Библос (), познат и како Џебеил, Џбеил или Џубаил (, локално ; , , веројатно ) — град во покраината Кесерван-Џбеил во Либан. Се верува дека првпат бил населен помеѓу 8800 и 7000 годинап.н.е. и постојано населен од 5000 годинап.н.е., што го прави еден од најстарите постојано населени градови во светот. Во текот на својата историја, Библос бил дел од бројни цивилизации, вклучувајќи ги египетската, феникиската, асирската, персиската, хеленистичката, римската, фатимидската, џеновската, мамелучката и отоманската. Градот е дел од светското наследство на УНЕСКО.
Во древниот Библос била развиена феникиската азбука, најверојатно предок на грчката, латинската и сите други западни азбуки.
Етимологија лево|мини| Библос Во Ономастикон, Евсевиј пишува дека Библос бил познат на хебрејски како Габел / Гобел. Името се појавува како Кебни во египетските хиероглифски записи кои датираат од фараонот Снеферу од Четвртата династија (2600п.н.е.) и како Губла () во акадското клинесто писмо Амарна до фараоните од 18-та династија. Во 1-вимилениумп.н.е., неговото име се појавува во феникиските и пунските натписи како Гебал; . во хебрејската Библија како Гевал ();Ezekiel 27:9. и на сириски како (). Се смета дека името потекнува од (, „ бунар“) и ( „божество“), вториот збор што може различно да се однесува на кој било од хананските богови или особено на нивниот водач. Така, се смета дека името значело „Божји бунар“ или „Божји извор“.
Денешното арапско име Џубаил () е директен потомок на овие претходни имиња, иако очигледно е изменето од погрешно разбирање на името како трилитарски корен или , што значи „планина“. Кога се користи арапската форма на името, тоа обично се преведува Џбеил, Џбаил или Џубаил. Сите овие, заедно со Библос, се етимолошки поврзани. За време на крстоносните војни, ова име се појавило во европските записи како Гибелет или Гибле. Ова име се користело за Библошкиот замок.
Феникискиот град, кај Грците познат како Библос () и на Римјаните како Библус, бил важен за нивниот увоз на папирус од Египет – до тој степен што „библос “ на грчки значи „папирус“. Според тоа, зборот „ Библија“ на крајот потекнува од грчкото име на градот.
Историја мини|Теракотен бокал од Библос (денес во Лувр), доцно бронзено време (1600–1200 п.н.е.) мини|Стариот град Библос мини|Пристаништето Библос ноќе десно|мини| Стариот пазар во Библос, Либан Градот е сместен на приближно 42 км (26 милји) северно од Бејрут. Градот има силна привлечност за археолозите поради неговите акумулации на различни слоеви кои произлегуваат од безброј векови на човечко живеалиште. Првичното ископување било спроведено од Ернест Ренан во 1860 година, документирано во неговото дело „Mission de Pénicie“ (1865–1874). Ова било постигнато со напорите на Пјер Монте од 1921 до 1924 година, а подоцна и од Морис Динанд, кој продолжил со ископувањата од 1925 година во период од четириесет години. Експедицијата на Ренан требало да „да обезбеди докази дека градот не се поместил и дека Гебеил е Библос“.
Локалитетот првпат се смета дека бил населуван за време на периодот пред-грнчарски неолитски Б период, приближно 8800-7000 п.н.е.Vogel, J.C. Waterbolk, H.T., Groningen Radiocarbon Dates X, Radiocarbon, 14, 6–110 / 105, 1972. На локалитетот може да се забележат неолитски остатоци од некои градби. Според писателот Филон од Библос (цитирајќи го Санчунијатон и цитиран во Евсебиј), Библос бил основан од феникискиот бог Ел, (кого Грците го идентификувале со нивниот бог Крон). Во текот на III милениум п.н.е., може да се забележат првите знаци на град, со остатоци од добро изградени куќи со еднаква големина. Ова бил периодот кога Хананската цивилизација започнала да се развива.
Неолитски и халколитски нивоа Жак Ковин објавил студии за орудја од камен од стратификуваните неолитски и халколитски локалитети во 1962 година Cauvin, Jacques., Les industries lithiques du tell de Byblos (Liban), L'Anthropologie, vol. 66, 5–6, 1962. Остатоци од луѓе пронајдени во калколитските погребувања биле објавени од Анри Виктор Валоа во 1937 година Vallois, H.V., Note sur les ossements humains de la nécropole énéolithique de Byblos (avec 2 planches). Bulletin du musée de Beyrouth. Tome I, 1937. Beyrouth. За гробниците од овој период зборувал емирот Морис Шехаб во 1950 година Chehab, Emir M., Tombes des chefs d'époque énéolithique trouvés à Byblos, Bulletin du Musée de Beyrouth. Tome IX, 1949–1950, Beyrouth. Раната керамика пронајдена на ова место била објавена од Е.С. Бојнтон во 1960 година со понатамошни студии од Р. Ерих во 1954 година и Ван Лиер и Анри де Контенсон во 1964 годинаVan Liere, W. and Contenson, Henri de, "Holocene Environment and Early Settlement in the Levant", Annales archéologiques de Syrie, volume 14, pp. 125–128, 1964.Boynton, E.S., The Ceramic Industry of Ancient Lebanon. (Available in MS in American University of Beirut and in microfilm in Harvard Library) 1960.
Стратиграфија на пет нивоа Праисториските населби во Библос биле поделени од Дананд во следните пет периоди, кои неодамна биле проширени и ре-калибрирани од Јосеф Гарфинкел за да се поврзат со Тел ес-Султан (Ерихон):
Раниот неолит (рана фаза) што одговара на предгрнчарскиот неолит Б (PPNB) на Ерихон, претставен со малтерисани подови и технологија на навиформа, датиран помеѓу 8800 и 7000 п.н.е.; Раниот неолит (доцна фаза) што одговара на младо камено време на Тел ес-Султан (Ерихон) IX (исто така Јармукијан) помеѓу 6400 и 5800 п.н.е., претставена со керамика, српови сечила, статуетки и мали точки; Средниот неолит што одговара на младо камено време на Тел ес-Султан (Ерихон) VIII и претставен со керамика, датиран помеѓу 5800 и 5300 п.н.е.; Доцниот неолит што одговара на средниот халколит на Бет Шеан и претставен со керамика, камени садови, силоси, камерни гробници и печати, датирани помеѓу 5300 и 4500 п.н.е.; Раниот халколит кој одговара на доцниот халколит на Гасулијан, претставен со погребувања, прободен камен, датирана помеѓу 4500 и 3600 п.н.е. Доцниот халколит кој одговара на раното бронзено време, претставен со архитектура и отпечатоци од цилиндрични печати, датирани помеѓу 3600 и 3100 п.н.е.
Раниот неолит бил подоцнежна населба од другите во долината Бека, како што се Лабве и Ард Тлаили. Се наоѓала на падината кон морето на поголемиот од двата рида што го сочинувале древниот Библос, со водена долина помеѓу.
Оригиналната местоположба се проширила во долината и опфаќала површина од 1,2 хектари обезбедувајќи плодна почва и заштитено место за слетување за чамци. Дананд открил околу дваесет куќи, иако се претпоставува дека некои од населбата биле изгубени во морето, ограбени или уништени.Dunand, Maurice., Rapport préliminaire sure les fouilles de Byblos en 1948, 1949, Bulletin du musée de Beyrouth. Tome IX, 1949–1950, Beyrouth.Dunand, Maurice., Fouilles de Byblos, vol II, Atlas, Paris, 1950d (also part I, 1954 – part II, 1958).Dunand, Maurice., Chronologie des plus anciennes installations de Byblos, Revue Biblique, vol. 57, 1950b.Dunand, Maurice., Rapport préliminaire sure les fouilles de Byblos en 1950, 1951 & 1952, Bulletin du musée de Beyrouth. Tome XII, 1955, Beyrouth.Dunand, Maurice., Rapport préliminaire sure les fouilles de Byblos en 1954, 1955, Bulletin du musée de Beyrouth. Tome XIII, 1956, Beyrouth.Fleisch, Henri., Préhistoire au Liban en 1950, Bulletin de la Société Préhistorique Français, vol. 48, 1–2, p. 26. (Contains report on Byblos presented by Maurice Dunand to the 3rd C.I.S.E.A., Brussels, 1948), 1951. Живеалиштата биле правоаголни со малтерисани подови, керамиката обично била со темна боја, со некои отпечатоци од школки.Dunand, Maurice., Rapport préliminaire sure les fouilles de Byblos en 1960, 1961 & 1962, Bulletin du musée de Beyrouth. Tome XVII, 1964, Beyrouth.
Средниот неолит била помала населба со не повеќе од 0,15 хектари во непосредна близина на постарата локација. Грнчарството било поразвиено со црвена боја и поразновидни форми и елаборирани украси, зградите биле посиромашни со немалтерисани подови.
Доцниот неолит покажал развој од средината во дизајнот на зградите, поширок опсег на поразвиени алатки од камен и многу поголема разновидност на керамика со изработка вклучувајќи силика. Доцниот халколит се одликува со развој на „ханански лопатки“ и стругалки за вентилатор. Погребувањата на возрасните во бокали почнало да се појавува заедно со метал во форма на една бакарна кука, пронајдена во бокалот. Некои бокали биле обложени со бел малтер кој се нанесувал и се самозацврстувал по печењето.Dunand, Maurice., Rapport préliminaire sure les fouilles de Byblos en 1957, 1958 & 1959, Bulletin du musée de Beyrouth. Tome XVI, 1961, Beyrouth. Бакарот се појавува почесто во доцниот халколит, заедно со повеќекратни погребувања во гробници и рачки од тегли со впечатливи знаци. Остатоците од раното бронзено време се карактеризираат со развој на чешлани производи од Библос и литичко склопување проучувано од Жак Ковин.Fleisch, Henri., Néolithique du Proche-Orient, Bulletin de la Société Préhistorique Français, vol. 49, 5–6, p. 212. (Contains report on Byblos excavations of 1951 by Maurice Dunand), 1952.
Според Лоренцо Нигро, Библос се преселил од рибарско село во неговата претходна урбана форма на почетокот на третиот милениум п.н.е. Фрагментите кои му се припишуваат на полулегендарниот предхомерски феникиски свештеник Санчунијатон велат дека Библос бил првиот град подигнат во Феникија и бил основан од богот Крон. (Крон се сметал за најблискиот еквивалент на хананскиот Бал или Бал Хамон во синкретизирачкиот систем што го користеле античките Грци и Римјани.)
Египетски период
Вотсон Милс и Роџер Булард сугерираат дека за време на Старото Кралство и Средното Кралство, Библос бил практично египетска колонија. Растечкиот град бил богат и се смета дека бил сојузник (меѓу „оние што се на неговите води“) на Египет многу векови. Гробниците на првата династија користеле дрва од Библос. Еден од најстарите египетски зборови за брод што плови во океанот бил „брод Библос“. Археолозите пронашле артефакти направени од Египет стари колку фрагмент од сад што го носи името на владетелот на втората династија Хасехемви, иако ова „можеби лесно стигнало до Библос преку трговија и/или во подоцнежен период“.Wilkinson, Toby, 1999, Early Dynastic Egypt p. 78. Пронајдени се предмети во Библос со именување на египетскиот крал на 13-та династија Неферхотеп I, а владетелите на Библос одржувале блиски односи со фараоните на Новото кралство од Стариот Египет.
Околу 1350 п.н.е., Амарнските писма вклучуваат 60 писма од Риб-Хада и неговиот наследник Или-Рапих, кои биле владетели на Библос, пишувајќи до египетската влада. Ова главно се должи на постојаните молби на Риб-Хада за воена помош од Ехнатон. Тие се занимаваат и со освојување на соседните градови-држави од страна на Хабиру.
Се смета дека египетскиот контакт го достигнал својот врв за време на 19-тата династија, само за да се намали во текот на 20-тата и 21-та династија. Покрај тоа, кога Новото Кралство се распаднало во 11 век п.н.е., Библос престанал да биде колонија и станал најистакнат град во Феникија."Byblos" in: Encyclopædia Britannica, vol. 2, p. 692. Encyclopædia Britannica, Inc., 1992. Иако се смета дека археолошките докази укажуваат на кратко оживување во текот на 22-та и 23-та династија, јасно е по Третиот среден период Египќаните почнале да ги фаворизираат Тир и Сидон наместо Библос.Shaw, Ian: "The Oxford History of Ancient Egypt", page 321. Oxford University Press, 2000.
Археолошките докази во Библос, особено петте Библиски кралски натписи кои датираат од околу 1200–1000 п.н.е., покажуваат постоење на феникиска азбука од дваесет и два знаци; важен пример е саркофагот на Ахирам. Употребата на азбуката ја рашириле феникиските трговци преку нивната поморска трговија во делови од Северна Африка и Европа. Еден од најважните споменици од овој период е Храмот на Обелисците, посветен на хананскиот воен бог Решеф, но тој паднал во урнатини во времето на Александар Македонски.