Ринген — германски термин за греплинг (борење). Во контекст на германската школа за историски европски боречки вештини за време на доцниот среден век и германската ренесанса, Ринген се однесува на ракопашна борба воопшто, вклучувајќи ги и техниките на борење што се употребуваат како дел од мечувалството.
Германската традиција има записи за голем број мајстори-Рингери од 15-ти до 16-ти век специјализирани за невооружена борба, како што е От Јуд.
Германската традиција на Ринген била засенета во текот на 17 век, бидејќи модерното барокно разбирање на благородништвото го исклучило учеството на повисоките класи во боречките натпревари. Борењето продолжило да се практикува меѓу пониските класи, што довело до појава на различни традиционални стилови на народно борење. Сè уште постоечката швајцарска боречка вештина Швинген е директно поврзана со Кампфринген.
Историја мини| Прва плоча од секцијата за коњаничко борење (Ringen zu Ross) од Ханс Талхофер (1467) Еден од главните луѓе што го обликувале Ринген на почетокот на ренесансата се чини дека бил австрискиот мајстор От Јуд. От бил мајстор од почетокот на 15 век. Во повеќе средновековни борбени трактати тој е заслужен за низа техники на борење, вклучувајќи кршење на зглобовите, блокирање на рацете и фрлања. Не е зачуван ниеден трактат составен од самиот От, но неговиот систем го предавале неколку мајстори за мечување од крајот на 15 век, вклучувајќи ги Ханс Талхофер (1443), Петар од Данциг и Џад Лју. Паулус Кал го вбројува во „друштвото на Лихтенауер“, велејќи дека бил учител по борење на „господарите на Австрија“Maister ott jud der der hern von osterrich ringer gewessen yst (k. k. Ambraser-Sammlung, ca. 1470) (веројатно под Фридрих III).Welle 1993, p. 259 Според Талхофер и Лев, От бил крстен Евреин."Neuerdings hat Ginsburger ('Les Juifs et l'art militaire' in REJ 87 ) nachgewiesen, daß der herzoglich österreichische Ringmeister 'Ott Jud' ein Judentäufling war. Aber ob das wirklich als 'preuve presque certaine' aufgefaßt werden darf, daß der von G. erwähnte Autor eines Buches über Fechtkunst namens Andreas Jude ebenfalls jüdischer Abkunft war, erscheint mir zweifelhaft." Zeitschrift für die Geschichte der Juden in Deutschland, vol. 3 (1931).
Борењето излезе од мода меѓу горните класи со почетокот на барокниот период. Доцен трактат за Ринген е оној од Јохан Георг Пашен, објавен во 1659 година.Vollständiges Ring-Buch / darinnen angewiesen wird / wie man Adversarium recht sol angreiffen / sich lossmachen / die schläge pariren / unterschiedliche Lectiones und die contra-Lectiones darauff machen / mit Fleiß beschrieben und mit vielen nothwendigen kupffern außgebildet. 1659, reprint 1663 Halle (S.), Melchior Oelschlägel; English translation by Eli Steenput , Journal of Western Martial Art, November 2000 Веројатно последната книга која се занимава со Ринген како смртоносна боречка вештина, е „Leib-beschirmende und Feinden Trotz-bietende Fecht-Kunst“ од Јохан Андреас Шмит, која била објавена во Вајгел, Нирнберг во 1713 година. Сепак, Кампфрингенскиот стил преживеал барем делумно во народните стилови на борење на Светото Римско Царство, а делови од него сè уште постојат во рамките на современите стилови на борење, како што е локалното германско борење со фаќање.
Поврзано
Историски европски боречки вештини Историја на борењето Греплинг Ракопашна борба
Наводи
Рајнер Веле, „--und wisse das alle hobischeit kompt von deme ringen“: Der Ringkampf als adelige Kunst im 15. и 16. Јархундерт, 1993, .
Надворешни врски
Категорија:Историски европски боречки вештини