John Matthew Martinis (nado en 1958) é un físico estadounidense e profesor de Física na Universidade de California, Santa Barbara. Dirixiu un equipo para desenvolver un ordenador cuántico supercondutor no Laboratorio de IA Cuántica de Google. Co procesador Sycamore, o equipo afirmou obter a primeira evidencia de supremacía cuántica en 2019. Compartiu o Premio Nobel de Física de 2025 con John Clarke (físico) e Michel Devoret polo seu traballo conxunto sobre fenómenos cuánticos macroscópicos en supercondutores.
Primeiros anos e educación John Matthew Martinis naceu en 1958 e criouse en San Pedro, Os Ánxeles. O seu pai, un croata de Komiža na illa de Vis preto de Split, emigrara aos Estados Unidos desde Iugoslavia para escapar do réxime comunista. A súa nai naceu en San Pedro, filla de pais tamén emigrados de Croacia.
Martinis estudou na Universidade de California, Berkeley, onde obtivo unha licenciatura en Física en 1980 e un doutoramento en Física en 1987.
Durante os seus estudos de doutoramento, Martinis investigou o comportamento cuántico dunha variable macroscópica, a diferenza de fase a través dunha xunción túnel de Josephson. O seu director de tese foi John Clarke (físico). Durante este período colaborou con Michel Devoret, entón investigador posdoutoral.
En 1985, Clarke, Devoret e Martinis presentaron a súa análise de pulsos de microondas que demostraba os niveis de enerxía cuantizados dunha xunción de Josephson. Este traballo converteríase máis tarde nunha base da computación cuántica supercondutora.
Carreira Martinis realizou un primeiro posdoutoramento no CEA Paris-Saclay e posteriormente na división de tecnoloxía electromagnética do National Institute of Standards and Technology (NIST) en Boulder, onde traballou en amplificadores SQUID de interferencia cuántica supercondutora.
Desde 2004, Martinis é profesor na University of California, Santa Barbara. Foi titular da cátedra Susan and Bruce Worster en Física Experimental durante varios anos. O dispositivo cuántico que desenvolveu co seu equipo en UCSB foi nomeado como un dos avances do ano 2010 pola revista Science.
O Google Quantum AI Lab, unha colaboración entre UCSB e Google, anunciou en 2014 a contratación de Martinis e o seu equipo para construír un ordenador cuántico baseado en qubits supercondutores. O seu equipo publicou en Nature en 2019 un artigo no que presentaron a consecución da chamada supremacía cuántica usando o procesador Sycamore de 53 qubits.
Martinis renunciou a Google en abril de 2020 tras ser reasignado a un papel consultivo.
En 2020 uniuse a Silicon Quantum Computing, unha startup fundada en Australia pola profesora Michelle Simmons. En 2022 fundou Qolab, unha empresa privada de computación cuántica baseada na fabricación de chips semicondutores.
En 2026 foi nomeado membro do President's Council of Advisors on Science and Technology polo presidente Donald Trump.
Premios e distincións En 2014 compartiu o Fritz London Memorial Prize con Michel Devoret e Robert J. Schoelkopf.
Martinis foi incluído na lista Nature's 10, persoas relevantes para a ciencia en 2019.
En 2021 recibiu o John Stewart Bell Prize pola investigación sobre fundamentos da mecánica cuántica e as súas aplicacións.
En 2025 recibiu o Premio Nobel de Física xunto ao seu director de tese John Clarke (physicist) e Michel Devoret polo descubrimento do túnel cuántico macroscópico e a cuantización de enerxía nun circuíto eléctrico. Notas
Véxase tamén Ligazóns externas
[(https://repository.aip.org/node/129661) Entrevista a John Martinis] por David Zierler (4 de maio de 2021, Niels Bohr Library & Archives, American Institute of Physics)
Categoría:Premios Nobel dos Estados Unidos de América Categoría:Alumnos da Universidade de California, Berkeley Categoría:Premio Nobel de Física Categoría:Nados en 1958 Categoría:Nados nos Ánxeles Categoría:Físicos cuánticos