Susan Kay Quatro () er ein USA-amerikansk songar-låtskrivar, musikar og skodespelar. I 1970-åra fekk ho ei rekkje hitsinglar som gjorde det betre i Europa og Australia enn i heimlandet, og nådde mellom anna toppen i Storbritannia og andre europeiske land med singlane «Can the Can» (1973) og «Devil Gate Drive» (1974).

Quatro gav ut det sjølvoppkalla debutalbumet sitt i 1973. Sidan den gongen har ho gjeve ut 15 studioalbum, ti samlealbum og eit konsertalbum. Blant andre hittar finn ein «48 Crash», «Daytona Demon», «The Wild One» og «Your Mama Won't Like Me». Etter å ha spelt rolla som bassisten Leather Tuscadero i den populære amerikanske situasjonskomedien Happy Days, nådde duetten hennar «Stumblin' In» med Smokie-songaren Chris Norman fjerdeplassen i USA.

Mellom 1973 og 19890 fekk Quatro seks Bravo Otto-prisar. I 2010 vart ho stemt inn i Michigan Rock and Roll Legends. Ho skal ha selt over 50 millionar plater verda over, og held framleis konsertar. Det nyaste studioalbumet til Quatro, The Devil in Me, kom ut i 2021 der ho samarbeidde med sonen Richard Tuckey som alt hadde spelt med mora på No Control i 2019. Quatro har òg ein aktiv karriere som radioprogramleiar.

Tidleg liv og familie Quatro er fødd og oppvaksen i Detroit i Michigan i USA.Jack Lloyd. «Image is Tough for Suzi Quatro.» Lexington (KY) Herald, 25. april 1974, p. 20. Farfaren hennar var ein italiensk immigrant til USA. Familienamnet hennar «Quattrocchi» («fire auge», som tyder «bebrilla») vart forkorta til Quatro. Familien Quatro budde i Detroit då ho vart fødd. Ho har tre søstrer, ein bror og ei eldre halvsyster. Foreldra hennar fostra fleire andre barn medan ho voks opp. Faren hennar, Art, var ein delsk profesjonell musikar og jobba i General Motors. Mora hennar, Helen, var ungarsk. I dette miljøet voks Quatro til å bli «ekstrovert, men einsam», ifølgje Philip Norman frå The Sunday Times, og ho vart først nær mora etter å ha reist frå USA til Storbritannia.

Søstera hennar Arlene er mor til skodespelaren Sherilyn Fenn. Søstera hennar Patti vart med i Fanny, eit av dei tidlegaste kvinnelege rockebanda som fekk nasjonal merksemd. Quatro har ein bror, Michael Quatro, som òg er musikar.

Ho vart påverka i ein alder av seks av å sjå Elvis Presley opptre på TV. Ho har sagt at ho ikkje hadde nokre direkte kvinnelege førebilete innan musikken, men vart inspirert av Billie Holiday og likte klessansen til Mary Weiss frå The Shangri-Las «fordi ho hadde på seg tronge bukser og ein vest på toppen - ho såg tøff ut».

Quatro fekk formell opplæring i å spela klassisk piano og perkusjon – og det første instrumentet hennar var bongo. Ho lærte seg sjølv å spela bass, etter at systera hennar bad henne lære det for det første bandet sitt, The Pleasure Seekers. Faren hennar gav henne ein Fender Precision-bassgitar frå 1957 i 1964, som ho framleis bruker i studio.

I 1976 gifta Quatro seg med Len Tuckey. Dei hadde to barn saman (Laura i 1982 og Richard Leonard i 1984) og vart skilde i 1992.

Karriere Tidleg karriere og Art Quatro Trio

Quatro spelte trommar eller perkusjon frå ein tidleg alder som ein del av jazzbandet til faren, The Art Quatro Trio. Kjelder varierer med omsyn til om ho spelte i bandet frå ho var sju eller åtte, og om instrumentet ho spelte var eit trommesett eller perkusjon (bongo eller conga). Deretter dukka ho opp på lokal TV som go-go-dansar i ein popmusikkserie.

The Pleasure Seekers og Cradle mini|right|Quatro, heilt til høgre, avbilda saman med to av systrene hennar, Patti og Arlene, og Eileen Biddlingmeier (i midten), i The Pleasure Seekers, 1966

I 1964, etter å ha sett ein TV-opptreden av The Beatles, hadde den eldre systera til Quatro, Patti, danna eit heilt kvinneleg garasjerockeband kalla The Pleasure Seekers med to venner. Quatro vart òg med og tok artistnamnet Suzi Soul. Patti Quatro var kjent som Patti Pleasure. Suzi song og spelte bass i bandet. Bandet hadde òg seinare ei anna syster, Arlene. Mange av opptredenane deira var i kabaret, der merksemda (til å byrja med) var meir fokusert på den fysiske utsjånaden deira enn den faktiske musikken. Nokre gangar måtte dei bruka miniskjørt og parykkar, noko Quatro seinare såg på som naudsynte vonde i jakta på suksess. Likevel vart dei eit kjent inventar i det spirande musikkmiljøet i Detroit.Moser, Margaret. «The Pleasure Seekers: Patti and the Quatro Band.» The Austin Chronicele. Fri. 29. juli 2011.

The Pleasure Seekers spelte inn tre singlar og gav ut to av desse: «Never Thought You'd Leave Me» / «What a Way to Die» (1966) og «Light of Love» / «Good Kind of Hurt» (1968). Den andre av desse vart utgjeven av Mercury Records, som dei ei kort tid hadde ein kontrakt med før dei braut ut på grunn av usemje om den framtidige retninga si. Dei endra namn til Cradle på slutten av 1969, ikkje lenge etter at ei anna Quatro-syster, Nancy, hadde slutta seg til bandet og Arlene hadde slutta etter ho fødde eit barn.

Arbeid med Mickie Most Quatro flytta til England i 1971, etter å ha vorte oppdaga av plateprodusenten Mickie Most, som på den tida hadde grunnlagt sitt eige plateselskap, Rak Records. Most hadde vorte overtalt til å sjå Cradle av Michael, broren til Quatro-systrene som hadde teke på seg ei managerrolle for bandet. Til felles med mange i platebransjen på den tida, søkte Most ein kvinneleg rockesongar som kunne fylla tomrommet som Janis Joplin hadde skapt etter ho døydde. I følgje Encyclopedia of Popular Music vart han merksam på Quatro på grunn av «venleiken hennar og evnene hennar som bassgitarist, songar og den største attraksjonen i Cradle.»

Ho hadde òg tiltrekt seg merksemd frå Elektra Records og forklarte deretter at «I følgje Elektra-presidenten kunne eg bli den nye Janis Joplin. Mickie Most tilbaud seg å ta meg med til England og laga meg den første Suzi Quatro - eg ville ikkje vêre den nye nokon som helst.» Dei fleste hadde inga interesse for dei andre bandmedlemmene og han hadde inga aning på det tidspunktet om korleis han kunne marknadsføra Quatro. Ho budde eit år på hotell medan ho vart pleidd av Most, utvikla evnene sine og modna. Most sa seinare at resultatet var ein refleksjon av hennar eigen personlegdom.

Den første singelen til Quatro, «Rolling Stone», vart berre ein suksess i Portugal, der han nådde toppen av singellista. Dette var ei soloinnspeling, sjølv om ho fekk hjelp av folk som Duncan Browne, Peter Frampton og Alan White. Deretter, med godkjenning av Most, gjekk ho på prøvespeling for eit band som skulle akkompagnera henne. Det var òg etter denne plata at Most introduserte henne for låtskrivar- og produksjonsteamet Nicky Chinn og Mike Chapman, som skreiv songar spesifikt for å passa med imaget hennar. Ho gjekk med på Most si vurdering av imaget hennar, og sa at innverknaden hans, som nokon av artistane hans - som Jeff Beck og Rod Stewart - motarbeidde, ikkje omfatta produksjon, og at «Viss han prøvde å bygga meg om til ein Lulu, ville eg ikkje ha noko av det. Eg ville seia 'dra til helvete' og forsvinne.» Dette var høgdepunktet av glamrock-perioden på 1970-talet og Quatro, som hadde på seg skinnklede, framstilte eit vilt androgynt image medan ho spelte musikk som «mest hang på ein hardrockrytme under tekstar der flyten i teksten var viktigare enn meininga i teksten.»

I 1972 la Quatro ut som oppvarmingsartist på ein turné i Storbritannia med Thin Lizzy og Slade. Rak Records sørgde for at ho kunne bruka det nyerverva PA-systemet til Thin Lizz i løpet av turneen, med ein kostnad på £300 per veke som gjorde det mogleg for det irske bandet å effektivt kjøpa det utan kostnad for seg sjølv. I mai 1973 var hennar andre singel «Can the Can» (1973) – som Philip Auslander skildra som å ha «tilsynelatande useriøse og praktisk talt uforståelege tekst»– og denne gjekk til topps i delar av Europa og i Australia.

mini|Quatro og bandet hennar i AVRO-programmet TopPop, eit nederlandsk TV-show, den 7. desember 1973 (Venstre til høgre: Len Tuckey, gitar; Suzi Quatro, bassgitar; Alastair MacKenzie, klaverinstrument; Dave Neal, trommer)

«Can the Can» vart følgt av ytterlegare tre hittar: «48 Crash» (1973), «Daytona Demon» (1973) og «Devil Gate Drive» (1974). «Can the Can», «48 Crash» og «Devil Gate Drive» selde kvar over éin million eksemplar og vart tildelte gullplater, sjølv om dei hadde liten suksess i heimlandet USA, der ho hadde turnert som oppvarmingsartist for Alice Cooper. Rak Records sine artistar hadde generelt ikkje lykkast i USA, og det første albuma hennar, Suzi Quatro, vart kritisert av Alan Betrock for mangelen på variasjon, for det «andrerangs albumfyllet» som var skriven av Quatro sjølv og for stemma hennar, «ofte skildra som for høg og skingrande, med mangel på trøkk eller karakteristiske fraseringar.» Greg Shaw skreiv for Rolling Stone og var òg negativ, og sa at albumet «kan vera ei naudsynt byrjing».

I 1973 spelte Quatro på Cozy Powell-hiten «Dance With the Devil», eit spor skrive av Mickie Most medan Cozy Powell var ein del av Rak Records. mini|Quatro på TV-programmet TopPop, 1973.

Musikarar som fungerte som hennar backingband rundt denne perioden inkluderte Alastair McKenzie, Dave Neal og Len Tuckey, med Robbie Blunt òg oppført av nokre kjelder. Bror til Tuckey, Bill, fungerte som turnéleiar.

Med unntak av Australia, vakla hennar suksessen hennar etter dette, noko som kom til syne med hitten «Your Mamma Won't Like Me» i 1975, som viste seg å vera ein moderat suksess i Storbritannia. Ytterlegare singlar «I Bit off More Than I Could Chew» og «I May Be Too Young», klarte ikkje å nå britisk topp 50. Quatro spelte inn albumet Aggro-Phobia i 1976 og gav ut ein ny singel i 1977 kalla «Tear Me Apart» som nådde topp 30 i Storbritannia, den første hitten hennar som klarte det på tre år. Det ville ta endå eit år for ein ny stor hit, denne gangen med ein mjukare stil som gav Quatro «If You Can't Give Me Love» som vart ein hit i Storbritannia. Seinare same år nådde «Stumblin' In», ein duett med Chris Norman frå bandet Smokie, fjerdeplassen i USA. Begge spora kom ut på albumet If You Knew Suzi.... Eit år seinare gav Quatro ut Suzi ... and Other Four Letter Words, men ingen av hennar andre utgjevingar hadde stor suksess i USA. Dette albumet inneheldt hitane «She's in Love with You», som nådde 11. plassen i Storbritannia, «Mama's Boy» (nummer 34), og «I've Never Been in Love» (nummer 56).

Mike Chapman and Dreamland Records I 1980, etter at kontrakten til Quatro med Mickie Most hadde gått ut, signerte hun med Chapman's Dreamland Records.

Same året gav ho ut albumet Rock Hard. Både albumet og tittelsingelen selde til platinaplate i Australia. «Rock Hard» vart òg brukt i kultfilmen Times Square og vart inkludert på lydsporalbumet. Singelen nådde 11. plassen i Australia, men berre 68. plassen i Storbritannia på grunn av distribusjonsproblem. Det var tydeleg på dette tidspunktet at singelkarrieren byrja å avta. Ein andre singel frå Rock Hard, «Lipstick», vart gjeven ut i februar 1981, men radioen nekta å spela denne då dei hevda at han høyrdest for mykje ut som «Gloria» av Them. Suzi Quatro's Greatest Hits, som kom ut i 1980, nådde fjerdeplassen på dei britiske hitlistene, og vart hennar høgaste hitlistenotering der.

Sjølvstende

mini|Quatro på scenen i AIS Arena i Canberra i Australia, 2007

Etter at Chapman's Dreamland Records vart nedlagd i 1981, vart Quatro ståande utan plateselskap.