Сулејман ибн Абд ел-Малик бил седмиот калиф на Омејадската династија (715–717), познат како владетел што ја продолжил моќта на империјата, но и како човек што ја насочил кон нови предизвици.
Владеење Роден е околу 674 година како син на Абд ел-Малик ибн Марван и брат на неговиот претходник Ел-Валид I. На престолот се искачил во 715 година, веднаш по смртта на Ал-Валид. За разлика од својот брат, кој бил енергичен и амбициозен, Сулејман бил повеќе внимателен и религиозно наклонет владетел.
За време на неговото владеење, империјата продолжила да се шири. Најзначајниот настан бил опсадата на Константинопол (717–718), која започнала под негово водство. Иако оваа опсада завршила неуспешно, таа претставувала еден од најголемите обиди на муслиманските армии да го освојат византискиот главен град. Сулејман исто така ја зајакнал контролата над Ирак и Хиџаз, а неговиот генерал Ал-Хаџџај ибн Јусуф останал влијателна фигура во управата.
Сулејман бил познат по тоа што се грижел за праведност и за религиозните обврски. Се вели дека бил побожен и скромен, и дека настојувал да ја води државата во согласност со исламските принципи.
Неговото владеење било кратко – починал во 717 година, на возраст од околу 43 години. Пред смртта, тој го назначил Умар II ибн Абд ел-Азиз за свој наследник, човек познат по својата побожност и реформи, што покажува дека Сулејман сакал да ја насочи династијата кон поумерено и праведно владеење.
Категорија:Омејади