Сигнализам претставува меѓународно неоавангардно буквално и уметничко движење. Собрало поширока база на поддршка и во поранешна Југославија и во светот кон крајот на 1960-тите и почетокот на 1970-тите."Signalism in lexicons" (entries from Yugoslav editions, in English), Signalism @ Project Rastko, e-libraryŽivković, Živan. "Quarter of century of Signalism" , 1990.
Потеклото и методите на сигнализмот Почетокот на Сигнализмот датирал од 1959 година кога неговиот основач и главен теоретичар Мирољуб ТодоровиќMiroljub Todorović: Bio-bibliography, Signalism @ Project Rastko, e-library започнал со своите лингвистички експерименти. Неговото главно верување било дека не може да има значителен скок напред во поезијата без револуција на нејзиниот главен медиум - јазикот.Daniel Daligand. Signalisme et pansemiotique (2007), Signalism @ Project Rastko, 2008P. Pet., "Signalizam", an entry in: Enciklopedija srpskog naroda, Belgrade, 2008, str. 1002; also: B.S-P-, Todorović Miroljub in: Enciklopedija srpskog naroda, Belgrade, 2008, str. 1133.
Раѓањето на сигнализмот во српската литература и култура, со неговата тенденција да ги револуционизира и другите уметности (визуелни, театарски, стрипови,Branislav Miltojević. Antologija niškog stripa, Prosveta, Niš, 2004, pp. 72, 265-268 музика и филмови),Pavle Levi. Cinema by Other Means, Oxford University Press, 2012, pp 98-104 дошло од потребата да се елиминираат потрошените модели што ги носи поетскиот и културните традиции, како и од неопходноста да се преземат предизвиците и духот на модерната технолошка и електронска цивилизација. Во својата програма („Манифест“ и други водечки текстови)Miroljub Todorović. Manifestos and other Essays (1969-1975) како и во своите уметнички дела, Сигнализмот направи чиста пауза од принципите на неоромантизмот и доцната симболика кои сè уште владеат со српската литература. Нејзината цел беше радикално да ја промени поезијата и преку содржината и преку формата и да ја направи компатибилна со современото време.
Револуционизирањето на поетскиот јазик започна со воведувањето на симболите, формулите и лингвистичките форми на „тврдите“ науки (физика, биологија, хемија, математика, биохемија и астрономија). Понатаму, јазикот беше визуелен со дисперзија на зборови и реченици во слогови и букви формирајќи визуелно препознатливи обрасци,Adriano Spatola, Brendan W. Hennessey, Guy Bennett. Toward Total Poetry, Otis Books/Seismicity Editions, 2008, p. 60 како и со воведување невербални симболи во текстот (цртежи, фотографии, графикони) со цел да се создаде колаж од вербални и визуелни елементи.Prof. dr Dagmar Burkhart, „Od Carmina figurata ka vizuelnoj poeziji", Signal, Belgrade, no. 25-26-27, 2003, 3-10. Оваа прва фаза на сигнализмот често се нарекува научност, со најистакнатите примери вклучувајќи ги книгите „Планета“ (Планета, 1965) и „Путовање во Звездалију“ (Патување во Ѕвездената земја, 1971), како и поетските циклуси „Беланчевина“ (Белковина), „Кисеоник“ (Кислород), „Ожилиште“ (Расадник) и други во кои темите се Простор, Време и Материја.
Таму, децениското истражување и креативно стремеж што следело, сигналистите значително ги прошириле когнитивните граници и жанровскиот профил на модерната српска поезија. Сигналистичката поезија може да се подели на две главни форми: вербална и невербална. Вербалната поезија се состоела од научна, алеаторска (случајна), стохастичка, технолошка, феноменолошка, сленг и апеиронистичка поезија. Поттиповите на невербална поезија вклучувале визуелна, објектна, звучна и гестуална поезија.
Сигнализмот направил значителен напредок во прозата (експериментален роман и расказ). Има и голем број значајни достигнувања од литературата за деца на Сигналистот. Во визуелната уметност се прават чекори во уметноста на телото, поштата,Džon Held. Mejl-Art signalizam, Književni magazin, broj 91-92, Belgrade, 2009, pp. 8-9. перформансите и концептуалната уметност.
Три манифеста помогнаа да се дефинира сигнализмот како нео-авангардно движење кое ги негира буквалното, уметничкото и културното наследство, поетските и естетските конвенции и канонските начини на креативност со инсистирање на креативно експериментирање – „Манифест на научна поезија“ (1968), „Сигналистички манифест (Regulae poesis)“ (1969) и „Сигнализам“ (1970).
Движењето било значително поттикнато од меѓународното списание „Сигнал“, инаугурирано во 1970 година. Во периодот од 1970 до 1973 година се појавиле девет изданија на „Сигнал“, во кои биле претставени голем број домашни и меѓународни уметници, како и печатени библиографски податоци за авангардните изданија ширум светот. Од 1973 до 1995 година списанието не можело да се издава, главно од финансиски причини. Од 1995 до 2004 година се појавија уште 21 издание на „Сигнал“. Новото издание на „Сигнал“ го ревитализираше движењето Сигналист и внесе армија млади уметници во движењето во 21 век.
За работата на Мирољуб Тодоровиќ и движењето Сигнализам што тој го основал, одбранети се три докторски дисертации:"Three dissertations about Signalism" (Biserka Rajčić: 'Kornhauser's study'; Dragoljub P. Đurić: 'Dissertation on Signalism'; Radovan Vučković: 'Radical disproval of tradition), Signalism @ Project Rastko д-р Јулијан Корнхаузер, Јагелонски универзитет во Краков, Полска, 1980 година; д-р Живан Живковиќ, Филолошки факултет во Белград, 1991 година и д-р Миливое Павловиќ, Универзитет во Косовска Митровица, 2002 година. На истата тема биле објавени и 20 монографии.
Важни меѓународни соработници на списанието „Сигнал“.
Раул Хаусман, дадаист, основач на Берлинската дада во 1918 година. Аугусто де Кампос, еден од иницијаторите на конкретната поезија. Микеле Перфети, уметник по пошта, критичар и теоретичар на неоавангардата, пишуваше за сигнализмот во многу наврати. Адријано Спатола, италијански поет, уредник на експерименталното поетско списание „Там Там“. Клементе Падин, визуелен поет и теоретичар, многупати пишувал за „Сигнализмот“, уредник на неоавангардното списание „Овум 10“ во Уругвај). Џулиен Блејн, визуелен поет, изведувач, пошта и концептуален уметник. Уредник на еден од најдобрите неоавангардни списанија „Док(к)с“ Саренко, визуелен поет, изведувач, антологичар, основач и уредник на италијанското неоавангардно списание „Lotta Poetica“ Еугенио Мичини, еден од најистакнатите италијански визуелни поети и теоретичар на неоавангардата Ричард Костеланец, визуелен поет, теоретичар на неоавангардата, антологичар, уредник на „Асемблинг“ Гилермо Дејслер, чилеански визуелен поет, критичар и антологичар Боб Кобинг, англиски конкретен поет и теоретичар на звучна поезија Еуген Гомрингер, конкретен поет и теоретичар, еден од основачите на конкретната поезија Пјер Гарние, конкретен поет и теоретичар, основач на францускиот просторизам, вселенската поезија Енцо Минарели, главен претставник на италијанската „poesia visiva“ - видливата поезија Кеичи Накамура, јапонски визуелен и поштенски уметник."Manifest of Signalism" (Japanese, English, Serbian), Signalism @ Project Rastko, e-library Дик Хигинс, визуелен поет и теоретичар на неоавангардата, уредник на издавачката куќа „Something Else Press“ Дмитриј Булатов, руски визуелен поет, теоретичар и антологичар Сол Левит, еден од најистакнатите американски концептуалисти Шозо Шимамото, член на познатата јапонска нео-авангардна група „Гутаи“ Д-р Клаус Питер Денкер, визуелен поет и теоретичар кој составил една од култните антологии на визуелната поезија „Текст-Билдер“ Руџеро Маџи, италијански визуелен поет, сликар и поштенски уметник Даниел Далиганд, француски визуелен поет, поштенски уметник и критичар Вили Р. Мелников, руски визуелен поет, поштенски уметник и изведувач Кум-Нам Баик, јужнокорејски поштенски уметник На Кавара, американски концептуален уметник Клаус Гро, нео-дадаист, основач на нео-дадаистичкиот центар во Германија и автор на бројни антологии и збирки на визуелна поезија, пошта и концептуална уметност.
Меѓународни антологии кои содржат дела на сигналисти
Маурицио Спатола „Poesia Sperimentale“, Торино, Италија, 1970 година Гилермо Дејслер „Poesia Visiva en el Mundo“, Антофагаста, Чиле, 1972 година Клаус Петер Денкер, „Text-Bilder Visuele Poesie International Von der Antike bis zur Gegenwart“, Келн, Германија, 1972 г. Клаус Гро, „Визуел-Конкрет-Интернационал“, Герстхофен, Германија, 1973 г. Фернандо Милан и Хесус Гарсија Санчес, „La escritura en libertad“, Мадрид, Шпанија, 1975 г. Алан Ридел, „Уметност на машина за пишување“, Лондон, Англија, 1975 година ГЈ Де Рук, „Historische anthologie vizuele poezie“, Брисел, Белгија, 1976 г. Josep M. Figueres и Manuel de Seabra, „Antologia da poesia visual Europeia“, Лисабон, Португалија, 1977 г. Саренко, „Poesia e prosa delle avangardie“, Бреша, Италија, 1978 г. Жулиен Блејн, „Пошта уметници во светот“, Париз, Франција, 1978 година Џулијан Корнхаузер, „Tragarze zdan“, Краков-Вроцлав, Полска, 1983 г. Енрико Марселони и Саренко, „poesia totale 1897-1997: Dal colpo di dadi alla poesia visuale“, Мантова, Италија, 1998 г. Дмитриј Булатов, „Точка зрения. Визуальная поезија: 90-е годы / Točka zrenija. Vizualnaja poezija. 90-е годи“, Калининград, Русија, 1998 г
Во Србија беа објавени и три антологии: „Сигналистичка поезија“ (1971), „Конкретна, визуелна и сигналистичка поезија“ (1975), „Мил-арт пошта-поезија“ (1980), како и неколку збирки и алманаси.
Најзначајните автори и дела на Сигнализмот Многу поети, писатели и сликари ги прифатиле основните концепти на сигнализмот, дополнително развивајќи ги и ширејќи ги идеите на ова српско (југословенско) неоавангардно движење.
Покрај основачот на сигнализмот Мирољуб Тодоровиќ ( Киберно, 1970; Свињата е одличен пливач, 1971 година; Бампкин се покажува, сленг поезија, 1974 година; Инсект во храмот, 1978; Алгол, 1980, 19, 1980, 1980, 1980, 1989, 1980, 1980, 1980, 1980, 1980, 1980, 1980, 1980, 1980, 1980, 1989, 1980, 1980, 1980, 1980, 1980, Textum, Нок-аут, 1984 година; Повторно го монтирам Росинанте, 1987 година; Водената змија пие вода, 1988 година; Дневникот на авангардата, 1990 година; Електричен стол, сленг поезија, 1998 година; Штотуку ја отворив мојата пошта, 2000 ; Into my Ear, сленг приказни, 2005; Blue Wind, 2006; Slang Stories, 2007;) значајни придонесувачи за теоријата и практиката на сигнализмот ги вклучуваат Марина Абрамовиќ, Влада Стојиљковиќ, Звонимир Костиќ Палански ( Флоратсвищић19, Св ., 1984), Миливое Павловиќ ( Бела книга, 1974; Светот во сигнали, 1996), Зоран Поповиќ, Љубиша Јоциќ (Месечева светлина во Тетрапак, 1975; Што е времето, 1976: Есеи за сигнализмот Јалаворосупско , 1976 година), ( Шинел до зори, 2001; Soul Catcher, 2003 ), Богислав Марковиќ ( Алтај Даст, 2006), Илија Бакиќ ( Пренатален живот, 1997); Нов Вавилон, 1998 година; Протоплазма, 2003 година; Есента на собирачите, 2007 година; Да се продолжи, 2009 година), Слободан Шкеровиќ ( Индиго, 2005; Сите бои на Арктурус , 2006; Химера или Борг, 2008), Жарко Ѓуровиќ ( Светот на сигнализмот, 2002 година), Душавиќ, Душавиќ ,, Добрица Камперелиќ, Миливој Анѓелковиќ, Зоран Стефановиќ и др.
Критички прием Многубројни домашни и меѓународни критичари и теоретичари високо го почитуваат Сигнализмот:
Проф. Милош Бандиќ : „Сигнализмот е – по зенитизмот, надреализмот и движењето на социјалната литература – следното и автохтоно книжевно и уметничко движење во српската литература на 20 век. Во исто време, во современата југословенска литература и култура, сигнализмот се потврдува како ексклузивна модерна димензија и посебна уметничка форма и продукција. Без сето тоа веројатно би било посиромашно и којзнае колку лишено“.
Оскар Давичо, познат писател: „За прв пат од појавата на надреализмот во дваесеттите години, радосно можеме да потврдиме дека со истражувањето на Мирољуб Тодоровиќ, српската поезија повторно може да ги достигне вистинските светски авангардни истражувања.