Unha burletta (do italiano, pequena broma), ás veces chamado tamén burla ou burlettina, é un termo musical referido xeralmente a unha breve ópera italiana (ou, posteriormente, inglesa). O termo foi empregado no século XVIII para referirse aos intermezzo cómicos representados entre os actos dunha ópera seria, mais ás veces convertéronse en traballos maiores; La serva padrona de Pergolesi foi denominado burletta na súa estrea en Londres en 1750.
En Inglaterra o termo comezou a ser empregado, a diferenza do burlesque, para obras líricas satíricas mais sen empregar parodia musical. As burlettas en inglés comezaron a aparecer nos anos 1760, sendo a primeira identificada como tal Midas, de Kane O'Hara, representada por primeira vez de xeito privado en 1760 preto de Belfast, e producida no Covent Garden en 1764. A forma envileceuse cando o termo burletta comezou a ser empregado para as ballad operas cómicas inglesas, como un xeito de evadir o monopolio na ópera de pertencente ao Covent Garden e ao Drury Lane. Logo da derogación da Licensing Act de 1737 en 1843, cando o uso do termo decaeu.
A palabra burletta foi tamén usada para scherzo -como música instrumental por compositores como Max Reger e Bartók. En América, a palabra foi ás veces usada como unha alternativa ao burlesque.
Lista de burlettas Midas de Kane O'Hara (en privado preto de Belfast, 1760, Dublín, 1762) Orpheus de François-Hippolyte Barthélémon (Londres, 1767) The judgement of Paris de Barthélémon (Londres, 1768) The Recruiting Serjeant de Charles Dibdin (Londres, 1770) The Portrait de Samuel Arnold (1770) The Portrait de Barthélémon (Dublín, c. 1771) The Golden Pippin de John Abraham Fisher (1773) Poor Vulcan de Dibdin (1778)
Véxase tamén
Bibliografía Warrack, John e West, Ewan (1992), The Oxford Dictionary of Opera, Oxford ISBN 0-19-869164-5 Groove Music Online
Categoría:Xéneros operísticos Categoría:Terminoloxía operística