O Levante Unión Deportiva, S.A.D., tamén chamado Llevant Unió Esportiva en valenciano, é un club de fútbol de España, decano da cidade de Valencia. Foi fundado en 1909 o Gimnástico e o FC Levante e, tras a súa fusión en 1939, pasou a denominarse Levante Unión Deportiva. Actualmente compite na Liga Santander.
Historia O Levante Unión Deportiva é un club de fútbol, da cidade de Valencia. En 1909, ao crearse a Federación Valenciana de Fútbol, fundáronse o Real Gimnástico Club de Fútbol (herdeiro do Universitario FC) e o Levante FC (herdeiro do Cabanyal FC). En 1915, o Levante FC deixa de xogar partidos para volver aparecer en 1917. Debemos recordar que o fútbol, sempre de afeccionados e pouco coñecido naquela época, xa existía desde 1903 en Valencia e que xa en 1907 o Cabanyal FC xogaba os seus partidos nun campo fronte ás Areas, chamado popularmente "A Platjeta", sería o antecesor do Levante cuxo nomee provén precisamente da praia de Levante. Pola súa banda o Ximnástico xogaba nun campo cedido polo Padroado da Mocidade Obreira. Con motivo daquela exposición rexional de 1909 disputouse un torneo-exhibición de fútbol no recinto da Exposición, nun campo coñecido popularmente como "A Gran Pista".
Os anos 20 e 30 Na tempada 1921/22, o Levante FC consegue o seu primeiro logro: subcampión rexional valenciano. Da man de Gaspar Louro, logra ser campión rexional valenciano na tempada 1928/29. Tras esta tempada, nace o campionato nacional de liga con tres divisións. Na tempada 1934/35 logra vencer de novo na división rexional Valencia-Murcia e ademais alcanzou a semifinais da Copa de España sendo eliminado polo CE Sabadell, pero habendo deixado atrás a equipos como o Valencia CF ou o FC Barcelona.
Doutra banda, o Gimnástico finaliza campión a tempada 1923/24 na rexión valenciana.
Fusión Posteriormente en 1940 fusiónanse Levante FC e Gimnástico. Iso foi debido a que tras a guerra civil española o Levante FC atopouse con todos os seus xogadores ao completo pero sen campo, xa que o seu antigo campo situado no camiño fondo do Grau estaba practicamente inutilizado. Pola súa banda, o Gimnástico atopouse na situación inversa, sen xogadores, pero co seu histórico campo de Vallejo. Tras a fusión acordouse utilizar como equipamento un uniforme a raias brancas e vermellas que foi froito das raias azulgranas do Ximnástico e das blanquinegras do Levante. Tamén se decidiu utilizar como nomee o de Unión Deportiva Levante-Gimnástico (UDLG) aínda que popularmente denominábaselle UDELAGE.
Anos 40 Desde a tempada 1941/42 adopta o nome actual, Levante Unión Deportiva. Ademais incorpora definitivamente como uniforme o azulgrana do Gimnástico relegando o blanquinegro do Levante FC ao segundo equipamento. Esa mesma tempada, o equipo descendeu á categoría rexional, aínda que, ao ano seguinte, lógrase volver a Terceira División. Na tempada 1943/44, o Levante finalizou como campión, pero non logrou o ascenso, o cal fíxose esperar ata dous anos despois, na tempada 1945/46. O Levante finalizou a campaña como campión do seu grupo e quedou segundo na liguiña de ascenso, por detrás do Málaga CF.
Xa en Segunda División, o Levante realizou unha boa tempada como recentemente ascendido finalizando no sexto posto; con todo, logrou a vitoria en Copa contra un mítico Athletic de Bilbao remontando un resultado de 6-2 en San Mamés vencendo en Vallejo por 4-2 nun encontro histórico.
Anos 50 O Levante mantívose na Segunda División ata a tempada 1951/52, que descendeu a Terceira División. Ese mesmo ano, o club fíxose co dominio do campo de Vallejo por 6 millóns de pesetas. Tras un ano de transición en Terceira, o Levante regresa a Segunda División na tempada 1953/54 sendo os xogadores paseados aos ombreiros polas rúas do barrio do Cabañal e da Malvarrosa. Con todo, ao ano seguinte, o equipo volveu descender, aínda que recuperou a categoría inmediatamente despois. Na tempada 1957/58, o equipo comezou con moi malos resultados coincidindo coa gran riada de Valencia que deixou o campo de Vallejo inservible, tendo que xogarse a primeira volta lonxe del. A pesar dos contratempos, o Levante logrou remontar e alcanzar un incrible cuarto posto, o que fixo aos afeccionados comezar a soñar co ascenso a Primeira División. Este case se logrou durante a tempada 1958/1959, con todo, a UD Las Palmas venceu ao Levante na promoción por un gol de diferenza.
Anos 60 Durante os anos 60, o club levou a cabo un proceso de estabilización económica ante os problemas monetarios que empezou a mostrar o club.
Na tempada 1962/63, o Levante logra o seu primeiro ascenso a Primeira División baixo a presidencia de Eduardo Clerigues tras vencer na promoción ao Deportivo da Coruña gañando tanto en Riazor como en Vallejo. O Levante debutou en Primeira División o día 15 de setembro de 1963 en Barcelona ante o RCD Espanyol empatando a catro goles. O equipo finalizou a tempada nun respectable décimo posto. Ao ano seguinte, o Levante non logrou asegurar a permanencia perdendo na promoción fronte ao Málaga CF.
Ao finalizar a seguinte tempada en Segunda División, o Levante viuse obrigado a traspasar aos seus mellores xogadores ante o desfasamento económico que presentaba. Ao ano seguinte, na tempada 1967/68, o Levante clasificouse en 14ª posición. Isto non foi suficiente, xa que a Federación Española decidiu reducir a Segunda División a un só grupo, polo que o Levante viuse obrigado a descender a Terceira.
Para finalizar coas débedas do club, a directiva decidiu vender o xa antigo estadio de Vallejo e comprar uns terreos no barrio de Orriols onde se construíu un novo estadio, o actual Cidade de Valencia, baixo o nome de Antonio Román, presidente do club. Mentres se construía o estadio, o Levante xogou os seus partidos no estadio de Mestalla, propiedade do veciño Valencia CF.
Anos 70 Na tempada 1972/73, o Levante logrou saír da Terceira e ascendeu como campión a falta de varias xornadas á división de prata; con todo, ao ano seguinte non logrou manter a categoría e descendeu de novo, a pesar da soada fichaxe do internacional chileno Carlos Caszely. De novo en Terceira División, o Levante realizou unha magnífica tempada 1974/75 e logrou un segundo posto, aínda que perdeu na promoción fronte ao Deportivo Alavés. Ao finalizar a campaña, Caszely foi traspasado ao Espanyol. Ao ano seguinte, durante a tempada 1975/76, o Levante logra unha vez máis o ascenso. Para celebralo, organizouse unha partida homenaxe contra a selección brasileira, atraendo ao público ao estadio. Con todo, ao ano seguinte, o equipo volveu perder a categoría descendendo á Segunda División B e entrando nunha delicada situación económica. Durante os dous seguintes anos, o Levante non reparou en gastos e investiu amplamente con tal de recuperar a categoría, obxectivo cumprido ao finalizar a tempada 1978/79. O club retornara á división de prata e mantivo a categoría durante varios anos, pero á conta dunha gran débeda económica.
Anos 80 Na tempada 1980/81, o presidente Aznar decidiu fichar a Johan Cruyff, a pesar de que o equipo estaba realizando unha magnífica tempada. O xogador holandés debutou o día 1 de marzo de 1981 con gran balbordo dos medios. A chegada de Cruyff tivo o efecto contrario ao desexado e o equipo comezou a encandenar unha serie de malos resultados que fixeron que o equipo queda finalmente na novena posición.
Na tempada 1981/82, a situación económica é tan difícil que se fai imposible o cobro dos xogadores. Estes decidiron encerrarse no vestiario obrigando con iso a dimitir ao presidente e aos seus colaboradores. Esa mesma tempada, o club descende á Segunda División B. Con todo, debido ás débedas, o club vese obrigado a descender outra categoría máis ata a Terceira División. A tempada seguinte, 1982/83, logrou o subcampionato, pero perdeu a promoción fronte ao ENSIDESA. Ao ano seguinte, lógrase ascender á Segunda División B. Nesta tempada celébrase o 75º aniversario do club nomeándose como presidente de honra a Felipe, Príncipe de Asturias e levándose a cabo diversos actos sociais.
No 76º aniversario do club, este descende unha vez máis a Terceira División mentres leva a cabo un saneamento da economía do club. Na tempada 1986/87 alcanza a presidencia Ramón Victoria, o cal intentou paliar o desastre económico durante os seus oito anos de mandato, retornando e mantendo ao club na Segunda División B.
Durante este período popularizouse o alcume de "equipo ascensor" debido aos constantes ascensos e descensos do club. Na tempada 1988/89, o equipo logra ascender á división de prata e mantén a categoría ao ano seguinte.
Anos 90 A falta de medios económicos non permitiron a formación dun equipo adecuado, o que provocou na tempada 1990/91 o descenso á Segunda División B. Tres tempada despois, na 1993/94, o equipo alcanza sen éxito a promoción de ascenso. O mesmo resultado alcanzou o equipo sendo adestrador Juande Ramos e a pesar dos seus 13 vitorias consecutivas. Esa tempada, o día 13 de maio de 1994, o Levante constituír en Sociedade Anónima Deportiva.
Na tempada 1995/96, o equipo logrou, tras unha excelente campaña, o primeiro posto e o ascenso á Segunda División. A tempada seguinte, da man do técnico Mané, o equipo clasifícase no primeiro cuarto da táboa.
Na tempada 1996/97,Pedro Villarroel alcanza a presidencia do club e, a pesar do lema de "A nosa bandeira é un Levante de Primeira", o equipo regresou á Segunda División B para regresar á Segunda División Á o ano seguinte da man de Paco Salillas.
Durante a tempada 1999/2000, o equipo estivo a piques de lograr o ascenso. Esa mesma tempada celebrouse o 90º aniversario do club con diversos actos sociais incluíndo o redeseño da mascota do club, unha ra.
Primeira década século XXI Na tempada 01/02, o Levante non logrou os postos da permanencia, con todo, o Burgos non logrou constituírse en Sociedade Anónima Deportiva, o que permitiu que o Levante mantivese a súa praza na categoría. A tempada seguinte realizouse a fichaxe estrela de Mijatovic seguido dun gran balbordo nos medios e social. Con todo, a achega do futbolista foi semellante á de Johann Cruyff na súa época e o equipo non logrou o ascenso.
Na tempada 2003/04, o Levante logra ascender a Primeira División por segunda vez na súa historia logrando ser, ademais, campión da categoría da man de Manolo Preciado. O equipo foi recibido polas autoridades valencianas e celebrouse en toda a cidade ao grande.
A tempada en Primeira División iniciouse de xeito espectacular. O equipo foi considerado como revelación do ano e ata se soñaba con alcanzar postos UEFA. Con todo, co paso das xornadas, o equipo desinflouse e non puido evitar o descenso a Segunda División. Porén, ao ano seguinte, o Levante volveu alcanzar o seu obxectivo en Lleida e regresou á Primeira División. Ese ano si que se conseguiu a permanencia.
Tempada 2007/2008 O Levante tivo un dos peores inicios de tempada na historia da Primeira División. Nos dez primeiros partidos só conseguiu 1 punto dos trinta posibles: na segunda empatou e logo perdeu oito partidos consecutivos. Só o Sporting de Xixón na tempada 1997/1998 tivo un inicio peor. Tras acabar a Liga, dos 38 partidos que xogou só gañou sete (Levante 3-0 UD Almería, Levante 4-3 Real Betis, Real Murcia 2-3 Levante, Levante 2-1 Osasuna, Levante 2-1 Real Zaragoza, Real Betis 0-1 Levante e Levante 3-1 Getafe), empatou cinco (Levante 0-0 Real Murcia, Valencia CF 0-0 Levante, Levante 2-2 RCD Mallorca, Racing de Santander 1-1 Levante e Levante 1-1 Espanyol) e perdeu veintiseis. Na clasificación acabou último con 26 puntos, a 17 da salvación e tras perder 2-0 contra o Recreativo de Huelva o 27 de abril de 2008 consumou o seu descenso matemático a Segunda.