miniatura|Óleo que representa o comercio en Gdańsk no século XVII miniatura|Intérêts des nations de l'Europe, dévélopés relativement au commerce, 1766
O comercio é a actividade socioeconómica consistente na compravenda de bens, sexa para o seu uso, para a súa venda ou para a súa transformación, implica a transferencia de bens e servizos dunha persoa ou entidade a outra, a miúdo a cambio de diñeiro. Os economistas refírense o sistema ou rede que permite o comercio como un mercado.
Unha das primeiras formas de comercio, a economía do agasallo, contemplaba o intercambio de bens e servizos sen un acordo explícito para recompensas inmediatas ou futuras. Unha economía do agasallo implica intercambiar cousas sen o uso de diñeiro. Os comerciantes modernos xeralmente negocian a través dun medio de intercambio, como o diñeiro. Como resultado, comprar pode separarse de vender ou gañar. A invención do diñeiro (o crédito, o papel moeda e o diñeiro non físico) simplificou e promoveu enormemente o comercio. O comercio entre dous comerciantes denomínase comercio bilateral, mentres que o comercio que involucra a máis de dous comerciantes denomínase comercio multilateral.
Desde un punto de vista moderno, o comercio existe debido á especialización e a división do traballo, unha forma predominante da actividade económica na que os individuos ou os grupos cooperativos concéntranse nun pequeno aspecto da produción, pero utilizan a súa produción no comercio doutros produtos e necesidades. O comercio existe entre rexións porque as diferentes rexións poden ter unha vantaxe comparativa (percibida ou real) na produción dalgunhas mercancías comerciables, incluída a produción de recursos naturais escasos ou limitados noutros lugares. Por exemplo: os tamaños de rexións diferentes poden fomentar a produción en masa. En tales circunstancias, o comercio a prezo de mercados entre localizacións pode beneficiar a ambas localidades.
O comercio polo miúdo consiste na venda de bens ou mercadorías desde un lugar fixoCompare a venda ambulante e outros tipos de comercio polo miúdo: (como os grandes almacéns, boutiques ou quioscos), en liña ou por correo , en lotes pequenos ou individuais para o consumo ou uso directo do comprador. O comercio por xunto é o tráfico de bens que se venden como mercadorías a comerciantes polo miúdo, ou a usuarios industriais, comerciais, institucionais, negocios profesionais, ou a outros almacenistas e servizos subordinados relacionados.
Historicamente, a apertura ao libre comercio aumentou substancialmente nalgunhas áreas desde 1815 ata o estalido da primeira guerra mundial en 1914. A apertura comercial aumentou novamente durante a década de 1920, pero colapsou (en particular en Europa e América do Norte) durante a Gran Depresión da década de 1930. A apertura comercial volveu aumentar substancialmente a partir da década de 1950 (aínda que cunha desaceleración durante a crise do petróleo da década de 1970). Os economistas e historiadores económicos sosteñen que os niveis actuais de apertura comercial son os máis altos que xamais existiron.
O comerciante é a persoa física ou xurídica que se dedica ao comercio en forma habitual, como as sociedades mercantiles.
Historia miniatura|Ánfora exipcia. As orixes do comercio remóntanse a finais do período Neolítico, cando se descubriu a agricultura. Ao principio, a agricultura que se practicaba era unha agricultura de subsistencia, onde o froito era para a poboación dedicada aos asuntos agrícolas. Con todo, a medida que foron incorporándose novos desenvolvementos tecnolóxicos o día a día dos agricultores, por exemplo a forza animal, ou o uso de diferentes ferramentas, as colleitas obtidas eran cada vez maiores. Así chegou o momento propicio para o nacemento do comercio, favorecido por dous factores: As colleitas obtidas eran maiores que a que necesitaban para a subsistencia da comunidade. Xa non era necesario que toda a comunidade dedicásese á agricultura, por tanto parte da poboación empezou a especializarse noutros asuntos, como a olaría ou a siderurxia.
Por tanto, os excedentes das colleitas empezaron a intercambiarse con outros obxectos nos que outras comunidades estaban especializadas. Normalmente estes obxectos eran elementos para a defensa da comunidade (armas), depósitos para poder transportar ou almacenar os excedentes alimentarios (ánforas, etc.), novos utensilios agrícolas (aixadas de metal...), ou mesmo máis adiante obxectos de luxo (espellos, pendentes, etc).
Este comercio primitivo, non só supuxo un intercambio local de bens e alimentos, senón tamén un intercambio global de innovacións científicas e tecnolóxicas, entre outros, o traballo en ferro, o traballo en bronce, a roda, o torno, a navegación, a escritura, novas formas de urbanismo, e un longo etcétera. Na Península Ibérica este período coñécese como o Orientalizante, polas continuas influencias recibidas de Oriente. Neste momento é cando xorde a cultura ibérica.
Ademais do intercambio de innovacións, o comercio tamén propiciou un paulatino cambio das sociedades. Agora a riqueza podía almacenarse e intercambiarse. Empezaron a aparecer as primeiras sociedades capitalistas tal como as coñecemos hoxe en día, e tamén as primeiras estratificacións sociais. Nun inicio as clases sociais eran simplemente a xente do poboado e a familia do dirixente. Máis adiante apareceron outras clases sociais máis sofisticadas como os guerreiros, os artesáns, os comerciantes, etc. O troco miniatura|Dous comerciantes na Alemaña do século XVI.
O troco foi a maneira na que as antigas civilizacións empezaron a comerciar. Tratábase de intercambiar mercadorías por outras mercadorías de igual ou menor valor. O principal inconveniente deste tipo de comercio era que as dúas partes involucradas na transacción comercial tiñan que coincidir na necesidade das mercadorías ofertadas pola outra parte. Para solucionar este problema xurdiron unha serie de intermediarios que almacenaban as mercadorías involucradas nas transaccións comerciais. Estes intermediarios moi a miúdo engadían un risco demasiado elevado nestas transaccións, e por iso este tipo de comercio foi deixado de lado rapidamente cando apareceu a moeda.
O troco coñecémolo como sistema de comercio e foi cando substituía a moeda e o billete,este tipo de troco ou comercio desapareceu desde que xurdiu a moeda. Era un intercambio de bens cando necesitabas algo e cambiábalo por necesidade pero cando se deron conta de que algo podería ser máis valioso,e de aí xurdiu a moeda
Introdución da moeda miniatura|Un denario Romano A moeda, ou diñeiro, nunha definición máis xeral, é un medio acordado nunha comunidade para o intercambio de mercadorías e bens. O diñeiro non só ten que servir para o intercambio, senón que tamén é unha unidade de conta e unha ferramenta para almacenar valor e facer posible o fraccionamento. Historicamente houbo moitos tipos diferentes de moeda, desde porcos, dentes de balea, cacao, ou determinados tipos de cunchas mariñas. Con todo, o máis estendido sen dúbida ao longo da historia é o ouro.O ouro era unha forma especialmente común de diñeiro, como se describe en Davies (2002).
O uso do diñeiro nas transaccións comerciais supuxo un grande avance na economía. Agora xa non facía falta que as partes implicadas na transacción necesitasen as mercadorías da parte oposta. Civilizacións máis adiantadas, como os romanos, estenderon este concepto e empezaron a acuñar moedas. As moedas eran obxectos especialmente deseñados para este asunto. Aínda que estas primitivas moedas, ao contrario das moedas modernas, tiñan o valor da moeda implícito nela. É dicir, que as moedas estaban feitas de metais como ouro ou prata e a cantidade de metal que tiñan era o valor nominal da moeda.
O único inconveniente que tiña o diñeiro era que ao ser un acordo dentro dunha comunidade, non tiña valor fóra de contexto. Por exemplo, se o elemento de intercambio dunha comunidade eran dentes de balea, aqueles dentes non tiñan ningún valor fóra da comunidade. Por iso un pouco máis adiante xurdiu o concepto de divisa. A divisa, agora si, é un elemento de intercambio aceptado nunha zona moito máis amplía que a propia comunidade. A divisa máis habitual era o ouro puro, aínda que ao longo da historia tamén apareceron outros, como a sal ou a pementa. As rutas comerciais Ao longo da Idade Media, empezaron a xurdir unhas rutas comerciais transcontinentais que tentaban suplir a alta demanda europea de bens e mercadorías, sobre todo de luxo. Entre as rutas máis famosos destaca a ruta da seda, pero tamén había outras importantes como as rutas de importación de pementa, de sal ou de tinguiduras.
O comercio a través destas rutas era un comercio directo. A maior parte das mercadorías cambiaban de propietario cada poucas decenas de quilómetros, ata chegar ás ricas cortes europeas. A pesar diso, nestas primeiras rutas comerciais xa empezaban a exporse regulacións nas importacións. Mesmo houbo momentos nos que se prohibiu o uso da seda para a vestimenta no sexo masculino, co fin de reducir o consumo deste custoso produto.
As cruzadas foron unha importante ruta comercial creada de maneira indirecta. A ruta que se creou por mor do movemento de tropas, subministracións, armas, artesáns especializados, botíns de guerra, etc. reactivou a economía de moitas rexións europeas. Este mérito atribúese en parte ao rei inglés Ricardo Corazón de León, que ao involucrarse na terceira cruzada conseguiu importantes vitorias comerciais para Europa, por exemplo o restablecemento da ruta da seda e a recuperación das rutas da pementa.
Xurdimento do banco
miniatura|O cambista e a súa muller, de Marinus van Reymerswale. Os membros non combatentes da Orde do Temple (os cabaleiros templarios) (séculos XII-XIII) xestionaron unha complexa estrutura económica ao longo do mundo cristián, creando novas técnicas financeiras (as notas promisorias e mesmo a primeira letra de cambio) que constitúen unha forma primitiva do banco moderno.
Entre os servizos que ofertaban estaba o transporte de diñeiro. Os peregrinos podían ingresar diñeiro nun establecemento e despois ir a outro establecemento e retiralo, mesmo entre países diferentes, o cal contribuía á seguridade nos camiños. Isto foi a primeira letra de cambio.
Pero naqueles tempos a igrexa prohibía a usura (o lucro por medio do interese).En 1311, o Papa Clemente V prohibiu totalmente a usura e declarou nula toda lexislación secular no seu favor. Así, os templarios construíron ou axudaron a construír máis de 70 catedrais en pouco máis de 100 anos, forxaron e ampararon unha lexión de artesáns… (moitos afirman que eran unha “multinacional ética”).
O servizo en particular (a «letra de Cambio»), propiciou moito o comercio internacional en feiras, onde os comerciantes podían volver aos seus países de orixe sen que o seu diñeiro correse o perigo de ser roubado por salteadores de camiños.
Cara a finais da Idade Media e principios do Renacemento unha banca ou banco era un establecemento monetario cunha serie de servizos que facilitaban moito o comercio. Os pioneiros nesta área foron cambistas que actuaban en feira s anuais e basicamente dedicábanse a realizar cambios de moeda cobrando unha comisión. Estes cambistas foron crecendo, ata o punto que apareceron as grandes familias de banqueiros europeas como os Medici, os Fugger e os Welser.
A era dos descubrimentos
miniatura|A ruta comercial Manila-Acapulco iniciouse en 1565 (amarelo) e a ruta comercial rival portuguesa do leste (verde) desde 1479-1640 (o mapa reflicte só en esquema, sen precisión, as rutas de navegación seguidas polos barcos). Ao redor do ano 1400, a disrupción do Imperio mongol, o crecemento do Imperio Otomán e o fin do Imperio bizantino provoca que todos as rutas de comercio europeas co leste queden bloqueadas. A procura de novas rutas, o xurdimento do capitalismo mercante e o desexo de explorar o potencial dunha economía global, impulsou en Europa a era dos descubrimentos.