O sistema hidráulico histórico de Shushtar (persa سازه‌های آبی شوشتر) é un complexo sistema de irrigación da cidade insular Shushtar da época sasánida. Consta de 13 presas, pontes, canles e estruturas que funcionan en conxunto como un sistema hidráulico.

Situado na provincia de Khuzestán de Irán. Rexistrouse na lista da UNESCO do Patrimonio da Humanidade en 2009 e é o décimo sitio do patrimonio cultural de Irán rexistrado na lista das Nacións Unidas.

Esta obra mestra da enxeñaría é única tanto en Irán como no mundo. Os sasánidas, cuxa economía dependía principalmente da agricultura, desenvolveron amplos sistemas de rega nesta rexión.

A infraestrutura incluía muíños de auga, presas, túneles e canles. A Ponte-presa de Gargar construíuse sobre os muíños de auga e as fervenzas. A Canle de Bolayti está situada no lado leste das fervenzas e serve para subministrar auga desde detrás da crista da ponte-presa ata o lado leste dos muíños de auga, canalizando a auga para evitar danos nos muíños. O Túnel de Dahaneye Shahr (orificio da cidade) é un dos tres túneles principais que canalizan a auga desde detrás da Ponte-presa de Gargar cara a varios muíños de auga. A canle Seh kooreh dirixe a auga desde detrás da ponte-presa cara ao lado occidental do complexo. Nos muíños de auga e fervenzas, podemos ver un modelo perfecto de encaixe para facer funcionar os muíños.

A Band-e Kaisar ("presa de César"), unha presa romana de aproximadamente 500 m de longo que atravesaba o Karun, era a estrutura clave do complexo que, xunto coa presa de Mizan (Band-e Mizan), retiña e desviaba a auga do río cara ás canles de rega da zona.For the irrigation canals' length see and ; for the extension of the irrigation system see . Construído por unha forza de traballo romana no século III d.C. por orde dos sasánidas,; ; ; ; ; ; ; ; . foi a ponte romana ou presa romana máis oriental e foi a primeira estrutura de Irán en combinar unha ponte cunha presa.

Dise que partes do sistema de rega datan orixinalmente da época de Darío o Grande, un gobernante aqueménida. Consiste en parte nun par de canles de desviación principais no río Karun, unha das cales aínda se usa hoxe en día. Leva auga á cidade de Shushtar a través dunha ruta de túneles de subministración. A área inclúe o Castelo de Salasel, que é o eixo de funcionamento do sistema hidráulico. Tamén consta dunha torre para medir o nivel da auga, xunto con pontes, presas, muíños e bacías.

Despois entra na chaira ao sur da cidade, onde o seu impacto inclúe a posibilidade de agricultura local e plantación de hortas. A área entre os canais de desvío (Shutayt e Gargar) no río Karun chámase Mianâb, unha illa coa cidade de Shushtar no seu extremo norte.

O sitio foi cualificado pola UNESCO como "unha obra mestra do xenio creativo".Check out 13 emerging wonders of the world, msn news, consultado o 1 de maio de 2010.

Sitios

O Sistema Hidráulico Histórico de Shushtar é un complexo de presas, pontes, canles e estruturas situadas en 13 sitios diferentes que funcionan conxuntamente como un único sistema hidráulico.

1. Presa de Mizan 2. Torre de Kolah-Farangi 3. Canle de Gargar 4. Presa da ponte de Gargar 5. Zona dos muíños de auga e das fervenzas 6. Presa da ponte de Borj Ayar e santuario de Sabein 7. Presa da ponte de Khoda-Afrain 8. Castelo de Salasel 9. Canle de Dariun 10. Ponte de Shadorvan 11. Presa de Band-e Khak 12. Presa da ponte de Lashkar 13. Sharabdar Presa

Galería

Notas

Véxase tamén

Bibliografía

Outros artigos Patrimonio da Humanidade en Irán

Ligazóns externas

Categoría:Patrimonio da Humanidade en Irán