Pedro (Álvarez) de Toledo y Leiva, nado en Úbeda en 1585 e finado en Mancera de Abajo (Salamanca) o 9 de marzo de 1654, foi un nobre, político e militar español.
Primiros anos Fillo de Luis de Toledo y Rojas, IV señor de Mancera y Cinco Villas, comendador de Alange na Orde de Santiago, capitán dunha compañía de Gardas Vellas, e da súa segunda esposa, Isabel de Leiva y Mendoza, filla dos señores de Leiva, Ameyuga y Bozo, desde moi novo serviu a bordo das galeras, e con 15 anos xa estaba combatendo en Italia (1600) e, un ano despois na campaña de Alxer baixo o mando do príncipe Andrea Doria. Ao mando de cinco galeras participou na defensa do estreito de Xibraltar (1607), atacado polos mouros. Despois exerceu cargos de goberno: como membro do Consello colateral de Nápoles durante o vicerreinado de Antonio Zapata e Cisneros, e chegou a ser Tenente xeneral das galeras de Sicilia (1622).Virreyes de Nápoles, de José Raneo con anotaciones de Eustaquio Fernández Navarrete, págs. 408-417, incluido en la "Colección de documentos inéditos para la historia de España", vol. XXIII.
Trasladado á corte, recibiu o título de Marqués de Mancera (17 de xullo de 1623) e pasou a integrar o Consello de Guerra. O 4 de agosto de 1631 foi nomeado Gobernador e Capitán Xeneral de Galicia, cargo que ocupou até 1637. A súa xestión mereceu os eloxios da Xunta do Reino de Galicia que, o 15 de abril de 1637 solicitaba a Filipe IV que "no removiera del oficio de Capitán general y gobernador deste Reino al señor Marqués de Mancera pues dello se le sigue grande servicio y utilidad a sus vasallos". O rei atendeu a petición, pero o marqués acabou enfrontándose, a causa do programa de fortificacións, cos corrixidores da Coruña, aos que ordenou deter o 19 de novembro de 1638.
Vicerrei do Perú Posteriormente foi nomeado Gobernador de Orán e, finalmente, o 24 de febreiro de 1638 recibiu o cargo de Vicerrei do Perú; despois de gastar máis dun ano nos preparativos da viaxe, saíu de Cádiz o 20 de maio de 1639, tomando posesión do cargo o 18 de decembro de 1639, entregándoo a García Sarmiento de Soutomaior, II conde de Salvaterra, o 20 de setembro de 1648, de modo que rexeu os destinos do Perú durante oito anos, nove meses e dous días.
Ante as frecuentes incursións dos piratas, e aconsellado pola súa experiencia militar, dispuxo a fortificación do Callao (1640) mandando levantar unha muralla de 4 km de longo, a erección de fortalezas en Arica e Valdivia e aínda a defensa de Buenos Aires.
Favorábel á conservación, bo tratamento e alivio dos indios, recoñeceu que estes tiñan por inimigos corrixidores, curas e caciques, atentos a enriquecerse co seu suor", e que ningunha preocupación mostraban por obedecer as providencias ditadas para amparalos. De volta na corte, retirouse ao seu palacio de Mancera, onde morreu o 9 de marzo de 1654.
Notas
Véxase tamén Bibliografía Tauro de Pino, Alberto (2001): Enciclopedia Ilustrada del Perú. Lima: PEISA. José Toribio Polo (ed), Memorias de los virreyes del Perú, Marqués de Mancera y Conde de Salvatierra, 1886 Grandes de España: genealogía del Marquesado de Mancera Tercios: biografía del marqués de Mancera
Ligazóns externas Biografía Consultada o 11/4/2012.
Categoría:Militares de Andalucía Categoría:Nobres de España Categoría:Capitáns Xenerais de Galicia Categoría:Nados en Úbeda Categoría:Nados en 1585 Categoría:Finados en 1654