vida en Europa. Aforrara cartos e fora axudado por un legado da súa nai. Despois dalgúns anos en Ávila, París e Oxford, despois de 1920, comezou a invernar en Roma, onde finalmente viviu todo o ano ata a súa morte. Durante os seus 40 anos en Europa, escribiu 19 libros e rexeitou varios postos académicos prestixiosos. Moitos dos seus visitantes e correspondentes eran estadounidenses, incluído o seu asistente e eventual testamenteiro literario, Daniel Cory. Máis tarde na súa vida, Santayana tivo unha boa situación económica, en parte porque a súa novela de 1935, The Last Puritan («O último puritano»), se convertera nun éxito de vendas inesperado. Pola súa banda, axudou financeiramente a varios escritores, incluído Bertrand Russell, con quen estaba en desacordo fundamental, filosoficamente e politicamente.
A única novela de Santayana, The Last Puritan, é un Bildungsroman centrado no crecemento persoal do seu protagonista, un puritano chamado Oliver Alden. Persons and Places («Personas e lugares») é unha autobiografía. Estas obras tamén conteñen moitas das súas opinións máis agudas e bons mots. Escribiu libros e ensaios sobre unha ampla gama de temas, incluíndo filosofía de tipo menos técnico, crítica literaria, historia das ideas, política, natureza humana, moral, a influencia da relixión na cultura e psicoloxía social, todos con considerable enxeño e humor.
Aínda que os seus escritos sobre filosofía técnica poden ser difíciles, outros dos seus escritos son máis accesibles e concisos. Escribiu poemas e algunhas obras de teatro, e deixou unha ampla correspondencia, gran parte dela publicada só desde o ano 2000. Do mesmo xeito que Alexis de Tocqueville, Santayana observou a cultura e o carácter estadounidenses desde o punto de vista dun estranxeiro. Do mesmo xeito que William James, o seu amigo e mentor, escribiu filosofía dun xeito literario. Ezra Pound inclúe a Santayana entre as súas moitas referencias culturais en The Cantos, especialmente en «Canto LXXXI» e «Canto XCV». Santayana adoita considerarse un escritor estadounidense, aínda que se negou a converterse en cidadán estadounidense, residiu na Italia fascista durante décadas e dixo que se sentía máis cómodo, intelectual e esteticamente, na Universidade de Oxford. Aínda que ateo, Santayana considerábase un "católico estético" e pasou a última década da súa vida en Roma baixo o coidado de monxas católicas. En 1941, ingresou nun hospital e convento dirixido pola Pequena Compañía de María (tamén coñecida como as «Monxas Azuis») no Monte Celio, no número 6 da Via Santo Stefano Rotondo de Roma, onde foi coidado polas monxas ata a súa morte en setembro de 1952."George Santayana, 88, Dies in Rome". Harvard Crimson aviso de falecemento do 29 de setembro de 1952. . Véxase tamén Harold Kirker (Outono de 1990), "Santayana in Rome", Bulletin of the Santayana Society, pp. 35–37 para a visita de Kirker a Santayana en Roma durante a guerra. Tras a súa morte, non quixo ser enterrado en terra consagrada, o que fixo problemático o seu enterro en Italia. Finalmente, o consulado español en Roma accedeu a que fose enterrado no Panteón da Obra Pía Española, no cemiterio de Campo Verano, en Roma.
Vida persoal Santayana nunca casou. A súa vida romántica, se é que tivo algunha, non se coñece ben. Algunhas evidencias, incluído un comentario que Santayana fixo ao final da súa vida comparándose con A. E. Housman e as súas amizades con persoas que eran abertamente homosexuais e bisexuais, levaron aos estudosos a especular que Santayana era quizais homosexual ou bisexual, pero non está claro se tivo algunha relación heterosexual ou homosexual real. Algúns historiadores non estarían de acordo con esta avaliación. Por exemplo, o biógrafo de Santayana concluíu que tivo "unha intensa aventura física" con Frank Russell, segundo conde Russell, irmán maior do filósofo Bertrand Russell. O historiador Douglass Shand-Tucci incluíu unha extensa análise da sexualidade de Santayana no seu libro sobre a subcultura homosexual de Boston a finais do século XIX.
Traballos e publicacións filosóficas A principal obra filosófica de Santayana consiste en The Sense of Beauty (1896), a súa primeira monografía en formato libro e quizais a primeira obra importante sobre estética escrita nos Estados Unidos; The Life of Reason (5 vols., 1905–06), o punto álxido da súa carreira en Harvard; Scepticism and Animal Faith (1923); e The Realms of Being (4 vols., 1927–1940). Aínda que Santayana non foi un pragmatista no molde de William James, Charles Sanders Peirce, Josiah Royce ou John Dewey, The Life of Reason é posiblemente o primeiro tratamento amplo do pragmatismo escrito.
Como moitos dos pragmatistas clásicos, Santayana estaba comprometido co naturalismo metafísico. Cría que a cognición humana, as prácticas culturais e as institucións sociais evolucionaran para harmonizar coas condicións presentes no seu contorno. O seu valor pode entón avaliarse pola medida en que facilitan a felicidade humana. O título alternativo de The Life of Reason, «as fases do progreso humano», é indicativo desta postura metafísica.
Santayana foi un dos primeiros partidarios do epifenomenalismo, pero tamén admiraba o materialismo clásico de Demócrito e Lucrecio (dos tres autores sobre os que escribiu en Tres poetas filosóficos, Santayana fala con maior favor de Lucrecio). Tivo en alta estima os escritos de Spinoza, chamándoo o seu «mestre e modelo».George Santayana (1948–1952), The Letters of George Santayana, Libro Oito, p. 8:39
Aínda que ateo,«O meu ateísmo, como o de Spinoza, é a verdadeira piedade cara ao universo e só nega os deuses creados polos homes á súa propia imaxe, para seren servos dos seus intereses humanos». George Santayana, On My Friendly Critics, en Soliloquies in England and Later Soliloquies, 1922 (do Dictionary of American Quotations de Rawson a través de credoreference.com). Consultado o 1 de agosto de 2008.«Santayana xoguetónamente chamábase a si mesmo «ateo católico», pero a pesar de que se mergullou deliberadamente na corrente da vida relixiosa católica, nunca tomou os sacramentos. Nin se consideraba literalmente católico nin os católicos o consideraban católico». Kai Nielsen (xullo de 1974), Empiricism, Theoretical Constructs, and God, «The Journal of Religion», Vol. 54, núm. 3, pp. 199–217 (p. 205), publicado por The University of Chicago Press. tiña unha visión bastante benigna da relixión e describíase a si mesmo como un «católico estético». As opinións de Santayana sobre a relixión están descritas nos seus libros Reason in Religion, The Idea of Christ in the Gospels e Interpretations of Poetry and Religion.
Defendía a supremacía racial e as opinións euxenéticas. Cría que se debía disuadir ás razas superiores de "casar con persoas de orixe inferior".
Legado miniatura|direita|200px|Xunto con Wendell Phillips e John F. Kennedy, Santayana aparece citado nunha placa militar no Veterans Memorial Park en Rhome, Texas.