Казахстан (, ), службено Република Казахстан (; ) — независна држава во Средна Азија и делумно во Источна Европа. Казахстан е најголемата држава во светот без излез на море, а деветта најголема држава во светот по површина со своите 2 724 900 км2. Казахстан е прекуконтинентална држава, каде голем дел од источните и средишните предели се наоѓаат во Азија, а делови од западните предели се во Европа. Казахстан е најдоминантна држава во економска смисла во Средна Азија, која придонесува со 60% од БНП на регионот. Тоа се должи првенствено на индустријата со нафта и гас, но и големите количини природни ресурси.
Официјално државата е демократска, секуларна и уставна република со богато културно наследство. Казахстан се граничи со Русија, Кина, Киргистан, Узбекистан и Туркменистан, и исто така има излез на Касписко Езеро. Географската разновидност на државата вклучува низини, степи, тајги, кањони, планини, делти и пустини. Според проценките за 2018 година, Казахстан има население од 18,3 милиони жители. Имајќи ги предвид бројот на население и вкупната површина се увидува дека Казахстан спаѓа во групата на држави со слаба населеност. Главен град на Казахстан е Нур-Султан (порано: Астана), а најголем град, кој воеднo бил и главен град, е Алмати.
Територијата на Казахстан била историски населена од различни турски (туркиски) номади кои биле под управа на различни турски држави. Во 13 век територијата потпаднала под монголска управа во рамките на Монголското Царство под раководство на Џингис Хан. До 16 век Казаците се оформиле како посебна етничка група, поделени на три подгрупи односно територијално потекло. Русите започнале да навлегуваат во казашките степи во 18 век и до средината на 19 век во пракса ја контролирале целата територија на Казахстан. Тогаш Казахстан потпаднал под управа на Руската Империја. По Руската револуција од 1917 година територијата на Казахстан била преуредувана под различни автономни единици. Менувањето на локалните автономни управи завршило со основањето на Казашката Советска Социјалистичка Република во 1936, како интегрален дел на Советскиот Сојуз.
Казахстан била последната советска република која објавила независност за време на распадот на СССР во 1991 година. Сегашниот претседател на републиката, Нурсултан Назарбаев, е водач на државата уште од тој период. Назарбаев ја направил државата авторитарна, со богата историја на владина злоупотреба на човековите права и потиснување на опозицијата. Казахстан вложил труд за развојот на економијата. Голем број светски организации имаат остри критики за состојбата со човековите права во државата, меѓу кои слободата на говор и вероисповед.
Според пописот од 2009 година, во државата најголема етничка група се Казаците со 63%, а потоа следуваат побројните Руси, следени од Узбеци, Украинци, Германци, Татари и Ујгури. Околу 70% од населението се муслимани, а 26% се Христијани. Службени јазици во државата се казашки и руски.The constitution of Kazakhstan , CONSTITUTION OF THE REPUBLIC OF KAZAKHSTAN: 1. The state language of the Republic of Kazakhstan shall be the Kazakh language. 2. In state institutions and local self-administrative bodies the Russian language shall be officially used on equal grounds along with the Kazakh language.
Потекло на поимот
Името „Казак“ потекнува од старотурскиот збор qaz, што значи „талка“, и тој се однесува на номадскиот живот на народот. Името на Козаците има исто етимолошко потекло. Персиската наставка '-стан' значи „земја“ или „место на“. Така сумарно гледано, името во слободен превод значи „земја на талкачи“.
Иако традиционално се однесува само на етничките Казахстанци, вклучувајќи ги и оние кои живеат во Кина, Русија, Турција, Узбекистан и другите соседни земји, терминот „Казак“ сè повеќе се користи за секој жител на Казахстан, вклучувајќи ги и неказаците.
Историја
Казахстан бил населен уште од палеолитот. Пасторализмот бил развиен за време на неолитот, бидејќи климата и теренот на регионот се најпогодни за номадски животен стил. Територијата на Казахстан била клучна траса на Евроазиската Степа, претходник на копнените патишта на свилата. Археолозите веруваат дека луѓето овде за првпат го припотомиле коњот. За време на неодамнешните праисториски времиња, Средна Азија била населена со групи на афанасиевската култураAccording to Allentoft et al. (2015) and Haak et al. (2015),, по кое следувале раните индоирански култури (андроновска култура: „Денес археолозите се согласуваат дека културата андроновската култура од Централниот Степски регион во вториот милениум п.н.е. треба да се поистовети со Индоиранците.")))), а подоцна и од Саките и Масегите „Современите научници најчесто го користеле името Сака за Иранците од Источната Степа и Таримскиот басен“ „Во современата наука, името „Сака“ се однесува за античките племиња од северна и источна Средна Азија и Источен Туркестан, за да се разграничат од поврзаните Масагети од регионот Арал и Скитите на понтиските степи. Овие племиња зборувале ирански јазици, а нивната главно окупација беше номадски пасторализам.“. Други групи ги вклучувале номадските Скити. Во 329 п.н.е. Александар Велики и неговата македонска војска се борела во Битката кај Јаксарт против Скитите по должината на реката Јаксарт, сега позната како Сир Дарја, долж јужната граница на денешен Казахстан. Историја
Куманите навлегле во степите на денешен Казахстан во околу раниот 11 век, каде што подоцна се приклучиле со Кипчаките и ја основале големата конфедерација на Кумани-Кипчаки. Додека античките градови Тараз (Аули-Ата) и Хазрат-Туркестан долго време служеле како важни патни станици долж Патот на свилата што ги поврзувал Азија и Европа, вистинската политичка консолидација започнала со монголското владеење од почетокот на 13 век. Во времето на Монголското Царство, најголемо во светската историја, биле основани административни окрузи, а еден од тие окрузи по распаѓањето на царството се одвоил и станал познат како Казашко Ханство.
Во текот на овој период, традиционалниот номадски живот и сточарската економија продолжиле да доминираат во степата. Во 15 век, меѓу турските племиња започнале да се одвојуваатѕ во посебен казахстански идентитет, процес кој кон средината на 16 век беше консолидиран со појавата на казашкиот јазик, култура и економија.
Сепак, регионот бил во фокусот на постојано растечките спорови меѓу родните казашки емири и соседните персиски народи на југ. На својот врв, ханството владеело со делови од Средна Азија и Куманија. До почетокот на 17 век, Казашкото Ханство се борело со влијанието на племенските соперништва, кои делотворно го поделиле населението во големите, средните и малите (јужните) орди (jüz). Политичкото обединување, племенските соперништва и намалувањето на важноста на копнените трговски патишта меѓу Истокот и Западот го ослабиле ханството. Хиванското Ханство ја искористило оваа прилика и го припоил полуостровот Мангишлак. Узбекистанското владеење таму траело два века до пристигнувањето на Русите.
Во текот на 17 век, Казаците војувале со Ојратите, федерација на западните монголски племиња, вклучувајќи ги и Ѕунгарите. Почетокот на 18 век го означил зенитот на Казашкото Ханство. Во текот на овој период Малата Орда учествувала во војната 1723-1730 година против Ѕунгарите, по нивната инвазија на во т.н. „Големата катастрофа“ на казашките територии. Под водство на Абул-хан, Казахстан обезбедил големи победи над Ѕунгарите кај реката Буланти во 1726 година, и во Битката кај Анракај во 1729 година.
Аблај-хан учествувал во најзначајните битки против Ѕунгарите од 1720-те до 1750-тите, за што бил прогласен за херој од народот. Казахстан страдал од честите напади против нив од волшките Калмици. Кокандското Ханство ја искористила слабоста на Казашкото по нападите на Ѕунгарите и Калмиците и ја освоиле територијата на денешен југоисточен Казахстан, вклучувајќи го и формалниот главен град во Алмати, во првиот квартал на XIX век. Исто така, Бухарскиот Емират владеел со Шимкент пред Русите да ја започнат својата доминација. Руско Царство
Во првата половина на XVIII век, Руското Царство ја изградила линијата Иртиш, серија од четириесет и шест тврдини и деведесет и шест возови, меѓу кои Омск (1716), Семеј (1718), Павлодар (1720), Оренбург (1743) и Петропавловск (1752)"Russian Colonization and the Genesis of Kazak National Consciousness". S. Sabol (2003). Springer. p.27 , за да ги спречат нападите во Казахстан и Ојрат на руска територија"Central Asia, 130 Years of Russian Dominance: A Historical Overview". Edward A. Allworth, Edward Allworth (1994). Duke University Press. p. 10. . Во доцниот XVIII век, Казаците го искористиле бунтот на Пугачев, кој бил центриран на областа Волга, напаѓајќи ги руските населби. Во XIX век, Руското Царство започнало да го проширува своето влијание во Средна Азија. Периодот познат како „Голема игра“ генерално се смета дека траел од приближно 1813 до англо-руската конвенција од 1907 година. Русите ефикасно владееле со поголемиот дел од територијата на денешен Казахстан.
Руското Царство вовело систем на администрација и изградило воени гарнизони и касарни во своите напори за воспоставување присуство во Средна Азија во таканаречената Голема игра за доминација во областа против Британската Империја, која го проширила своето влијание од југ во Индија и Југоисточна Азија. Русија го вовел рускиот јазик во сите училишта и во владините организации.
Руските напори за наметнување на својот систем предизвикал незадоволство кај народот во Казахстан, а до 1860-те години, некои Казаци се спротивставиле на владеењето на Русија. Тие го нарушиле традиционалниот номадски начин на живот и сточарската економија, а луѓето страдале од глад, при што некои племиња биле десеткувани. Националното движење на Казахстан, кое започнало во доцниот XIX век, се обидело да го зачува мајчиниот јазик и идентитет со тоа што се спротивставило на обидите на Руското Царство да ги асимилира и да ги задуши.
Од 1890-те наваму, сè поголем број доселеници од Руското Царство започнале да ја колонизираат територијата на денешен Казахстан, особено провинцијата Семиречје. Бројот на доселениците се зголемил уште повеќе откако железничката Трансаралска железница од Оренбург до Ташкент била завршена во 1906 година. Специјално создадената миграциска служба во Санкт Петербург ја надгледувала и ја охрабрила миграцијата чија крајна цел била да го прошири руското влијание во областа. Во текот на XIX век околу 400.000 Руси емигрирале во Казахстан, а околу еден милион Словени, Германци, Евреи и други имигрирале во регионот во текот на првата третина од 20 век. Василиј Балабанов бил администратор одговорен за преселување во поголемиот дел од ова време.
Населувањето предизвикало големо незадоволство од колонијалното владеење во последните години од Руското Царство. Најсериозното востание се случило во 1916 година. Казахстан ги нападнал руските и козачките доселеници и воените гарнизони. Револтот резултирал со серија судири и брутални масакри од двете страни. Двете страни се спротивставиле на комунистичката влада до крајот на 1919 година. Советски Сојуз
По распадот на централната власт во Петроград во ноември 1917 година, Казаците доживеале краток период на автономија (Алашска автономија), со што на крајот и подлегнале на владеењето на болшевиците. На 26 август 1920 година, Киргиската автономна социјалистичка советска република во рамките на Руската Советска Федеративна Социјалистичка Република (РСФСР) била основана. Киргиската АССР ја вклучувала и територијата на денешен Казахстан, но нејзиниот административен центар бил главно руското населено место Оренбург. Во јуни 1925 година била преименувана во Казашка АССР, а нејзиниот административен центар бил префрлен во градот Кизилорда, а во април 1927 година во Алма-Ата.