250px|десно Тартар (грчки: Τάρταρος) во старогрчката митологија било најмрачното место во подземниот свет односно пеколот, место каде биле затворени победените богови и титани.

Тартар бил сместен уште пониско и од самиот Хад. Со Тартар владеел истоимениот бог, кој е роден од Хаос, заедно со Никта, Ереб, Геја и Ерос.

Во Тартар биле донесени Хекатонхирите и Киклопите. Подоцна, по крајот на војната помеѓу боговите, овде бил донесен и Крон, заедно со останатите титани, кои се спротивставувале на Зевс.

Грчка митологија Во грчката митологија, Тартар е и божество и место во подземјето.

Како божество Во „Теогонија“ на грчкиот поет Хесиод (околу крајот на 8 век п.н.е.), Тартар бил третото од првобитните божества, по Хаос и Геја (Земја), а претходник на Ерос, и бил татко, од Геја, на чудовиштето Тифон. Според Хигин, Тартар бил потомок на Етер и Геја.

Како локација Хесиод тврди дека бронзена наковална што паѓа од небото би паѓала девет дена пред да стигне до земјата. На наковалната ѝ биле потребни уште девет дена за да падне од земјата во Тартар. Во Илијада (околу 8 век п.н.е.), Зевс тврди дека Тартар е „толку далеку под Хад колку што е небото над земјата“. Слично на тоа, митографот Аполодор го опишува Тартар како „мрачно место во Хад толку далеку од земјата колку што е земјата оддалечена од небото“.

Додека според грчката митологија царството на Ад е местото на мртвите, Тартар исто така има голем број жители. Кога Крон дошол на власт како крал на титаните, ги затворил трите древни еднооки циклопи и стораките хекатонхири во Тартар и го поставил чудовиштето Кампе како негов чувар. Кампе била делумно скорпија и имала прстен од животински глави околу половината, пукајќи по секој што се осмелувал да се приближи. Таа, исто така, носела камшик за да ги мачи киклопите и стораките. Зевс го убил Кампе и ги ослободил овие затворени џинови за да му помогнат во конфликтот со Титаните. Боговите на Олимп на крајот триумфирале. Крон и многу други Титани биле протерани во Тартар, иако Прометеј, Епиметеј и женските Титани како што е Метида биле поштедени. И други богови можеле да бидат осудени на Тартар. Во Хомеровата химна за Хермес, Аполон се заканува дека ќе го фрли Хермес во Тартар. Самиот Аполон бил речиси осуден на Тартар од Зевс за чинот на убиство на Киклопите. Хекатонхирите станале чувари на затворениците на Тартар. Подоцна, кога Зевс го совладал чудовиштето Тифон, го фрлил во „широкиот Тартар“.

Жители Првично, Тартар се користел само за ограничување на опасностите само на боговите на Олимп и нивните претходници. Во подоцнежните митологии, Тартар станал простор посветен на затворање и мачење на смртниците кои згрешиле против боговите, а секоја казна била единствена за осудените. На пример:

Кралот Сизиф бил испратен во Тартар затоа што убил гости и патници во неговиот замок, кршејќи го неговото гостопримство, заведувајќи ја својата внука и известувајќи за едно од сексуалните освојувања на Зевс, кажувајќи му на речниот бог Асоп каде се наоѓа неговата ќерка Егина (која ја однел Зевс). Но, без оглед на несоодветноста на честите освојувања на Зевс, Сизиф ги пречекорил своите граници сметајќи се себеси за рамник на боговите кој со право можел да ги пријави нивните индискреции. Кога Зевс му наредил на Танат да го врзе Сизиф во Тартар, Сизиф го измамил Танат прашувајќи го како функционираат синџирите и на крајот го врзал Танат; како резултат на тоа, немало повеќе смрт. Ова го натерало Арес да го ослободи Танат и да му го предаде Сизиф. Некое време подоцна, Сизиф ја натерал Персефона да го врати на површината за да ја искара жена му затоа што не го закопала правилно. Сизиф бил насилно одвлечен назад во Тартар од Хермес кога одбил да се врати во Подземјето после тоа. Во Тартар, Сизиф бил принуден засекогаш да тркала голема карпа до врвот на планинска падина, која, без разлика колку пати речиси успевал во својот обид, секогаш се тркалала назад кон дното. Ова ја претставувало казната (соодветна на злосторството) на Сизиф за тоа што се осмелил да тврди дека неговата досетливост ја надминува онаа на Зевс. Лукавата казна на Зевс го покажала сосема спротивното, осудувајќи го Сизиф на понижувачка вечност на бесмисленост и фрустрација. Кралот Тантал исто така завршил во Тартар откако го исекол својот син Пелоп, го сварил и му послужил како храна кога бил поканет да вечера со боговите. Тој, исто така, ја украл амброзијата од боговите и им ги кажал на своите луѓе нејзините тајни. Во друга приказна се споменува дека тој држел златно куче кое го исковал Хефест и го украл пријателот на Тантал, Пандареј. Тантал го држел златното куче за безбедно чување, а подоцна му негирал на Пандареј дека го има. Казната на Тантал за неговите постапки (сега пословичен термин за „искушение без задоволство“) била да стои во базен со вода под овошно дрво со ниски гранки. Секогаш кога ќе посегнел по овошјето, гранките го кревале наменетиот оброк од неговиот стисок. Секогаш кога се наведнувал да се напие, водата се повлекувала пред да може да се напие. Над неговата глава се извишувал заканувачки камен како оној на Сизиф. Иксион бил крал на Лапитите, најстарото племе во Тесалија. Иксион почнал да го мрази таткото на жена му и на крајот го турнал на кревет од јаглен и дрва, извршувајќи го првото убиство поврзано со роднина. Принцовите на другите земји наредиле на Иксион да му се одземе очистувањето од неговиот грев. Зевс се сожалил на Иксион и го поканил на оброк на Олимп. Но, кога Иксион ја видел Хера, се заљубил во неа и се галел под масата сè додека Зевс не му дал знак да престане. Откако нашол место за спиење на Иксион, Зевс создал облачен клон на Хера по име Нефела за да го тестира и да види колку далеку ќе оди за да ја заведе Хера. Иксион имал секс со неа, што резултирало со раѓањето на Кентаур, кој се спарил со некои магнезиски кобили на планината Пелион и така ја создал расата Кентаури (кои се нарекуваат Иксиониди по нивното потекло). Зевс го истерал Иксион од планината Олимп, а потоа го удрил со гром. Тој бил казнет со тоа што бил врзан за крилесто пламено тркало кое постојано се вртело: прво на небото, а потоа во Тартар. Дури кога Орфеј слегол во Подземјето за да ја спаси Евридика, таа престанала да се врти поради музиката што ја свирел Орфеј. Врзаноста на Иксион за пламеното тркало ја претставувала неговата жешка страст. Во некои верзии, Данаидите ги убивале своите сопрузи и биле казнети во Тартар така што биле принудени да носат вода во бокал за да наполнат када, што со тоа ќе ги измие нивните гревови. Но, бокалите биле полни со пукнатини, па водата секогаш протекувала. Џинот Титиј се обидел да ја силува Лето по наредба на Хера, но бил убиен од Аполон и Артемида. Како казна, Титиј бил истегнат во Тартар и мачен од двајца мршојадци кои се хранеле со неговиот црн дроб. Оваа казна е исклучително слична на онаа на титанот Прометеј. Исто така, се споменува дека кралот Салмонеј бил затворен во Тартар откако се претставил како Зевс, предизвикувајќи вистинскиот Зевс да го удри со гром. Арке е сестра на Ирида, која се согласила со Титаните како нивна божица гласник. Зевс ги отстранил нејзините крилја по победата на боговите над Титаните и таа била фрлена во Тартар со Титаните. Окнус бил осуден во Тартар засекогаш да ткае јаже од слама кое, исто толку брзо колку што го ткае, исто толку брзо го јаде и магаре. Нема никакво споменување што направил за да ја заслужи оваа судбина. Кога неговата бремена ќерка Коронида била убиена од Артемида или Аполон, кралот Флегија го запалил аполонскиот храм во Делфи и бил убиен од Аполон. Тој бил казнет во Тартар така што бил погребан во карпа и изгладнет пред вечна гозба додека им викал на другите жители да не ги презираат боговите.

Поврзано Грчката митологија во популарната култура Ереб Харон Два Златната гранка (митологија) Пекол Огнено езеро Оркус Шеол

Наводи

Категорија:Пекол Категорија:Потомство на Геја Категорија:Места во старогрчката митологија Категорија:Персонификации