Војска на Србија (скратено како CHS) е вооружена сила на Република Србија. Формално е основана на 8 јуни 2006 година со одлука на Националното Собрание на Република Србија. Таа е создадена по прогласувањето на независноста на Црна Гора од оние делови на Армијата на Србија и Црна Гора , кои се наоѓаат на територијата на Србија.
Според Уставот на Република Србија, српската војска е вооружена сила на Република Србија наменета за одбрана на земјата од вооружени штети од надвор, и извршување на други мисии и задачи во согласност со Уставот, закон и принципите на меѓународното право кои ја регулираат употребата на сила. Војската на Србија може да се користи и надвор од границите на Република Србија само со одлука на Националното Собрание на Република Србија.
Историја
Создавањето на српската војска десно|мини|267x267пкс|Руската оклоп 15 век. десно|мини|267x267пкс|Знамето и облека на српската редовната армија која се користи 1809/10. Духовното расположение на српското население од Белградскиот пашалук, во тоа време, во почетокот на 1804 година преминува на таа страна каде што единствениот начин за излез се забележува во подигнување на оружјето што ќе им обезбеди правда и права. Ова е конечната одлука која е донесена во Орашц во Сретење. Тоа бил неизвесен чекор во најсложените политички услови на некогашна Европа.
Двапати Србите од двете страни на границата со Турција дејствувале на Австриската војска во војните против Турција во текот на XVIII век, ја запамтиле дваесетгодишното австриско владеење над Белград и Северните делови на Србија. Не избледело сеќавањето дека по Договорот од Свишт меѓу Австрија и Турција било ветено дека Белградскиот пашалук ќе биде поделен на 12 нахијски кнезови, со еден "Врховен кнез", како гаранција на автономијата. Така, она што тие го имале, и за Австриската администрација, дека тие се навикнати. Навистина тие барања на Србите и на Султанот се жалби против режимот на узурпаторот. Стравувајќи од нови востанија, на Дворот наредиле реформи и управна ревизија во Босна, но не успева да им наметне на агите и јаничарите во Србија. Србите побарале речиси 33 барања, од кои само пет од нив припаѓаат на аграрни односи и земјопоседници. Тие побарале автономија, и нивните соплеменици на Темишварскиот собир во 1790. од Австрискиот Император. Србите во Темишвар напоменале дека народот без автономија не е нација. Духот на Кохин доживотно ќе се памти, како и војувањето во Мачви , а преку реката побегнале околу 50, 000 луѓе кои чекале. Голема сила во тајност влечеле вешти потези и ги согледуваат своите стратешки интереси.
Заедно со вооружената борба на простротот каде биле населени Србите полека се развивала и свеста, каде се наоѓа центарот на нивната држава. Поимот Срби настанува како последица на востание и pборба за автономија во рамките на турската постапка во борбата за посебна држава. Оваа трансформација се случил 1806 година, по главните српски воени победи. Победата над турската војска во битките на Иванковац, Мишар и во Делиград, но и влегувањето во Белград, биле меѓународно значајни, и станува пресвртна точка за тогашната голема сила. Бунтовниците не само што ја поразиле турската војска туку и Наполеон,кој тој ја наоружал и војнички ја подучувал да удри од три различни правци, царот кое секое одстапување на Турција ја гледал како напредок за Русија. Идеолошките приврзаници, Австријците исто така биле запрепастени од руските намери. Русите сами посакувале полуостровот да биде раздробен и распаднат, а српското востание како потик на грците за ослободување. Не знаејќи за правилата на високата политика, Србите уште во фебрусри 1806 година се обратиле на рускиот цар да ги подржи во правата за национална држава во ,,балканските покарини'', која би можела да ја подигне војската од 200 000 луѓе.Иако практично неписмени и без професионални воени училишта, водачите на востанието и војската правилно ги ценат стратешките елементи во политичкото одлучување, местото на војската и воената закана.
Поразот на Српската војска 1813 година е проследен со примање на условите за руско-турскиот мир. Русите кои секој час го очекувале нападот на Наполеон склопиле еден, по Србите Букурешкиот договор на 28 мај 1812 година во кој се гарантира недоволно дефинирана внатрешна самоуправа и амнестија. Тие биле оставени да се спогодат со Турците за големината на на бродот и предаденото оружје. Турците требале повторно да воспостават претходни гарнизони. На Хајдуците им било дозволено повтроно да побегнат во Русија и во Германија. Русија за чувар на српската автономија ја поставила Австрија, држава чии секретар и давал подрѓка на Турција. На собранието во Крагуевац, каде старешините ја отфрлиле понудата, било кажано ,, оваа земја им припаѓа на нашите предци и ние со нашата крв ја освоивме. Ако русите име ветиле на Турците утврдување, тие ќе мораат да им дадат на друго место.
Жртвата на старешини и војници сè до последниот момент, нивното лого и пред бројно супериорен непријателот, Турците се добро скенирани се чуваат во меморијата на вашиот. И идејата дека тоа може да се случи повторно ги поттикна подоцна да ослабне. Кога воспалени redevelopment востание 1815 година. година, беа повеќе подготвени да ослабне. Употребата на оружје и народна војска во борба за формирање на независна национална држава наведени во српската политичка култура важноста на воениот фактор и ориентација дека армијата е во развој како национална ostanitsa дека еден ден ќе се направи национална мисија на ослободување.
За време на востанието, српските војската биле народна. Команданти и старешините имале потреба од селаните само кога имало борба.Оружјето и опремата ја набавувале сами, или пред битката доаѓале однекаде. Со таа боречка маса со повик, за време на првата српска уставничка државност, постоеле постојани одреди на извежбани и наоружани момци кои со својата служба биле платени. Ги нарекувале беќари или момци, а на некој начин биле како придружба на Водачот и останатите кнезови. Правеле утврдувања и ги чувале границите. Организацијата останала еднаква за време на двете востанија.
Кнезот Милош после Второто востание ја распуштил војската, но таа не била разоружана. Со тој факт- вооружениот народ- ја сметале Турција и Австрија. Тој ,,швајцарски'' вооружан систем ,,резервисти'' ги укинал кралот Милан. Но, со инструментализираното делување на тогашната радикала, селаните на Тимочката покраина одбиле да го предадат оружјето и да дигнат бунт, кој постојаната војска брзо ќе го задуши.
Влијанието на Русија Деветнаесеттиот век за српската автономија на Кнезот и подоцна, независното Кралство следувало доградување на народниот систем, но и самата војска. Војската се спремала во рамките на тогашните европски искуства, економската моќ на државата и државната-национална програма која ќе го преземе ширењето на националното јадро на сè уште неослободените краеви во кои Србите живеат од дамнина.
Напорите на Србија да се организира примерна постојана војска, дава орпор на различни начини, во Австрија и во Турција. Од друга страна без војска, препуштена на милост и немилост на турскиот суверинитет и променлива политика, заштитува голема сила, ни веќе добиената автономија не изгледа сосема сигурна ,што не можеше да се изгуби во ситуација на цврсти односи меѓу големите сили. И без воена организација и војска, било невозможно да се размислува за понатамошната борба за независност. десно|мини|267x267пкс|Униформа на Тамбур на српската Војска од 1841. година. Во првиот период на српската автономија, што е, по успешна војна со Турција (1827-1829), дејствувала Русија и го поставила Едренскиот мир на високо покровителство на српската автономија, таа сила дала печат на првобитниот развој на српската војска. Малата војска почнувајќи од униформите, ја организирала Русија под сопствена власт. Активните офицери, по потекло од Русија, вовеле руски закони и егзерцир. Во периодот од 1830 година до 1836 година постепено формирале баталјон на пешадии, коњски ескадрон и топовска батерија. Тогаш е во Русија испратена првата група од 12 млади да се школуваат во школата за офицери. Првиот српски закон за организирање на армијата на гарнизонот донесен е 1838 година. Војската уште во првата фаза од својот развој се наоѓала по надлежност на Министерството за внатрешни рабори.
Војската на Србија на крајот на 1847 година имала едвај 2.438 официри, стручни припадници и војници. Пешадијата била зголемена за уште еден баталјон од четири чети.
Австрија не била благонаклонета за развој на српската државност, ниту пак на нејзината војска. Во првата фаза за развојот на српската војска не имало некакви посебни влијанија. Подоцна, за време на 1860 година почнале префрлањата на младите српски офицери од австроунгарската во српската војска. Во нејзе влегувале и други, словени, лекари, аптекари, инженери, музичари,но и офицери на родовите. Србија во 1867 година донела Закон за примање на странски офицери.
Доминантно влијание врз развојот на српската војска и воена мисла доаѓа од Франција, и нешто помалку од Прусија по својата победа над Наполеон III. Сепак, во теоријата на германските воени писатели, кој сè уште ја развиваат идејата на Наполеон ,ќе бидат присутни.
Модернизација по пример на Франција десно|мини|267x267пкс|Униформи и оружје од редовите на пешадијата од 1845 година. Со инженерството и артилеријата веќе не може да се импровизира. Култ на народна армија, која по востанието повторно учество на српски доброволци под Книжани во војна на Србите од Војводина и Австрија против Унгарците во 1848, пополека се создавала мисла за потребата од нова и модерна војска. Таа идеја ја промовирале најистакнатите српски политичари и војници во тоа време. Идниот генерал Миливој Блазнавацм со своето воено искуство од 1848 година и второто школување во Австрија и Франција, ја пренел идејата на Гарашанин за потребата од модернизација со наслон на француската школа и одлуката влијаела да во Србија се отвори Воена Академија. Од друга страна, интересите на французите за Србија поради Кримската војна довеле до блиска соработка за образовањето на кадарот. Тогаш создадените врски ќе доведат да првиот воен министер на Србија биде французин, Иполт Монден(1861-1865), кој е како капетан бил должен да направи темелна студија за Србија(1856). Но, денеска би рекле дека самата војска на Србоја ја развиваат стручни лица, без обѕир на династичките предрасуди, мзакана од смртта на стариот кнез Милош, кој во прогонство на согласност од Караѓорѓевиќ после 1858 година го протерал од земјата или во изолација, меќу кои биле и Заха и Блазнавца.
Ново министерство Монден практично го воспоставил редот во новото воено Министерство.Во негова надлежност има министерство за градежништво или постојано, според францускиот модел - јавни работи. Патиштата, мостовите, водоснабдувањето и подоцнежните железници биле најважниот услов за мобилизација и воени операции во сите европски земји. Десната рака на Монден била Богохулник. Руските правила и закони биле заменети од страна на Французите, или биле малку приспособени на српските околности. Утврдените пензиски фондови им помогнале на офицери и подофицери, реорганизацијата на здравствените услуги, подобрено е и одгледувањето коњи како предуслов за подигање на армиите на војната, и многу многу други работи. Пред доаѓањето на Монден, Српското собрание го усвоило Законот за народна армија. За таа цел од сто на сто и педесет илјади војници, со кого Михаил мисли да води војни за ослободувањето, само французите веруваат, кои извештаи виле во рацете Монд , како и искуствата од нивните војни во Италија, во Крим и Гарибалдиевиот поход. Народна армија, сега опремена со повеќе артилерија, била видливо напредна благодарение на најпрецизно националниот лет.