Освојувањето на Африка (Трката за Африка или Поделба на Африка) — период од историјата на Африка проследен со окупација, поделба и колонизација на африканската територија од страна на европските сили за време на периодот на т.н. Нов империјализам, во периодот помеѓу 1881 и 1914 година. Во 1870 година, само 10% од Африка бил под европска контрола, додека по само 44 години, во 1914 година овој процент се зголемил на речиси 90% од континентот. Единствено Етиопија (Абисинија), Дервишката држава (денешна СомалијаJihad in the Arabian Sea 2011, Camille Pecastaing, In the land of the Mad Mullah: Somalia) и Либерија биле независни.
Берлинската конференција од 1884 година, која ја регулирала европската колонизација и трговија во Африка, обично се смета за почетна точка за борбата во Африка. Како последица на политичките и економските соперништва меѓу европските империи во последната четвртина од XIX век, европските сили често избегнувале да војуваат меѓу себе кога станувало збор за континентотR. Robinson, J. Gallagher and A. Denny, Africa and the Victorians, London, 1965, p. 175.. Во подоцнежните години на XIX век, транзицијата од „неформалниот империјализам“ со воено влијание и економска доминација, го насочило владеењето, доведувајќи го колонијалниот империјализамKevin Shillington, History of Africa. Revised second edition (New York: Macmillian Publishers Limited, 2005), 301..
Позадина и први истражувања
Португалците ги основале своите први европски населби, утврдувања и пристаништа на брегот на африканскиот континент кон почетокот на Големите географски откритија во 15 век. Но, Европејците покажале релативно мал интерес за внатрешноста на Африка во следните два два века.
Европското истражување на африканската внатрешност на континентот започнала на крајот од XVIII век. До 1835 година, Европејците го утврдиле поголемиот дел од северозападна Африка. Во средните децении на XIX век, познати европски истражувачи биле Дејвид Ливингстон и Хенри Мортон Стенли, кои истражувале огромни области на Јужна Африка и Централна Африка. Ливингстон бил ангажиран да работи северно од реката Оранџ. Во 1849 година ги истражувал пустината Калахари и басенот на реката Замбези и ги открил Викториини Водопади, а потоа езерото Њаса во денешно Малави. Во 1867 го открил и извориштето на реката Конго. Според него се именувани и Ливингстоновите Водопади во долниот тек на реката Конго, помеѓу градовите Матади и Киншасе во источен Конго. Хенри Мортон Стенли повеќепати патувал во Африка при што ги открил езерата Албертово, Едвардово и Леополдово, како и планинскиот масив Рувензори, а вршел и испитување на голем дел од сливот на реката Конго. Највисоката планина во масивот е наречена Стенли во негова чест.
Во 1850-тите и 1860-тите години биле спроведени експедиции од страна на Ричард Франсис Бартон, Џон Хенинг Спик и Џејмс Грант. Бартон и Спик во 1854 година учествувале во иследување на северното крајбрежје на Сомалија, каде биле ранети. Во нивната следна експедиција ги лоцирале Големите централни езера и изворот на Нил, но постојано страдале од тропски болести. На 13 февруари 1858 двајцата стигнале до езерото Тангањика, каде во март 1858 Спик самостојно истражувал дел од источниот брег на езерото јужно од Уџиџи. На почетокот на јули 1858 Спик со мал одред тргнал самостојно на север, на 30 јули стигнал до најјужниот залив на езерото Викторија, а на 3 август го открил и самото езеро. Во експедицијата на Џон Хенинг Спик од 1860 година за откривањето на изворите на реката Ник учествувал и Џејмс Грант, кој остварил и неколку самостојни патувања, собирајќи значајни ботанички колекции. Така, до крајот на XIX век Европејците го нацртале Нил од својот извор, ги следеле тековите на реките Нигер, Конго и Замбези и ги сознале огромните ресурси на Африка.
Уште во 1870-те, европските држави сѐ уште контролирале само десет проценти од африканскиот континент, со сите нивни територии што се наоѓаат во близина на брегот. Во текот на овој период биле формирани федерации од страна на европските сили. На Португалија припаѓале Португалска Западна Африка (денешна Ангола), Португалска Источна Африка (денешен Мозамбик), на Белгија припаѓале Слободна Држава Конго и (денес Демократска Република Конго) и Руанда-Урунди (денес Руанда и Бурунди). Најважна британска колонија била 'Рт на Добрата Надеж и територијата на Јужна Африка, додека Франција ги поседивала Француска Западна Африка, Француска Екваторска Африка, Француска Северна Африка и Француска Источна Африка, со многубројни држави во овие федерации. Германија ги поседувала териториите од денешните држави Камерун, Того и Намибија. Голем дел од германските територии биле поделени помеѓу победниците од Првата светска војна. Италија воспоставила контрола над Либија и Еритреја. До 1914 година, единствено Етиопија и Либерија останале независни од европската контролаCompare: . Технолошкиот напредок ја олеснила европската експанзија во странство. Индустријализацијата довела до брз напредок во транспортот и комуникацијата. Медицинските достигнувања исто така одиграле важна улога, особено лековите за тропски болести.
Причини
Африка и глобалните пазари
Потсахарска Африка бил еден од последните региони кои во голема мера биле недопрени од „неформалниот империјализам“. Регионот започнал да има привлечна улога за европските владејачки елити од економски, политички и социјални причини. Во време кога британското трговско салдо покажувало сè поголем дефицит, со намалување на континенталните пазари поради долготрајната депресија (1873-96), Африка како континент им понудила на големите европски сили како Британија, Германија, Франција и други земји отворен пазар, кој ќе го обедини трговскиот вишок.
Освен тоа, вишокот на капитал честопати бил поевтино инвестиран во странство, каде што евтините материјали, ограничената конкуренција и богатите суровини направиле поголема премија. Друг поттик за империјализмот произлегол од побарувачката за суровини недостапни во Европа, особено бакар, памук, гума, палмово масло, какао, дијамант, чај и калај, на кои европските потрошувачи се навикнале и врз кои европската индустрија пораснала. Покрај тоа, Велика Британија сакала јужните и источните брегови на Африка да станат пристаништа на патот кон Азија и нејзината империја во ИндијаLynn Hunt, The Making of the West: volume C, Bedford: St. Martin, 2009..
Меѓутоа, во Африка, со исклучок на областа која станала позната како Јужноафрикански сојуз во 1910 година, износот на капитални инвестиции од страна на Европејците бил релативно мал, во споредба со другите континенти. Како резултат на тоа, компаниите вклучени во тропската африканска трговија биле релативно мали, за разлика од компаниите на Сесил Родс. Родс во текот на овој период станал еден од најбогатите луѓе во светот, кој ја основал Британска Јужна Африка и кој ја издвоил Родезија (денешен Зимбабве) за себе. Од друга страна, Леополд II со значителна бруталност ја искористил слободата на Конго. Овие настани би можеле да го одвлечат вниманието од проимперијалистичките аргументи на колонијалното лоби, кои лобисти тврделе дека заштитените странски пазари во Африка ќе ги решат проблемите со ниските цени и прекумерното производство предизвикано од намалувањето на континенталните пазари.
Џон Хобсон во „Империјализам“ тврди дека ова намалување на континенталните пазари е клучен фактор во глобалниот период наречен „Нов империјализам“.
Вилијам Истерли од Универзитетот во Њујорк сепак не се согласувал со врската направена помеѓу капитализмот и империјализмот, тврдејќи дека колонијализмот се користи главно за да се промовира развојот предводен од државата, а не на „корпоративниот“ развој. Тој напишал дека „империјализмот не е толку јасно поврзан со капитализмот и слободните пазари ... историски има поблиска врска меѓу колонијализмот / империјализмот и пристапите што водат кон развој на државата“.
Стратешко соперништво
Соперништвото меѓу Велика Британија, Франција, Германија и другите европски сили претставува дел од колонизацијата.
Додека тропска Африка не била голема зона на инвестиции, истовремено некои други земји во странство биле. Огромната внатрешност меѓу Египет и областите богати со злато и дијамант во Јужна Африка имале стратешка вредност во обезбедувањето на протокот на странските трговски патишта. Велика Британија била под политички притисок да обезбеди профитабилни пазари против вмешување на нејзините источни колонии, особено Индија, Малаја, Австралија и Нов Зеланд. Така, од клучно значење за Британците било да се обезбеди клучниот пат помеѓу Истокот и Западот односно Суецкиот Канал. Сепак, преовладувачката теорија, која објаснува дека Британија ја анектирала Источна Африка во 1880-90-тите од геостратегиски грижи поврзани со долината Нил и позицијата на Велика Британија во Египет, а со тоа и преку морето кон Индија преку Суецкиот Канал, била оспорена од страна на историчарот Џон Дарвин во 1997 годинаDarwin, John. "Imperialism and the Victorians: The dynamics of territorial expansion." English Historical Review (1997) 112#447 pp: 614–642. http://ehr.oxfordjournals.org/content/CXII/447/614.full.pdf+html, а истото било констатирано и од страна на Јонас Ѓерсо во 2015 година.
Борбата за африканската територија, исто така ја одразува загриженоста за стекнување на воени и поморски бази, за стратешки цели и остварување на моќта на европските сили. Новите технологии за изградба на морнарица преку бродовите управувани на пареа барале станици за заварување и пристаништа за одржување. Безбедносните бази исто така биле потребни за заштита на поморските патишта и линиите за комуникација, особено за скапите и витални меѓународни патишта како што е Суецкиот КаналH. R. Cowie, Imperialism and Race Relations. Revised edition, Nelson Publishing, Vol. 5, 1982..
Колониите исто така се сметале како средство во преговорите за поделба и билансот на моќта на европските земји, корисни како разменливи ставки во време на меѓународните преговори. Велика Британија и Франција користеле голем број британски индиски и северноафрикански војници, соодветно, во многу од нивните колонијални војни. Истите тие биле добро искористени во престојните светски војни во XX век. Во ерата на национализмот постоел притисок за една нација да се здобие со империја како статусен симбол. Идејата за „величие“ станала поврзана со чувството на должност кое е во основата на стратегиите на многу нации..
Во почетокот на 1880-тите, Пјер Саворњан де Браза го истражувал Кралство Конго за потребите на Франција, во исто време Хенри Мортон Стенли го истражувал тоа во име на Леополд II, кој сакал Конго да биде негова лична слободна држава. Франција го окупирала Тунис во мај 1881 година, кое можеби довело до вклучување на Италија во германско-австриската двојна алијанса во 1882 година, по кое била основана т.н. Тројна алијанса. Истата година, Британија го окупирала Египет (досега автономна држава поради номинална слобода од Отоманското Царство), но владеела и над Судан и делови од Чад, Еритреја и Сомалија. Во 1884 година, Германија ги прогласила Тоголанд, Камерун и Југозападна Африка под нејзина заштита, а Франција ја окупирала Гвинеја. Француска Западна Африка (АОФ) била основана во 1895 година, а Француска Екваторска Африка во 1910 годинаThomas Pakenham, The Scramble for Africa: White Man's Conquest of the Dark Continent from 1876 to 1912 (1991).Robert Aldrich, Greater France: A history of French overseas expansion (1996)..
Германска политика