miniatura|Un aukuras, un tipo de altar de lume do Romuva, unha fe pagá lituana moderna caracterizada como unha "relixión da natureza". Unha relixión da natureza é un movemento relixioso que cre que a natureza e o mundo natural é unha encarnación da divindade, o sacro ou o poder espiritual.Beyer 1998. p. 11. As relixións da natureza inclúen as relixións indíxenas practicadas en diversas partes do mundo por culturas que consideran que o medio ambiente está impregnado de espíritos e outras entidades sacras. Tamén inclúe as crenzas pagás modernas, que se concentran principalmente en Europa e América do Norte.
O termo "relixión da natureza" foi acuñado pola estudosa da relixión Catherine Albanese, quen o usou na obra Nature Religion in America: From the Algonkian Indians to the New Age (1991), e máis tarde pasou a empregalo noutros estudos. Despois de que Albanese desenvolvese o termo, foi empregado por outros académicos que traballan na disciplina.
Definición Catherine Albanese describiu a relixión da natureza como "un centro simbólico e o conxunto de crenzas, comportamentos e valores que o rodea", considerándoa útil para botar luz sobre aspectos da historia que raramente se consideran relixiosos. Nun artigo sobre o tema, o académico canadense de estudos relixiosos Peter Beyer describiu a relixión da natureza como unha "abstracción analítica útil" para referirse a "calquera crenza ou práctica relixiosa na que os devotos consideren a natureza como a encarnación da divindade, a sacralidade, a transcendencia, o poder espiritual ou calquera termo afín que se desexe usar". Continuou sinalando que, deste xeito, a relixión da natureza non era unha "tradición relixiosa identificable" como o budismo ou o cristianismo, senón que abrangue "unha gama de movementos, grupos e redes sociais relixiosos e case relixiosos cuxos participantes poden ou non identificarse cunha das moitas relixións construídas da sociedade global que se referían a moitas outras relixións da natureza".Beyer 1998. p. 16.
miniatura|esquerda|Amatciems, un asentamento de Anastasianismo dos Cedros Sonoros en Drabeši, Letonia. O anastasianismo é un movemento pagán moderno de orixe rusa que sacraliza a natividade ambiental e humana (Rod), e polo tanto é considerado unha "relixión da natureza".
Características comúns Peter Beyer sinalou unha serie de características comúns que cría que compartían as diferentes relixións da natureza. Comentou que, aínda que "hai que ter coidado de non xeneralizar en exceso", sospeitaba que había unha serie de características que "ocorren con suficiente frecuencia" nesas relixións da natureza coñecidas polos estudosos rexistrados como para constituír un patrón.
A primeira destas características comúns foi a "resistencia comparativa da relixión da natureza á institucionalización e lexitimación en termos de autoridades e organizacións sociorrelixiosas identificables", o que significa que os relixionistas da natureza raramente transformaban as súas crenzas relixiosas en estruturas sociopolíticas grandes e visibles como as igrexas. Ademais, sinalou Beyer, os relixionistas da natureza a miúdo tiñan unha "desconfianza concomitante e mesmo un rexeitamento do poder de orientación política". No canto disto, consideraba que entre as comunidades relixiosas da natureza había "unha valoración da comunidade como non xerárquica" e un "optimismo condicional con respecto á capacidade humana e ao futuro".
No eido do medio ambiente, Beyer sinalou que os defensores da natureza mantiñan unha "concepción holística da realidade" e "unha valorización do lugar físico como aspectos vitais das súas espiritualidades". Do mesmo xeito, Beyer sinalou o individualismo que favorecían os relixionistas da natureza. Comentou que aqueles que se adherían a tales crenzas normalmente respectaban a "autoridade carismática e, polo tanto, puramente individual" e poñían unha "forte énfase nos camiños individuais", o que os levaba a crer no "igual valor dos individuos e os grupos". Na mesma liña, tamén comentou a "forte base experiencial" das crenzas relixionistas da natureza, nas que a experiencia persoal é o árbitro final da verdade ou a validez.
Uso dentro do eido académico En abril de 1996, a Universidade de Lancaster no noroeste de Inglaterra celebrou unha conferencia sobre paganismo contemporáneo titulada "A relixión da natureza hoxe: paganismo occidental, xamanismo e esoterismo na década de 1990", e finalmente levou á publicación dunha antoloxía académica co mesmo nome dous anos despois.Pearson, Roberts and Samuel 1998. p. 1.Clifton 2004. p. 8. Este libro, Nature Religion Today: Paganism in the Modern World, foi editado por membros do Departamento de Estudos Relixiosos da Universidade, unha estudante de posgrao chamada Joanne Pearson e dous profesores, Richard H. Roberts e Geoffrey Samuel.Pearson, Roberts and Samuel 1998.
No seu estudo sobre a Wicca, o erudito en estudos pagáns Ethan Doyle White expresou a opinión de que a categoría de "relixión da natureza" era problemática dende unha "perspectiva histórica" porque unicamente enfatiza as "semellanzas de crenza e actitude cara ao mundo natural" que se atopan entre diferentes relixións e, ao facelo, separa estes diferentes sistemas de crenzas dos seus distintivos antecedentes socioculturais e históricos.
Notas
Véxase tamén Outros artigos Animismo Bibliografía
Categoría:Neopaganismo Categoría:Natureza