As sete bolas de Cristal () é o décimo sexto volume da serie de banda deseñada realizada polo belga Hergé para a súa colección das aventuras de Tintín. A historia serializouse diariamente en , o principal xornal francófono de Bélxica, desde decembro de 1943 no medio da ocupación alemá de Bélxica durante a segunda guerra mundial. A historia cancelouse bruscamente despois da liberación aliada en setembro de 1944, cando Hergé entrou nunha lista negra despois de ser acusado de colaborador cos alemáns ocupantes. Despois de ser limpado dous anos despois, a historia serializouse semanalmente na nova revista Tintín desde setembro de 1946 ata abril de 1948. A historia xira arredor das investigacións dun novo xornalista Tintín e o seu amigo o capitán Haddock polo secuestro do seu amigo o profesor Tornasol e a súa conexión cunha misteriosa enfermidade que afectou aos membros dunha expedición arqueolóxica ao Perú.
As sete bólas de cristal foi un éxito comercial e publicouse en forma de libro por Casterman pouco despois da súa conclusión. Hergé concluíu o relato iniciado nesta historia con O templo do sol, mentres que a serie pasou a ser unha parte definidora da tradición do cómic franco-belga. Os críticos clasificaron As sete bolas de cristal como unha das mellores aventuras de Tintín, cualificándoa como a entrega máis aterradora da serie. A historia adaptouse para a película de 1969 Belvision, Tintín e o templo do sol e para a serie animada de 1991 As aventuras de Tintín de Ellipse e Nelvana.
Sinopse
O novo reporteiro Tintín, o seu can Milú, e o seu amigo o Capitán Haddock pasan unha noite no teatro de variedades. Alí, presencian a actuación dunha clarividente, Madame Yamilah, que predí a enfermidade dun dos membros da expedición Sanders-Hardiman. O entretemento da noite inclúe tamén a actuación dun lanzador de coitelos que Tintín recoñece como o Xeneral Alcazar, expresidente de San Teodoros. Tendo amizade con Alcazar durante unha das súas anteriores aventuras, Tintín reúnese con el nos camerinos tras a actuación. Alcazar presenta a Tintín e Haddock ao seu axudante Quechua, Chiquito, e explica que foi deposto (unha vez máis) polo seu rival, o Xeneral Tapioca.
Os arqueólogos da expedición Sanders-Hardmuth regresan a Europa tras dous anos no Perú e Bolivia, onde acharon o sepulcro do rei inca Rascar Capac. Non tardarán en comezar a padecer unha estraña enfermidade que lles mergulla nun profundo letargo, espertando todos á mesma hora do día, tremendamente sobresaltados, coma se os torturaran para volver caer no seu soño. Todo apunta a que se trate do castigo profetizado na propia tumba de Rascar Capac. Xunto a todos os enfermos atópanse os restos dunhas bolas esféricas de cristal con algún veleno no seu interior.
Tintín, Haddock e o seu amigo o profesor Tornasol visitan ao único membro da expedición aínda non afectado, o profesor Hipólito Bergamotte, que é un vello amigo e antigo compañeiro de clase de Tornasol. Baixo a garda policial, o profesor Bergamotte mostra aos seus visitantes un dos descubrimentos da expedición do Perú, o corpo momificado do rei inca Rascar Capac. Aquela noite de temporal un lóstrego entra na casa pola cheminea alcanzando á momia, que se evapora. Preocupado, Bergamotte afirma que isto reflicte a culminación da profecía de Capac, que declara que o castigo descenderá sobre os que profanan a súa tumba. Pasando a tormentosa noite na casa do Bergamotte, Tintín, Haddock e tornasol son espertados por un soño no que participan a momia de Capac. Atopan a Bergamotte comatoso na súa cama, cos fragmentos de cristal habituais, o atacante esquivou os gardas subindo pola cheminea. Ao día seguinte, Tornasol camiña polo recinto da casa de Bergamotte cando descobre unha das pulseiras da momia, que el mesmo se coloca.
Lista de infectados, en orde cronolóxica; Clairmont Sanders-Hardmuth Laubépin Cantonneau Marc Charlet Hornet Hipólito Bergamotte
Tintín e Haddock decátanse de que Tornasol desapareceu e cren que foi secuestrado polo mesmo individuo que deixou a Bergamotte en coma. A policía establece bloqueos viarios, pero os secuestradores cambian de coches e son capaces de evadirse. Tintín visita un hospital onde están aloxados os sete membros da expedición Sanders-Hardiman, queda asombrado de que a unha hora precisa do día, todos esperten e berren sobre figuras que os atacan antes de caer de volta ao coma. Haddock esta decepcionado polo secuestro de Tornasol, pero ao saber que a policía atopou o coche do secuestrador nun porto, el e Tintín correron alí, crendo que os secuestradores buscan subir a un barco con Tornasol e levalo ao estranxeiro. Nos peiraos localizan a Alcazar subindo a un barco cara a Suramérica, revela que Chiquito foi un dos últimos descendentes do inca e que desapareceu. Tintín cre que Chiquito debe ser un dos captores do Cálculo.
Tras perder o rastro de Tornasol, Tintín e Haddock deciden facer unha visita ao antigo amigo de Haddock Chester, que esta atracado noutro porto próximo. Botan de menos a Chester, pero en vez descobren o sombreiro de Tornasol nos peiraos, indicando que foi embarcado desde aquí. Investigando, decatáronse de que Tornasol debe estar a bordo do Pachacamac, un barco que se dirixe ao Perú e embarcan nun voo, con intención de interceptar a súa chegada, o que os levará ao Perú onde empeza O templo do sol.
Historia
Antecedentes
As sete bolas de cristal serializouse no medio da ocupación alemá de Bélxica durante a segunda guerra mundial. Hergé aceptara un cargo para Le Soir, o maior diario francófono de Bélxica. Confiscado aos seus propietarios orixinais, as autoridades alemás permitiron a Le Soir reabrir baixo a dirección do editor belga Raymond de Becker, aínda que permaneceu firmemente baixo control nazi, apoiando o esforzo da guerra alemá e defendendo o antisemitismo. Despois de unirse a Le Soir o 15 de outubro de 1940, Hergé converteuse en editor do seu novo suplemento infantil Le Soir Jeunesse, coa asistencia do seu vello amigo Paul Jamin e do debuxante de animación Jacques Van Melkebeke, a escaseza de papel obrigou a que Tintín se serializase diariamente nas páxinas principais de Le Soir. Algúns belgas estaban molestos porque Hergé estivese disposto a traballar para un xornal controlado pola administración nazi ocupante, aínda que se amosou atraído polo tamaño da tirada de Le Soir, que alcanzaba os 600 000 exemplares. Ante a realidade de supervisión nazi, Hergé abandonou os temas políticos de actualidade da súa obra anterior, e adoptou unha política de neutralidade. Sen necesidade de satirizar tipos políticos, o produtor e autor de entretemento Harry Thompson observou que "Hergé se concentraba máis na trama e no desenvolvemento dun novo estilo de comedia de personaxes. O público reaccionou positivamente."
Tras a culminación da anterior aventura de "Tintín", O tesouro de Rackham o Roxo, Hergé aceptou unha proposta que permitía ao xornal incluír unha historia de detectives que xiraba arredor dos seus personaxes, Hernández e Fernández. Titulada Dupont et Dupond, détectives ("Hernández e Fernández, Detectives"), Hergé proporcionou as ilustracións, e a historia foi escritora polo escritor de crimes de Paul Kinnet. Mentres se estaba serializandoa, Hergé comezou a contemplar ideas para a nova aventura de Tintín, xogando coa idea dunha historia que rodea a un perigoso invento que elaborara Tornasol. A historia inspirouse probablemente nun artigo autorizado polo especialista en ciencias de , Bernard Heuvelmans, aínda que Hergé non empregou esta idea nese tempo, reviviuno unha década despois como base para O asunto Tornasol.
esquerda |miniatura| Momia Inca no Museo Cinquantenaire de Bruxelas: a inspiración para Rascar Capac
Do mesmo xeito que coas dúas historias anteriores de Hergé, O segredo do alicornio e O tesouro de Rackham o Roxo, As sete bolas de cristal deseñáronse como parte dunha dobre historia, para concluíla co entón aínda sen nome O templo do sol. Hergé planeou que a primeira historia esbozase un misterio, mentres que a segunda vería aos seus personaxes emprender unha expedición para solucionalo. O uso da maldición dunha antiga momia ao redor da cal xiraba a narración inspirouse nos contos dunha maldición dos faraóns que se desenterrou durante o descubrimento do sepulcro do faraón Tutankhamon en 1922, polo arqueólogo Howard Carter. Esta non foi a primeira vez que Hergé se inspirou nesta historia sesacionalista, previamente inspirárase nela para escribir Os xarutos do faraón.
No outono de 1943, Hergé decidiu que quería que Edgar P. Jacobs, compañeiro de animación, colaborase con el en As aventuras de Tintín. Aínda que inicialmente dubidou, Jacobs acabou aceptando o cargo remunerado en xaneiro de 1944. Os dous fixéronse amigos íntimos e colaboradores artísticos, xa que Jacobs axudou a Hergé a desenvolver diversos aspectos da trama, como a idea das bolas de cristal e o título da historia. Aínda que estilisticamente os dous homes eran diferentes tanto na forma como na ilustración e na narración, influíronse mutuamente. Hergé utilizou a Jacobs como modelo de vida de quen sacou diversas poses que os personaxes adoptan na historia. Tamén usou a Jacobs como investigador, enviándoo ao Museo Cinquantenaire para estudar as súas coleccións de material Inca, e foi o cadáver da momia Inca da súa colección o que usouse como base para a momia de Rascar Capac.
Rascar Capac, "o que desencadea o lume do ceo", era un rei inca que a expedición Sanders-Hardmuth espoliou e levou con eles. Por iso cae sobre os sete membros unha maldición.
A figura de Rascar Capac está inspirada nunha auténtica momia peruana que se atopa no museo de arte e de historia de Bruxelas. É habitual en Hergé inspirarse en detalles auténticos para enriquecer a súa obra, xa puidemos velo ena A orella rota, por exemplo. Tamén o fai coa historia, pois a maldición que cae sobre aqueles que espolian o sepulcro dun rei recordan moito á historia de Tutankamon.
miniatura|O enderezo da avenida Delleur, que serviu de inspiración para a casa do profesor Bergamotte. O director do museo, o profesor Capart, mostrou semellanzas co profesor Hipólito Bergamotte, un novo personaxe que Hergé elaborara para a historia. Hergé tamén incluíu unha serie de personaxes que xa apareceran anteriormente. aventuras, entre eles o profesor Cantonneau de A estrela misteriosa, o xeneral Alcazar de A orella rota, e Bianca Castafiore de O cetro de Ottokar.
O decorado e o fondo da historia copiáronse minuciosamente das fontes existentes, modelos de automóbiles como o Opel Olympia 38 nos que os secuestradores de tornasol escapan da policía extraíronse de modelos reais, mentres Hergé seguiu de cerca coa realidade do porto e os peiraos de Saint-Nazaire. A casa do profesor Bergamotte extraíuse dunha casa real na Avenue Delleur, Boitsfort, que Jacobs identificara para os propósitos de Hergé. Hergé e Jacobs estacionáronse fóra da casa e completaron un bosquexo do edificio. Inmediatamente despois, subiron dous carros grises que contiñan soldados alemáns, a casa fora requisada pola Schutzstaffel (SS). Hergé decatouse de que, se el e Jacobs foran descubertos debuxando serían interrogados.
Publicación
A historia comezou a ser serializada en co título de o 16 de decembro de 1943. Non obstante, a saúde de Hergé empeorou, estaba afectado pola gripe, a sinusite e a dor do oídos. A isto acompañábase o esgotamento xeral, a depresión e o temor de que, despois do colapso inminente da administración alemá, afrontase a acusación como colaborador, moitos acusados de colaboracionistas foran asasinados pola Resistencia belga. Logo de sufrir unha depresión nerviosa, tomou un descanso na produción de As sete bolas de cristal entre o 6 de maio e o 6 de xullo de 1944, durante o que se publicou unha mensaxe en indicando: miniatura|A liberación aliada de Bélxica en setembro de 1944 freou a serialización da aventura