Жирафатитан („титанска жирафа“) — род на сауроподски диносаурус кој живеел во текот на доцната јура (кимериџ - титон). Првично бил именуван како африкански вид на Брахиосаурус (B. brancai), но подоцна именувањето било променето. Жирафатитанот бил многу децении познат како најголем диносаурус, но неодамнешните откритија на неколку поголеми диносауруси го докажале спротивното, бидејќи се смета дека гигантските Титаносауруси го надминувале според огромната маса. Исто така, сауроподскиот диносаурус Сауропосејдон се проценува дека е повисок и можеби потежок од Жирафатитан.
Сите проценки на големината за Жирафатитанот се засноваат на примерокот HMN SII, единка помеѓу 21,8 - 22,5 метри во должина и околу 12 метри височина. Проценките за тежината се различни и се движат од 15 тони до дури 78,3 тони, но постојат докази кои потврдуваат дека овие животни би можеле да растат поголеми; примерокот HMN XV2, претставен со мала писка 13% поголема од соодветниот материјал на HMN SII, можела да достигне 26 метри во должина.
Опис Големина лево|мини|Споредба на големината со човекот Помеѓу 1914 и 90-тите години, се сметало дека Жирафатитанот е најголемиот познат диносаурус (игнорирајќи го можеби поголемиот, но изгубен Марапунисаурус) и со тоа најголемото копно животно во историјата. Во подоцнежниот дел на XX век, се појавиле неколку џиновски титаносауруси кои го надминале Жирафатитанот во однос на огромната маса. Сепак, Жирафатитанот и Брахиосаурусот сè уште се најголемите брахиосауридни сауроподи познати од релативно комплетен материјал.
Сите проценки за големината на Жирафатитанот се засноваат на скелетот монтиран во Природонаучниот музеј во Берлин, кој е делумно конструиран од автентични коски. Овие во голема мера се земени од примерокот HMN SII, единка помеѓу 21,8 - 22,5 метри во должина и околу 12 метри височина Често споменатата должина од 22,46 метри е на Вернер Јаненш, германски научник кој го опишал Жирафатитанот и е резултат на едноставна грешка при додавање: точниот број требаало да биде 22,16 метри. Масовните проценки се попроблематични и историски се разликуваат многу, од 15 тони до дури 78 тони. Овие екстремни проценки денес се сметаат за малку веројатни поради погрешните методологии. Постојат и голем број вакви проценки бидејќи скелетот се покажал како неодолив предмет за истражувачите кои сакаат да ги тестираат своите нови методи на мерење. Првите пресметки повторно ги направил Јаненш. Во 1935 година, тој дал волумен од 32 m³ за примерокот SII и од 25 m³ за примерокот SI, помалата единка. Не е познато како стигнал до овие бројки. Во 1950 година, тој споменал тежина од 40 тони за поголемиот скелет. Во 1962 година, Едвин Харис Колберт измерил волумен од 86,953 м³. Претпоставувајќи густина од 0,9, ова резултирало со тежина од 78,258 килограми. Грегори С. Пол во 1988 година напишал дека големината на ваквите модели порано биле премногу надуени во споредба со вистинската градба на животното. Во 1980 година, Дејл Алан Расел објавил многу помала тежина од 14,8 тони со екстраполација од пречникот на коската и бутната коска. Во 1985 година, истиот истражувач достигнал 29 тони со екстраполација од обемот на овие коски. Во 1985 година, Роберт Мекнил Александар открил вредност од 46,6 тони.
Поновите проценки засновани на модели реконструирани од мерењата на волуменот на коските, кои ги земаат предвид обемните системи, кои ја намалуваат тежината, присутни во сауроподи и проценетата мускулна маса, се во опсег од 23 - 40 тони. Во 1988 година, Грегори С. Пол измерил волумен од 36,585 м³ со вметнување на специјално конструиран модел во вода. Тој проценил тежина од 31,5 тони, претпоставувајќи мала густина. Во 1994/1995 година, Јан Пецкис пресметал тежина од 40 тони, екстраполатирајќи од обемот на екстремитетите. Во 1995 година, Ханс-Кристијан Гунга користел ласерско скенирање на скелетот за да изгради виртуелен модел од едноставни геометриски форми, наоѓајќи волумен од 74,42 м2 и тежина од 63 тони. Во 2008 година, Гунга го ревидирал обемот, користејќи посложени форми, на 47,9 м³. Доналд Хендерсон во 2004 година користел компјутерски модел, пресметувајќи волумен од 32.398 м³ и тежина од 25.789 килограми. Поновите методи користат дебелина на коскениот ѕид.
Сепак, HMN SII не е најголемиот познат примерок, туку HMN XV2, претставен со мала писка 13% поголема од соодветниот материјал на HMN SII, можела да достигне 26 метри во должина.Holtz, Thomas R. Jr. (2008) Dinosaurs: The Most Complete, Up-to-Date Encyclopedia for Dinosaur Lovers of All Ages Supplementary Information Во 2020 година, Молина-Перес и Ларамнеди ја процениле големината на примерокот HMN XV2 на 25 метри и 48 тони со висина на рамото од 6,8 метри (22 ft)
Општа градба лево|мини|Реставрација Жирафатитанот бил сауропод, еден од групата четириножни диносауруси кои јаделе растенија со долги вратови и опашки и релативно мал мозок. Имале градба слична на жирафа, со долги предни екстремитети и многу долг врат. Черепот има висок лак на предниот дел на очите, кој се состоел од коскени ноздри иголем број други отвори. Првиот прст на предното стапало и првите три прсти на задните нозе биле канџести.
Ноздри мини|Берлинскиот череп Традиционално, карактеристичниот череп се сметал за одлика на родот Брахиосаурус, на кој првично се сметал дека припаѓа Giraffatitan brancai; Сепак, можно е дека кај Brachiosaurus altithorax не се појавила оваа функција..
Поставувањето на ноздрите на Жирафатитанот е извор на многу дебати со Витмер (2001) опишувајќи ја во „Наука“ хипотезираната позиција на месести ноздри кај Жирафатитанот на дури пет можни локации. Споредувајќи ги ноздрите на диносаурусите со оние на современите животни, тој открил дека сите видови имаат надворешни отвори на ноздрата напред, и дека сауроподите како Жирафатитанот немаат ноздри на врвот на главата, туку во близина на нивните усти . Фактот дека немало сауроподи со тесни усти (вклучувајќи го и Жирафатитанот) има тенденција да ја дискредитира таквата хипотеза.
Историја на откритието лево|мини|Задниот екстремитет за време на ископувањето во Тендагуру Во 1906 година, рударскиот инженер Бернхард Вилхелм Сатлер, додека патувал, забележал огромна коска како излегува од земјата кај Тендагуру („стрмниот рид“) во близина на Линди, во тогашната Германска Источна Африка, во денешна Танзанија. На почетокот на 1907 година, неговиот претпоставен Вилхелм Арнинг во Хановер добил извештај за откритието. Арнинг повторно ја известил Kommission für die landeskundliche Erforschung der Schutzgebiete, за да спроведе географската истрага на германските протекторати.Maier (2003), p 1 Германскиот државен секретар на колонии, Берхард Дернбург, во тоа време ја посетил Германска Источна Африка придружуван од индустријалецот Хајнрих Ото. Ото го поканил палеонтологот професор Еберхард Фрас да му се придружи како научен советник.Maier (2003), p 3 Во летото 1907 година, Фрас добил писмо од д-р Ханс Мејер во Лајпциг во кое го повикал да го испита откритието на Сатлер. На 30 август, Фрас пристигнал со пароброд во крајбрежниот град Линди.Maier (2003), p 8 Петдневниот марш го донел до Тендагуру, каде што можел да потврди дека коските се автентични и дека припаѓаат на диносаурус.Maier (2003), p 10 Наскоро Сатлер му се придружил со тим од рудари кои откриле два големи скелети од сауропод кои биле пренесени во Германија.Maier (2003), p 11-12, кои станале холотип на родовите Торниерија и Јаненшија .
Фрас забележал дека слоевите во Тендагуру биле исклучително богати со фосили. По враќањето во Германија се обидел да собере доволно пари за голема експедиција. Тој успеал да го привлече интересот на професорот Вилхелм фон Бранка, раководител на Природонаучниот музеј во Берлин .Maier (2003), p 15 Фон Бранка сметал дека е прашање на германска национална гордост да ваквиот проект успее.Maier (2003), p 16 Тој го вклучил добро поврзаниот патолог Дејвид фон Хансеман во проектот.Maier (2003), p 17 Фон Хансеман основал комитет на чело со Јохан Албрехт, војводата од Мекленбург . Наскоро станало мода кон овој комитет да се приклучуваат голем број истакнати германски индустријалци и научници. Многу од нивните богати пријатели донирале значителни суми.Maier (2003), p 18 За да ја предводат експедицијата, фон Бранка испратил еден од неговите куратори, Вернер Јаненш,Maier (2003), p 19 и еден од неговите помошници, Едвин Хениг .Maier (2003), p 22 Двајцата пристигнале во Дар ес Салам на 2 април 1909 година.Maier (2003), p 23 мини|Портари кои носеле голема коска во Тендагуру
Експедицијата првично вработила околу 160 домородни портери. За време на четири сезони, од 1909, 1910, 1911 и 1912 година, биле отворени околу сто палеонтолошки каменоломи. Големи количини фосилни материјали биле испратени во Германија. Наскоро станало очигледно дека освен Торниерија и Јаненшија, во слоевите биле присутни и други сауроподи. Едниот бил со средна големина на 'Дикреосаурус', релативно вообичаено откритие. Поретка била гигантската форма што ги надминала другите по големина и денес е позната како Жирафатитан. Првиот каменолом со материјал од Жирафатитан бил означен како „Site D“, сместен на околу еден километар североисточно од ридот Тендагуру и бил отворен на 21 јуни 1909 година. Тој содржи релативно комплетен скелет на единка со средна големина, без рацете, вратот, грбните пршлени и черепот. Вклучувал артикулирана серија од дваесет и девет пршлени на опашката. Останатите коски биле пронајдени во тесна врска на површина од дваесет и два квадратни метри. „Site IX“, сместена на 1,4 километри североисточно од ридот Тендагуру, бил отворена на 17 август 1909 година. Меѓу склопот од 150 дестикулирани коски на диносаурус, биле присутни и две бедрени коски на Жирафатитан. Следниот каменолом на Жирафатитан бил означен како „Site N“, на деветстотини метри источно од ридот Тендагуру, ископан во септември 1909 година. Во него бил пронајден еден дестикулиран скелет кој содржел ‘рбетен столб, пршлен на опашката, ребра, скапула, рамена коска и голем број неидентификувани коски.
Најважниот извор на фосили на Жирафатитан би бил „Site S“ на еден километар југозападно од ридот. Ископувањата започнале на 11 октомври 1909 година и продолжиле до 1912 година. Во 1909 година биле ископани елементи на екстремитетот и појасот. Во текот на 1910 година, исечениот брег на реката Китукитуки постепено се продлабочувал. За да не се срушат каменоломите, тие биле покриени со висока дрвена рамка. Таа година, најпрвин биле откриени неколку ребра, а подоцна дел од ’рбетниот столб. Во октомври биле откриени череп и долни вилици. Од 5 јуни 1912 година наваму, биле пронајдени повеќе пршлени на вратот и трупот. Првично се сметало дека се открива еден скелет. Но многу подоцна Јаненш сфатил дека биле присутни два скелета. Скелетот SI бил претставен со череп, шест пршлени на вратот и некои пршлени на грбот. Скелетот SII бил поголем, но и покрај неговата големина. Вклучувал коски на черепот, серија од единаесет вратни и единаесет пршлени на грбот, ребра, лева скапула, два коракоиди, две предни екстремитети и десниот заден екстремитет. Бедрената коска и опашката биле изгубени од релативно неодамнешната ерозија. Животното било пронајдено во исправена положба со вертикални екстремитети, што е објаснето со тоа што заглавило во кал. лево|мини|Мајчин надзорник Боети бин Амрани подготвува големо ребро