мини| Во Санто Доминго, Доминиканска Република Aiphanes minima е шилеста палма која потекнува од островските Кариби од Хиспаниола до Гренада, а се одгледува на други места. Обично e 5-8 метри висока, но понекогаш може да расте како најниско дрво во шумата со само 2 метри висина.

Опис алт=A short section of a narrow palm stem, covered with long, dark spines. The stem section includes four scars left where petioles were once attached. Unlike the rest of the stem, these petiole scars lack spines.|лево|мини| Стеблото на Aiphanes minima, има боцки и лузни од лисја Aiphanes minima е палма со едно стебло, бодликава, со пересто сложени листови - редови ливчиња се појавуваат од двете страни на оската на листот во форма на пердув или папрат. Стеблата обично се високи од 5 до 18 метри, иако повремено се и помалку од 2 метри високи и се со 6 до 20 сантиметри во дијаметар. Помладите стебла се покриени со прстени од црни боцки, но на постарите стебла тие често се губат. Единките носат 10-20 листови кои се пересто сложени, со 18 до 34 пара ливчиња долж централна оска која е долга од 130 до 400 см. Ливчињата се распоредени во една рамнина и обично се линеарни по форма, но понекогаш се шират кон нивниот врв, особено во Порторико. Долната површина на листот може да биде покриена со боцки долги до 3 см или може да биде без боцки; горната површина има ред боцки долги околу 1 см долж средишниот нерв. Оската може да биде без боцки, но често е покриен со црни боцки долги до 6 см. Лисната дршка, која ја поврзува оската со стеблото, е долг од 15 до 110 см и е покриена со црни боцки долги до 8 см.

Таксономија Aiphanes е сместен во подфамилијата Arecoideae, племето Cocoseae и потплемето Bactridinae, заедно со Desmoncus, Bactris, Acrocomia и Astrocaryum.

Германскиот ботаничар Макс Бурет, во неговата ревизија на родот од 1932 година, го поделил Aiphanes на два подрода и го поставил А.minima во подродот Macroanthera. Фин Борхсениус и Родриго Бернал во својата монографија од 1996 година, заклучиле дека Макроантерата ќе биде вијабилен таксон само ако се намали на три вида - А.aculeata, А.eggersii и А.minima. Сепак, ова ќе го остави другиот подрод, Brachyanthera, како премногу широк и хетероген ентитет, и тие решиле да ја напуштат употребата на подродовите од Бурет.

Борхсениус и Бернал ги сместиле сите карипски Aiphanes (освен оние во Тринидад и Тобаго ) во еден вид А.minima, но ова не е универзално прифатено. Американскиот ботаничар Џорџ Проктор не се согласува со ова, наведувајќи дека верува дека има неколку видови присутни и тврди дека популациите во Порторико и Доминиканската Република треба да се одржуваат во посебен вид, А.acanthophylla. Во Доминика, систематистот за палми Скот Зона и неговите колеги го документирале присуството на две различни популации на палми Aiphanes на островот - едната беше поголема и пошилеста, а другата помала, потенка и помалку шилеста. Ова ги навело да шпекулираат дека ова може да претставува втор вид на Aiphanes.

Историја Првиот ботанички опис на видот го направил францускиот ботаничар Шарл Плумие. Плумие направил три патувања во Западните Индии помеѓу 1689 и 1695 година, а меѓу неговите описи имало и два вида палми кои ги нарекол Palma dactylifera, aculeata, fructu corallino, major и Palma dactylifera, aculeata, fructu corallino, minor, користејќи пре-Линеови имиња. И двете од овие сега се смета дека припаѓаат на Aiphanes minima. Во 1763 година, холандскиот ботаничар Николаус Јозеф фон Жакен го опишал истиот вид, користејќи го името Palma Grigri Martinicensibus .

Најстариот опис на видот кој се смета за валиден е описот на Јозеф Гeртнер за Bactris minima, кој го објавил во 1791 година во De Fructibus et Seminibus Plantarum. Ова име, кое се засновало на едно овошје од непознато потекло, е основа за модерното име на видот.

Името Aiphanes било дадено една деценија подоцна од германскиот ботаничар Карл Лудвиг Вилденов во 1801 година.

Распространетост Aiphanes minima е домородна во Доминиканската Република, Порторико, Доминика, Свети Винсент и Гренадини, Света Луција, Мартиник, Барбадос и Гренада и широко се одгледува на други места. Тој е најсеверниот член на родот и единствениот вид на Aiphanes што е отсутен од копното на Јужна Америка.

Живеалиште и екологија Во северниот дел од своето живеалиште, Aiphanes minima расте на варовнички ридови и зависи од празнините во шумската крошна за да достигне зрелост. Во јужниот дел тоа е дрво од подкрошна или дрво на шумскиот под, како што е тоа во Тарнерс Хол Вудс во Барбадос.

Цветовите имаат сладок мирис и се верува дека се опрашуваат од пчели. Плодовите, цветовите и семките на Aiphanes minima се консумираат од загрозениот вид на папагал Amazona guildingii и исто така се сметаат за важен вид храна за критично загрозениот порторикански амазон (Amazona vittata).

Употреба Aiphanes minima често се користи како украсен вид. Ендоспермот на семето може да се јаде и е со сличен по вкус на кокосот.

Наводи

Литература

Категорија:Палми Категорија:Флора на Тринидад и Тобаго Категорија:Флора на Доминиканска Република