Kernavė foi unha capitalWorld Heritage Committee. Advisory Body Evaluation. 2003. p.107 medieval do Gran Ducado de Lituania e hoxe é unha atracción turística e un sitio arqueolóxico (poboación 238, 2021). Está situada no municipio do distrito de Širvintos situado no sueste de Lituania. En 1989 estableceuse unha reserva cultural estatal lituana en Kernavė. En 2004, o sitio arqueolóxico de Kernavė incluíuse na lista do Patrimonio da Humanidade da UNESCO.
Información xeográfica thumb|upright|Igrexa de Kernavė, construída en 1920
Kernavė é unha pequena cidade no sueste de Lituania, no distrito de Širvintos, situada na marxe dereita do río Neris, na terraza superior de Neris. Está a 21 km de distancia de Širvintos e a 35 km de Vilnius. Está preto das autoestradas Vilnius-Kaunas (18 km) e Vilnius-Panevėžys (17 km). É posible viaxar a Kernavė desde Vilnius polo río Neris.
Nomes alternativos
Os seus nomes alternativos inclúen Kernavos, Kernovo, Kiernowo, Kiernów (polaco) e Kernuvke (Yiddish).United States Board on Geographical Names – Lithuania – Kernave. Accessed 2014-01-24.
Historia A área de Kernavė estaba escasamente habitada ao final da era Paleolítica, e o número de asentamentos aumentou significativamente nas eras Mesolítica e Neolítica.
A cidade foi a primeira capital do Lituania, un símbolo de estado e independencia pagá.Kernavė-Lithuania's troy. World Heritage Journeys of Europe. (n.d.). Retrieved 30 de maio de 2022, from https://visitworldheritage.com/en/eu/kernav%C4%97%E2%80%94lithuanias-troy/33fe3057-7aeb-41bd-8961-24e968beeaf5
A cidade menciónase por primeira vez en fontes escritas en 1279, cando, como sede do Gran Duque Traidenis, asediárona os Cabaleiros Teutónicos. Esta operación militar menciónase na Crónica Rimada Livoniana (coa mesma pasaxe repetida por Hermann von Wartberge en Cronicon Livoniale). En 1390, durante a Guerra Civil Lituana (1389–1392), os cabaleiros queimaron a cidade e os seus edificios no val de Pajauta, incluído o castelo. Despois desta incursión, a cidade non reconstruíuse e os residentes restantes mudáronse ao cumio do outeiro en vez de quedar no val.The Kernavė Archaeological Site: Pagan Lithuania and Baltic Culture, Atostogos kaime. (n.d.). Retrieved 30 de maio de 2022
Anos máis tarde, os restos da cidade cubríronse por unha capa aluvial, que formou turba húmida. Conservou intactas a maioría das reliquias e é un tesouro para os arqueólogos, o que levou a algúns a chamar a Kernavė a "Troia de Lituania".En 2002, o Museo Histórico Arqueolóxico Estatal de Kernavė organizou unha exposición en Varsovia, a súa primeira exposición fóra de Lituania, titulada "Kernavė - Troia de Lituania"."Valstybinio Kernavės Archeologijos ir Istorijos Muziejaus-Rezervato Paroda "Kernavė – Lietuviška Troja" Valstybiniame Varšuvos Archeologijos Muziejuje ", Lietuvos Muziejai. Accessed 12 de outubro de 2006. Por exemplo, Kernavė ten a medgrinda máis antiga coñecida, unha estrada submarina secreta pavimentada con madeira. A estrada utilizábase para a defensa e data dos séculos IV ao VII.
En 1613, a cidade marcábase nun famoso mapa do Gran Ducado de Lituania — Magni Ducatus Lithuaniae, et Regionum Adiacentium exacta Descriptio impreso en Ámsterdam e financiado polos Magnate polaco-lituano Mikołaj Krzysztof "o Orfo" Radziwiłł.
O sitio volveu ser obxecto de maior interese a mediados do século XIX, cando un escritor romántico, Feliks Bernatowicz, describiu a zona na súa novela "Pojata, córka Lizdejki" ("Pajauta, filla de Lizdeika", Varsovia, 1826). Os castros escaváronse axiña polos irmáns Tyszkiewicz e despois por Władysław Syrokomla (1859). Despois da Segunda Guerra Mundial, os traballos de escavación reinicionos a Universidade de Vilnius en 1979 e, de novo, polo Instituto Lituano de Historia entre 1980 e 1983. A Reserva Cultural Estatal de Kernavė creouse en 2003.
Notas
Véxase tamén
Outros artigos Patrimonio da Humanidade en Lituania
Ligazóns externas
Imaxes de Kernavė en Flickr Parque de Kernavė Kernavė Kernavė no Facebook
Categoría:Patrimonio da Humanidade en Lituania